reviews

De game opent met een filmpje dat het achtergrondverhaal uitlegt. Een verhaal dat, zoals we dat van Clancy gewend zijn, aardig goed in elkaar zit. Er wordt in ieder geval een geloofwaardige (en ergens ook wel zorgwekkende) toekomstbeeld geschept. Het is 2020, Europa is inmiddels samengeklonterd tot een nieuwe megastaat en Amerika wil nog steeds de baas over iedereen spelen. Rusland is dankzij een oorlog in het Midden-Oosten, waardin ze de enige overgebleven leverancier van olie en gas werden, superrijk geworden. De spanningen tussen de 3 genivelleerde wereldmachten lopen vervolgens steeds verder op wanneer Amerika het militaire ruimtestation Freedom Star wil lanceren. Zonder hier meteen het hele script neer te pennen kun je er in ieder geval van uitgaan dat de stront binnen no-time de ventilator goed raakt. Zo goed dat de derde wereldoorlog uitbreekt.

In daadwerkelijke gameplay vertaalt de game dit verhaal door in een levensgroot potje RISK. Mission-control is daarbij het bord en in plaats van met een dobbelsteen te gooien vecht je de conflicten live uit. Die gevechten zijn uiteindelijk waar het allemaal om draait; de core game. Je betreedt hierbij een speelveld, waarin je –afhangende van de mode die je speelt- commandopunten moet veroveren. Je hoeft je hierbij nooit druk te maken over het verzamelen van resources of het bouwen van een basis. Zolang je Command Points en reserves genoeg hebt kun je naar hartenlust units invliegen.

Er zijn in totaal zeven verschillende soorten units, elk met hun eigen kracht en zwakte. Helikopters zijn goed tegen tanks, tanks zijn goed tegen transportvoertuigen en transportvoertuigen zijn weer goed tegen helikopters. Infanterie is langzaam en alleen inzetbaar indien ze cover hebben, maar is nodig om uplinkpunten in te nemen. Verder heb je nog artillerie, die veel schade aan kan richten maar erg kwetsbaar is. En als laatste het commando-voertuig, waarmee je onbemande voertuigen kunt uitsturen en de SitRep functie (een soort top-down GPS view) kunt bedienen. De door jou ingezette units blijf je overigens altijd bij je houden, waardoor ze naarmate je ze vaker inzet omhoog gaan in rank. Een leuke touch, maar 't biedt in werkelijkheid niet veel meer dan een extra reden om je manschappen in leven te houden.

Nu moet er voor gamerts die de RTS World in Conflict weleens gespeeld hebben toch wel het een en ander gaan dagen. EndWar lijkt namelijk veel op World in Conflict, erg veel. De 3 factions, de unitverdeling, de command points en uplinkpunten, allemaal vinden ze een directe parallel in WiC. Natuurlijk, er zijn wel verschillen. Maar niet genoeg dat de bepalende gameplay echt anders is. Op zich is dat overigens niet zo heel erg, in WiC werkte het namelijk erg goed. Het is alleen zo jammer dat EndWar niet echt verbetert op diens tekortkomingen. Het lijkt zelfs wel alsof ze dat concept alleen maar verder hebben uitgekleed. Grafisch ziet EndWar er bijvoorbeeld veel slechter uit dan World in Conflict. Je hebt eigenlijk constant het gevoel dat je in een slecht belicht deel van Madurodam rondrijdt.

Maar wacht, laten we EndWar niet meteen afschrijven als een flutgame. De multiplayer is namelijk waar de game het beste uit de verf komt. Het spelen tegen een menselijke tegenstander geeft veel meer voldoening, wetende dat hij zijn beslissingen niet neemt langs vooraf gestelde paden. Het is als een leuk aangekleed potje schaken. Je leger beweegt zich erg traag over de map, waardoor je op het moment dat je merkt iets te missen vaak al veel te laat bent. Net als bij schaken is vooruitdenken dan ook de sleutel tot succes. En wanneer je dan uiteindelijk een menselijke tegenstander hebt verslagen tovert dat toch best nog een glimlach op je gezicht.

Een compleet ander ding waar bij EndWar flink op ingezet is, is de mogelijkheid de game met je stem te bedienen. Door in een microfoon orders naar je troepen te blèren zou je ze met het grootste gemak aan moeten kunnen sturen. “Je stem is het ultieme wapen”, lees ik zelfs op de doos. Hmmmm, ja leuk. Eerst zien, dan geloven. Ervaringen uit andere applicaties hebben mij nog nooit kunnen overtuigen van de huidige generatie voice recognition techniek. Maar omdat Ubisoft zo vriendelijk is geweest alle journo’s de limited edition (met PS headset) toe te sturen, geef ik het toch maar een kans. Ach ja, het werkt ook best aardig. Als ik rustig praat herkent het programma toch zo’n 75% van wat ik zeg. Voor die overgebleven 25% krijg je een melding als “we did not understand that order sir”, waarna je moeiteloos verder kunt praten vanaf het punt dat hij het nog wel begreep. Wat echter wel erg vervelend wordt, is als hij iets anders invult dan wat je zegt. Vooral in codenamen als Sierra, Whiskey, Lima of Zulu wil hij zich nogal eens vergissen. Online resulteerde dat een keer in het gooien van een vacuum bomb op mijn eigen leger, waarna ik meteen kon inpakken. Beetje jammer. Mijn vermoeden is dat het stemprofiel afgesteld is op het Engels van de gemiddelde Amerikaan, waardoor ik met mijn steenkolenaccent niet helemaal in het hokje pas. Verder is het best een leuke functie, maar ook niet echt sneller dan gewoon met de controller werken.

Voor mensen die World in Conflict tof vonden kan EndWar best een leuke game zijn. Ook Clancy-fans zullen zich weer goed kunnen vermaken met het aardige aluhoedje-verhaal en de tactische insteek. De gemiddelde gamert echter zal moeilijk door de oppervlakkige gameplay en de verouderde graphics heen kunnen prikken. De gedurfde voice command feature verandert daar helaas niks aan.

7,3/10

Waarom een 7,3? Omdat EndWar niet diep genoeg is voor een 7,5 terwijl het geloofwaardige verhaal en de voice command hem net aan boven de 7 houden.