reviews

Het moet gezegd worden, goeie game of niet, elke Star Wars-fan moet deze game sowieso uitspelen, al is het alleen maar om het verhaal. Is dat verhaal dan zo episch als in de films? Nee, maar dit is wel hét officiële hoofdstuk tussen Episode 3 en 4. Als Darth Vader in het geheim een kind opvoedt als zijn ‘Secret Apprentice’ leren we gaandeweg hoe het verzet is opgericht, krijgen we nieuwe inzichten in de gedachtegang van Darth Vader zelf en maken we van dichtbij de strijd mee die personages als Bail en Leia Organa aangaan alvorens ze zouden schitteren in een trilogie die de wereld vanaf 1977 zou veranderen.

Dat verhaal meemaken is voor elke fan een must. Fantastische graphics en acteerwerk in zowel voice-over als animatie, beiden zijn door Industrial Lights & Magic (Lucas’ eigen SFX-studio) op fenomenaal geloofwaardige wijze naar je tv gebracht. Het verhaal is aan het einde van de rit misschien iets te beperkt, iets te weinig episch met té weinig gevoel voor grandeur en de wereld om onze hoofdpersonen heen. Maar toch, toen de credits rolden voelde het bij mij in ieder geval alsof ik weer een nieuw stuk van het grote epos had ervaren. En dat is, zoals gezegd voor de fan, reden genoeg om The Force Unleashed uit te spelen.

Daarnaast is er aan de ‘light side’ van deze game nog veel meer te ontdekken dat op papier alleen al de doorgewinterde Star Wars-fanaat zal doen kwijlen. Nieuwe personages als de humoristische (lees: geen JarJar-humor, maar fatsoenlijke humor) robot Proxy die onze hoofdpersoon bijstaat als vriend, terwijl hij je als trainingsprogramma weer meer dan eens zal proberen te vermoorden. De pilote Juno die je bijstaat of de Jedi General Kota; zowat elk nieuw gezicht dat geïntroduceerd wordt rechtvaardigt z’n aanwezigheid met verve. Nog zo’n fan service: de eerste level speel je met Darth Vader, die zonder blikken of blozen tientallen Wookies of z’n eigen Stormtroopers uit de weg ruimt om zijn doel te bereiken. De hoofdrol van deze game is –ondanks dat je de rest van de missies met Vader's geheime leerling Starkiller speelt- echter weggelegd voor die goeie ouwe Force.

Als veel meer dan alleen een gimmick leer je namelijk al vanaf de eerste missie hoe belangrijk gebruik van de Force is. Je gebruikt het om vijanden mee rond te gooien, objecten mee weg te smijten, deuren mee om te buigen of puzzels mee op te lossen. Super veelzijdig, terwijl het gebruik hiervan nagenoeg perfect is uitgewerkt. Het enige dat we missen is camera controle op het moment dat we objecten of vijanden verplaatsen met de Force, maar buiten dat doet een tikje auto-aim wonderen bij het wegsmijten van dingen.

Het zorgt echt om de haverklap voor legendarische momenten. Ik kreeg er na 7 uur speeltijd (helaas, de game is inderdaad niet bijzonder lang) nog steeds geen genoeg van om een Stormtrooper de lucht in te tillen, om vervolgens mijn lichtzwaard door ‘m heen te slingeren terwijl ie zo hulpeloos een aantal meter boven de grond bungelde. Hetzelfde geldt voor het oppakken van explosieve tonnen die je met een Force-push richting een groepje aanstormende vijanden werpt. Eigenlijk geldt het voor alles, aangezien het halve decor meer los dan vast zit, waarop je de Force toepast; elke situatie kan met een beetje inventiviteit van de speler veranderen in een legendarisch momentje als je de omgeving net genoeg naar je hand weet te zetten.

Dat dit alles gecombineerd wordt met fantastisch graphics, perfecte physics en dat krachtige Star Wars-sausje maakt deze game in ieder geval tot iets bijzonders.

Helaas voor al dit moois echter, is er bijna evenveel te vertellen over de Dark Side van The Force Unleashed. George Lucas zelf had dit al kunnen zien aankomen, ook deze game leidt aan interne conflicten. Zo is de balans op best wel wat punten in de game behoorlijk zoek. Het ene moment loop je een half uur lang door gangen en ruimtes waarbij je met het grootste gemak hordes vijanden op extreem coole wijze omlegt, een volgende moment kun je plots 50 keer opnieuw beginnen aan een kamer of baasgevecht waarbij de balans compleet zoek is en je geregeld het loodje legt. Tel daarbij op dat je eventuele scènes die aan zo’n brok van een frustrerende uitdaging vooraf gaan niet kunt skippen en die pure überfrustratie die alleen games kunnen veroorzaken komt al vaker dan je lief is de kop opsteken. Ook een heikel punt: een gigantisch deel van de gevechten kun je gewoon voorbij lopen. Zelfs bij sommige sleutelmomenten besefte ik dat ik gewoon hup door de deur heen kon om verder te wandelen. Beetje jammer, dat doet namelijk behoorlijk af aan de beleving.

En er zijn meer dingen die af doen aan de beleving. Het feit dat de game enorm lineair is bijvoorbeeld. Niet dat dit per definitie een slecht iets is, maar door leveldesign dat (hoe mooi het ook is verbloemd) in principe gebaseerd is op ‘gangen doorlopen afgewisseld met soms een grotere ruimte’ komt dat grootse en epische dat bij Star Wars hoort nooit op gang. De hele game voelt daardoor ook als een aaneenschakeling van op zichzelf staande levels in plaats van als groots avontuur. Het feit dat je bijna elke locatie 2 keer bezoekt helpt ook niet echt.

En dan is er nog de gameplay naast het force-gebruik en het level-systeem. Beiden stranden in middelmatigheid. Versla genoeg vijanden en koop op die manier koud in een menuutje nieuwe aanvallen of eigenschappen. Dat verlsaan gebeurt – als je de Force niet toepast – middels het uitvoeren van min of meer continu dezelfde knoppenramcombo. Er zijn wel veel verschillende combo’s, maar het merendeel komt én op hetzelfde neer én er zijn er een paar die simpelweg het meest efficiënt zijn om te gebruiken. Daar zul je dus steeds op terugvallen.

Star Wars The Force Unleashed mag dan uiteindelijk 2 gezichten hebben, de game verdient wel echt het predicaat goed. De graphics, het verhaal, de presentatie en voornamelijk The Force dragen verschrikkelijk sterk bij aan het creëren van de perfecte Star Wars-game. Helaas hindert lineair en herhalend leveldesign dat gevoel van epiek, en mogen we de woorden lineair en herhalend ook gebruiken bij het gros van de gameplay naast de Force. Ironisch genoeg is het lot van deze game een element dat George Lucas ooit aan het complete universum toedichtte: een fragiele balans tussen het goede en het kwade.

Cijfer: 7.9

Waarom een 7.9? Omdat voor elk aspect dat tegenvalt weer iets klaar staat om het goed te maken. Het slechte wordt opgeheven door het goede, maar helaas geldt dat andersom voor een deel ook. Gelukkig overheerst uiteindelijk dat gevoel dat je een goede game hebt gespeeld. Verwacht echter niet de haute cuisine die een Knights of the Old Republic je bijvoorbeeld wist voor te schotelen, maar zie deze game als een bezoekje aan een fatsoenlijk fast food restaurant. Een snelle hap die fantastisch heerlijk kan smaken, maar een Michelin ster zal het niet krijgen, daarvoor is het menu simpelweg te eenzijdig...