xbox360

Ondanks dat ik dit jaar nergens méér op wacht dan Street Fighter 4, ondanks dat ik (naast Pro Evo) hier op de redactie bijna dagelijks de onverslaanbare Steve Fox laat heerschen met Tekken Dark Resurrection en ondanks het feit dat Dead or Alive 2 in m’n all-time favorites lijstje is vastgeroesd, heeft Soul Calibur een apart plekje in m’n hart. Vele uren, vele potjes en vele scheldpartijen op de Dreamcast met Soul Calibur 1 hebben langzaamaan een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Maar apart plekje of niet, we moeten de boel niet gaan romantiseren. Het originele Soul Calibur is amper overtroffen door zijn opvolgers. Zo zei een oud SC-maatje van me de eerste avond dat we SC IV speelden:’ man, wat ben ík blij dat we in deze tijden leven zeg!’. Na een afkeurende blik antwoordde ik: ‘Ergens wel, maar then again, als we met dit deel ook maar de helft van het plezier beleven dat het origineel ons bracht, mogen we héél tevreden zijn’. Ik bestraf zijn opmerking nog een keer of 3 met de genadeloze Cervantes en we komen tot een gezamenlijke conclusie. Ja, deel 4 brengt ons minstens de helft van het ‘originele plezier’, meer dan dat zelfs.

In de eerste plaats doet Soul Calibur 4 hele goede zaken door de hoeveelheid content die de game te bieden heeft. Zo is er de indrukwekkende selectie van 28 karakters, waaronder 2 nieuwe gezichten (een eindbaas en een vrouwelijke lansdragende ridder) die een behoorlijk eigen en toffe speelstijl hebben. Ook maken 3 Star Wars-karakters hun opwachting. Darth Vader in de Ps3-versie, Yoda voor de mensen met een 360 en The Secret Apprentice uit het nog te verschijnen Star Wars The Force Unleashed. Persoonlijk ben ik niet zo’n grote fan van deze gasten, vooral als je met Soul Calibur-karakters in het Star Wars-level knokt voelt het allemaal gigantisch misplaatst aan. Maar goed, ik hoef niet met ze te spelen, en voor wie dat wel wil is het mogelijk.

Naast het ruime aanbod karakters is er nog de mogelijkheid om de Story/Arcade-mode te spelen, waarin je dit keer per gevecht meerdere karakters na elkaar moet verslaan. Om de balans overeind te houden heb je zelf nog een extra karakter achter de hand waarmee je gaandeweg kunt wisselen. Leuk. Daarnaast is er nog een mode waarin je verschillende gevechten afwerkt om nieuwe kleren, meer geld en betere skills voor je custom made karakter bij te verdienen. En daar zit 1 van de grootste troeven van deze game: de mogelijkheden van de character creation.

Er is namelijk bizar veel te customisen. Kies een basiskarakter en plak daar je eigen stance, moves, kleding, accessoires en skills op. De mogelijkheden zijn eindeloos, iets dat vooral zéér wenselijk is als je beseft dat deze SC een belangrijke primeur in huis heeft: online gameplay. Daar kunnen we overigens kort over zijn, die is goed genoeg in orde. We hebben amper last van lag ondervonden en SC is toch sowieso nét even iets minder slaaf van de frame dan een game als bijvoorbeeld Tekken of Street Fighter.

Maar genoeg geluld over de mogelijkheden, die zijn ruimschoots aanwezig, karakter creation is uitstekend en oh ja, de graphics zijn ook fantastisch. Bij zowel de karakters, als de omgevingen. Maar het knokken, daar draait het natuurlijk allemaal om.

Qua gameplay is er eigenlijk maar weinig veranderd in meer dan 10 jaar tijd. Je hebt een verticale, horizontale en trap-aanval. Je kunt grijpen, zijstapjes maken, blokken en relatief eenvoudig counteren. That’s it. Natuurlijk is het scala moves uitgebreid, maar niemand voelt echt extreem vers aan. Op zich niet heel erg, maar de nieuwe toevoegingen die wél geimplementeerd zijn, komen in gevechten tussen ervaren spelers amper tot hun recht.

Dit keer kun je boven, midden of laag een stuk armor van de vijand afslaan met een harde aanval. Vervolgens doe je daar net even iets meer schade, weinig baanbrekends. De andere toevoeging is de Soul Gage, wat inhoudt dat als een karakter continu staat te blokken zijn Soul Gage-metertje breekt, waardoor jij de kans hebt een spectaculair dikke finishing move uit te voeren. Klinkt tof, klinkt a-Soul Calibur, maar in werkelijkheid zullen 2 spelers van gemiddeld niveau zelden of nooit een Soul Gage weten te breken. Dit simpelweg omdat je daar echt wel héél veel voor moet blokken én omdat je ‘m met een paar aanvallen weer terug hebt op veilig niveau.

Op papier is Soul Calibur in essentie dus weinig veranderd. Jammer, maar niet geheel onverwacht. Qua gevoel levert het echter nog steeds een fantastische fighting game. Dit keer met betere graphics en natuurlijk de bovengenoemde voordelen van uitgebreide customization en online gameplay. Het enige wat ik daar nog gevoelsmatig nog aan toe moeten voegen voor mijn idee is dat het allemaal net een standje te traag is. Misschien komt het door de snellere fighting games van de afgelopen jaren, maar het lijkt erop dat deze game langzamer is dan zelfs het origineel. Waar of niet, het is in ieder geval net iets te traag.

Uiteindelijk is Soul Calibur 4 een zeer waardig nieuw deel in de serie. Alles is tot in de puntjes verzorgd en het is gewoon weer ontzettend tof om een avond met vrienden te plannen met deze game. Aan het einde van de rit missen we wel wat innovatie, wat snelheid en wat échte nieuwe dingen. Maar die stugge Japanners willen er nog even niet aan geloven en op deze manier komen ze daar nog prima mee weg, het zij met een puntje minder dan dat de game had kúnnen scoren...

Cijfer: 8