reviews

Ik heb erg m’n best gedaan Sonic Unleashed niet meteen af te schrijven als totale bagger. Want om nou zonder er een tweede keer over na te denken meteen op de ‘Sonic zuigt’-bandwagon te springen, daar schrijf je geen review voor. Op het eerste gezicht is Unleashed ook nog best een veelbelovende game, tenminste… vergeleken met alle recente Sonic games dan.

Het introfilmpje waar je bij het opstarten van de game door begroet wordt valt direct op. Zelden zie je zulke mooi geanimeerde cutscenes in een game, en al helemaal niet van 6 minuten lang! Het had verdomme zo een volgende Pixar-film kunnen zijn. Allemaal best leuk natuurlijk, het oog wil tenslotte ook wat, maar het is tegelijkertijd ook een grote red flag. Je moet jezelf namelijk afvragen of SEGA de game niet teveel opgehangen heeft aan een fancy-pants introfilmpje waar het halve budget voor de game aan op is gegaan. Nu zal het heus niet zo zijn dat er geen cent meer over was, maar door meer geld te investeren heb je meestal een beter eindproduct, dat is simpele 1 + 1 logica. Daarbij waren we ook best tevreden geweest met een in-game introfilmpje. Beetje overdone dus.

Dr. Eggman (ook wel Robotnik genoemd) is weer eens up to no good. Hij heeft Sonic’s Chaos Emeralds gebruikt om de Dark Gaia los te laten, een enorm wezen bestaande uit negatieve energie dat gevangen zat in de kern van de aarde. De planeet is daarbij uit elkaar gespleten, en het is aan de speler om 'm weer in elkaar te zetten. Door het verliezen van de Chaos Emerald-kracht verandert Sonic nu ’s nachts echter in een Werehog, een soort weerwolf-versie van zichzelf. Een handig trucje van SEGA om de gameplay in twee stukken te delen. Overdag heb je de bekende Sonic-levels, waarbij je zo snel mogelijk van A naar B moet rennen en daartussenin zoveel mogelijk ringen moet pakken. En ’s nachts verander je dan dus in de Werehog, waarna de game een veel tragere Hack ‘n Slash-wending neemt. Verdere afwisseling komt van vliegtuiglevels, wat niet meer dan veredelde quicktime events zijn, en RPG-style dorpsondervragingen. Die laatste zijn vooral irritant omdat ze verplicht zijn om het verhaal, en dus ook de game, verder te laten gaan. Daarbij zijn de personages en hun dialogen vreselijk irritant en kinderachtig, en zijn de bijbehorende cutscenes ook nog eens niet te skippen.

So much voor het verhaal en de vertelling daarvan dus. Gelukkig maakt de gameplay een hoop goed. Vooral de ren-levels komen deze keer erg goed uit de verf, iets wat in andere delen nogal eens anders was. Ok, het gaat misschien wel erg snel, waardoor het soms meer een soort trial & error spelletje wordt, en sommige delen zijn weer iets teveel on rails. Maar Sonic heeft een paar nieuwe trucjes gekregen, welke het geheel net even dat beetje variatie meegeven. In de daytime levels heb ik me in ieder geval uitstekend kunnen vermaken. Zodra de game switched naar nighttime, en snelle Sonic plaats maakt voor de Werehog, verandert dat echter al snel. Hack ’n Slash is sowieso al een moeilijk genre waarin verschillende games erg snel op elkaar gaan lijken, de Werehog gameplay is daarin niet anders. Jezelf al button bashend door golf na golf van dezelfde generieke vijanden ploegen is gewoon niet leuk, het is een saai karweitje… een grind. Tot overmaat van ramp zijn de trage Werehog levels ook nog eens twee tot drie keer langer dan de ren levels en moet je ze vaak verplicht opnieuw spelen om alle Moon en Sun medailles te verzamelen, welke je dan weer nodig hebt om nieuwe gebieden te unlocken. Een enorme afknapper.

Sonic Unleashed’s bijdrage aan het Sonic universum lijkt ergens wel een beetje op wat Mario Galaxy was voor Mario. Een soort re-start van de serie met een innovatieve twist. Echter waar Galaxy ons een totaal nieuwe manier van platformen liet zien, laat Sonic ons maar zeer sporadisch iets nieuws zien en vult het de rest op met dertien-in-een-dozijn Hack ’n Slash gameplay en een verhaal dat aan elkaar hangt van de middelmatigheid. Tuurlijk ziet de game er grafisch stukken beter uit dan Galaxy, op de PS3 en 360 in ieder geval, maar op graphics alleen heeft geen enkele game het ooit nog gered. Daarbij heeft Unleashed hier en daar best wel eens last van vervelende framedrops of buggy level designs.

Conclusie
Zoals de cover al laat zien is Sonic Unleashed een game met twee gezichten. Een ‘goede’ helft die Sonic’s snelle platform gameplay uit het 16-bit tijdperk nu eindelijk eens passend vertaald heeft naar 3D. En een ‘slechte’ helft die het verpest voor de rest. Ook de opvulling tussen de levels door is niet veel soeps. Teveel verplichtingen, teveel herhaling, te weinig fun. Als kerstcadeau voor je kleine broertje is Sonic Unleashed nog best wel aardig hoor, het is toch een van de weinige casual titels (7+ PEGI rating) op de next-gen consoles. De echte Gamert zal er snel op uitgekeken zijn.

6,4

De Werehog gameplay en de vele irritante verplichtingen geef ik zonder twijfel een onvoldoende. Het gouwe ouwe Sonic gevoel dat in de andere kant van de game terugkomt is echter een enorme stap in de goeie richting voor de blauwe egel, en trekt het gemiddelde dan ook weer wat omhoog. Voor het geheel komt dat neer op een 6,4.