wii

De trage proloog (tutorial) van de game voorspelt weinig goeds. Al snel leren we wat voor soort game dit is. Sonic rent over een vastgesteld pad, rails of hoe je het ook noemen wilt, terwijl de gamer hier en daar zijn invloed op onze blauwe vriend uitoefent met de Wiimote. Tilt naar links of rechts om Sonic die kant op te sturen, een duw naar voren fungeert als boost in de lucht, of als aanval na een lock-on. Met knop 2 springt ie en door die knop in te houden laad je een hogere sprong op. Leun de Wiimote naar achter en je loopt naar achter.

Klinkt allemaal simpel en aangezien de computer de helft van het werk doet, is de besturing dat eigenlijk ook wel. Wat volgt is een serie van een stuk of 100 missies waar je doorheen moet rennen, al wiebelend met de Wiimote om de meest uiteenlopende gevaren te ontwijken. Eigenlijk precies wat we ons bij een Sonic-game zouden moeten voorstellen.

De setting waarin dit alles gebeurt is de vertelling van 1001 nacht. Vliegende tapijten, sultans, woestijnen, wie kent ze niet. Sonic ligt in dromenland terwijl een vrouwelijke Djinn hem om hulp vraagt. De kwaadaardige Erazor Djinn vaagt alle sprookjes uit 1001 nacht weg, om vervolgens de ‘echte’ wereld in te stappen en die te overheersen. Wie anders dan Sonic kan de Arabische sprookjeswereld te hulp schieten. Klinkt fout, is het ook helemaal, maar dat maakt geen flikker uit als die gameplay maar goed is.

Wat wel even vergeten wordt is dat als je een crappy verhaal implementeert om ‘maar iets te hebben’, dat je er wel voor moet zorgen dat je niet teveel saaie cutscenes gebruikt om er ‘toch nog iets van te maken’. Helaas is dat hier wel gebeurt. Niet dat het afdoet aan de gameplay, maar laat die overbodige zooi er toch gewoon uit en laat me lekker loeihard door de levels heen rennen.

Waar de tutorial nog deed denken aan een slapende bejaardenafdeling, laten de eerste levels uit de game al direct een heel ander gezicht zien. Voor je het weet jakker je als Sonic godsgruwelijk snel bergen af, paleizen op, langs waterplassen en de jungle door.

Jawel hoor, ze hebben het begrepen bij Sega. Dit is wat we willen doen met Sonic. Snoeihard rennen, niet meer, niet minder. De levels waarin dit gebeurt zijn verdeeld over 7 verschillende werelden, die allemaal hun eigen unieke features hebben. Het leveldesign is helemaal prima. De game ziet er goed uit en heeft op grafisch gebied voldoende aandacht gekregen, waardoor we weinig te klagen hebben.

Dus wat hebben we tot zover, juist, snoeihard rennen. Eigenlijk al genoeg voor een game als deze. Maar Sega is een stapje verder gegaan om het net wat interessanter te maken. Zo is er een level up systeem, waarbij het uitspelen van een level ervaring oplevert. Genoeg ervaring betekent een level omhoog, waardoor je weer nieuwe technieken kan vrijspelen. Deze nieuwe technieken kun je vervolgens toekennen aan je skill ring, die een bepaald aantal plaatsen vrijheeft om deze technieken op te equippen. We hebben het hier over zaken zoals extra boost, hogere maximumsnelheid, of bijvoorbeeld meer kracht in je aanvallen.

Het concept van de game is eigenlijk wel prima zo. Dat sjezen door de levels bevalt goed en kan soms behoorlijk intens zijn. Maar helemaal waterdicht is het allemaal niet. Het grootste probleem is de inzet van de levels. Zo loop je bij aankomst in een nieuwe wereld eerst het hele parcours af. Supersnel en superintens. Vervolgens krijg je echter allerlei uitdagingen voorgeschotelt in datzelfde parcours. Sommige hiervan zijn übersimpel, andere bieden een lekkere uitdaging, maar soms zijn ze ook ronduit frustrerend en dat allemaal op hetzelfde stukje baan. Ook al zijn er subtiele veranderingen gemaakt, het blijft een feit dat je continu bekende stukken door rent.

Ook hangt het geheel maar wat als los zand aan elkaar. Nieuwe missies worden continu vrijgespeeld in verschillende werelden, maar de volgorde hiervan lijkt volkomen willekeur. Niet bepaald een duidelijke structuur waarlangs we kunnen werken dus. Het verhaal dat van de hak op de tak lijkt te springen draagt ook niet bijzonder veel bij om duidelijkheid te scheppen waar we nu eigenlijk precies mee bezig zijn.

Het is jammer dat een goed concept, wat met vlagen meer dan uitstekende gameplay laat zien, vertroebeld raakt onder een waas van een ongestructureerde opzet en te weinig aandacht voor diversiteit. Het is alsof er maar tijd was voor een paar banen, waar vervolgens tonnen uitdagingen ingegooid zijn. Hierbij lijken de makers even te vergeten dat het gevoel van herhaling al snel het plezier vermindert.

Gelukkig is er nog meer vertier te vinden, zo verdienen de minigames zeker een groot deel van de credits. Vanuit verschillende thema’s kunnen 4 vrienden het tegen elkaar opnemen in allerlei minigames om als eerste de finish te bereiken. Win je een minigame dan ga jij de meeste plaatsen vooruit op het ‘bord’. Onderweg is er kans op tegenslag, maar blijf je minigames winnen dan is de kans op succes groot. Zie het als een kaalgeplukte versie van Marioparty, maar dan wel een met behoorlijk wat leuke minigames, waarmee ook zeker een prettige tijd te beleven is.

Misschien heb je alles vluchtig gelezen en denk je nu dat Sonic and the Secret Rings een slechte game is. Als dat zo is, dan moet je deze review nog een keer goed overlezen. Deze Sonic is namelijk absoluut niet slecht, zoals ik al eerder liet weten, met vlagen is er bijzonder toffe gameplay te vinden. Het is alleen zonde dat het geheel nooit dieper weet te gaan dan het oppervlak, alsof de makers zelf te weinig vertrouwen hadden in het concept. Uiteindelijk is dit dan ook niet Sonic’s veelgegunde wederopstanding. Het is een aardige Wii-game, die door een goed stel minigames nog een half punt extra verdient. Blijf echter hoop houden, als Sega zo doorgaat dan komt die wederopstanding nog wel!

Cijfer 7.5