reviews

En Faith kan weten wat goed en kwaad is, want madam leeft naar onze waarden en normen als een van de weinigen nog aan de juiste kant van de maatschappij. Dit in tegenstelling tot de overheid overigens. Nadat jaren geleden in Faith’s stad alles gereguleerd en in de gaten gehouden moest worden is het namelijk over met de privacy van de burgers. De overheid tot foute Big Brother verworden, eentje die zo graag alles in de hand wilt houden dat haar burgers moeten betalen met hun identiteit en meningen.

In deze stad is geen ruimte voor eigen inbreng, voor karakter, voor sfeer. Hier moet alles klinisch, veilig en geordend. De overheid zelf gaat daarvoor over lijken, is dat zelfs al meerdere malen gegaan tijdens de rellen van jaren terug. Faith’s ouders overleefden de rellen niet. Velen anderen ook niet. Sindsdien wordt alles maar stilaan geaccepteerd en vecht er bijna geen ziel meer terug. Een enkeling daargelaten natuurlijk, zoals Faith, een runner die via de daken van de stad boodschappen rondbrengt voor iedereen die betaald buiten het oog van de camera’s, microfoons en afgetapte lijnen van de overheid. En runnen, dat is vrijheid...

Die hele setting waarin ontwikkelaar DICE (vreemd genoeg bekend van de compleet andere en meer generieke Battlefield-reeks) ons ingooit doet goed dienst als excuus om de speler in de rol van Faith over daken te laten rennen en springen. Maar, zo blijkt na een aantal stijlvol getekende tussenfilmpjes, het verhaal waar Faith uiteindelijk in terecht komt (een moordcomplot dat reikt tot in de hoogste regionen van de politiek) houdt ook nog best wel stand als extra motivatie om door te spelen. De karakteristieke en expres klein gehouden cast, de aardige plotwendingen en de goede flow die het verhaal heeft wisten ons in ieder geval te pakken. Het had allemaal iets uitgebreider, dieper en langer gemogen, want zo is het net wat te aluhoedje light, maar voor een eerste deel steken we toch een forse duim omhoog. Er zijn games succesvol gebleken met een minder interessant verhaal.

Tot zover de dingen die er niet echt toe doen. Begrijp ons niet verkeerd, het verhaal en de context waarin alles zich afspeelt dragen enorm veel bij aan de beleving. Maar speel Mirror’s Edge en het wordt moeilijk om bovenstaande dingen niet als een bonus te zien. Hetzelfde geldt voor de superstrakke soundtrack en de prachtige visuals die met enkel basiskleuren en felle belichting een grafisch beeld schetsen dat we nooit eerder zagen. Maar nogmaals, dat blijft voelen als dikke bonus. De hoofdprijs die je in huis haalt namelijk is gameplay, het runnen, de vrijheid en de vernieuwing die deze game met zich meebrengt. Want zoals gezegd, die is in niets zoals andere games.

In de basis is Mirror’s Edge elke level weer een race van punt a naar punt b. Meestal leidt deze race over daken, maar meer dan eens zul je langs andere locaties hollen als metrostelsels, door kantoorpanden of in de riolen van Faith’s stad. Een aparte besturing die na 5 minuutjes aanvoelt als je tweede natuur laat zich voornamelijk verdelen in 2 stukken. Enerzijds zijn er de controls die je obstakels laten vermijden: één schouderknop voor contextgevoelige acties omhoog, één schouderknop voor dergelijke acties omlaag. Hoewel dat in de basis maar oppervlakkig klinkt, geven elementen als muren, planken, touwen, pijpen, overhangende buizen, hekken en nog tientallen andere obstakels deze 2 schouderknoppen een trotse en uitgebreide raison d’être. De combinatie van omgeving en schouderknop lijdt namelijk onder jouw leiding tot wallruns, duiken, slidingen, sprongen en meer van dit soort behendigheidstrucjes; alles in dienst om jouw flow te waarborgen.

Op het moment dat je stilstaat speel je Mirror’s Edge namelijk niet. Stilstaan hier is hetzelfde als de pauzeknop indrukken bij een andere game. Mirror’s Edge draait om snelheid, om het opbouwen daarvan en het behouden daarvan. Ren je op volle vaart springend en duikend langs, tussen, over, op en door obstakels, dán speel je Mirror’s Edge. Spring je tijdens een snoeiharde sprint, achterna gezeten door een helikopter, van een dak af met het pure blinde vertrouwen dat daar onder nog een lager dak is, dán speel je Mirror’s Edge. Is dat dak er niet, en stort je honderden meters diep tussen 2 gebouwen de afgrond in, en kijk je uit een valse reflex angstig weg van je tv net op het moment dat je de straat raakt...dan speel je Mirror’s Edge. Het mooiste daarvan: de first-person mode waarin dit alles gebeurt werkt als een droom en brengt het gevoel een runner te zijn bijna voor de volle bak over naar je hersenen.

Vreemd genoeg is de bovenstaande alinea zo’n beetje het enige dat je over Mirror’s Edge hoeft te weten. Is het de volle pond waard waarvoor de game in de winkel ligt? Dat is moeilijk te zeggen. De momenten dat je Mirror’s Edge speelt zoals hierboven beschreven zul je elke seconde vol overtuiging roepen dat deze game zijn geld waard is geweest. Of je dat na 8 uur nog steeds doet als de game alweer het eindfilmpje laat zien is een tweede vraag. Bovendien zijn er ook nog altijd gamers die lekker willen schieten tussendoor en de screens van Faith met een geweer gezien hebben, of al knokkende. Vergeet het maar, dat schieten en knokken ga je zoveel mogelijk ontlopen omdat dit niet echt past bij de game. De uitwerking daarvan is matig, maar een echt minpunt is het niet om de ultieme ervaring je juist langs confrontaties gaat leiden.

De rit die Mirror’s Edge biedt is fantastisch. Subliem uitgewerkt, met ontzettend veel stijlvolle toevoegingen en een geloofwaardig universum dat mij als gamer al gruwelijk doet verlangen naar een opvolger. Ik moet bekennen dat ik aan het einde van die rit mijn fair share wel gehad had van de gameplay, maar o wat is het waanzinnig lekker om dit ervaren te hebben zeg. De sprong die DICE in het diepe maakt mag een succes genoemd worden, ook al is de inhoud uiteindelijk een light-versie van wat dit concept had kunnen doen.

Cijfer: 8.2

Waarom een 8.2? Omdat we een beetje verliefd geworden zijn op Mirror’s Edge. De game is een geweldig toonbeeld van wat er kan gebeuren als ontwikkelaars besluiten eens iets anders te doen. Ik vind het enigszins vervelend dan ook om hier ‘maar’ een 8.2 aan te geven. Een game als Gears of War 2 bijvoorbeeld zou ik vanwege de perfect uitgebreide actie en adrenalinerush een 9.2 gegeven hebben, en toch (als ik moest kiezen) zou ik die titel liever zijn misgelopen dan de ervaring die Mirror’s Edge bracht. Een verdubbeling van de inhoud, een verdieping van het verhaal en een algemeen snufje meer-om-het-lijf en wie weet, scoort de aangekondigde Mirror’s Edge 2 zélf die 9.2 die DICE als innovator in ieder geval verdient...