reviews

De hoofdpersoon, Charlie Blackmore, komt in actie als zijn vader, broertjes en zusjes min of meer gekidnapt worden door een grootindustrieel. ‘The Baron’ vindt al die kinderhandjes in zijn fabrieken wel lekker goedkoop en in de periode waarin Stacking zich afspeelt, Victoriaans Engeland tijdens de industrialisering, staan kinderrechten nu niet bepaald hoog op de agenda. Daar komt verandering in als Charlie, het kleinste poppetje ter wereld, zich ermee gaat bemoeien. Zijn geringe grootte is namelijk geen nadeel, maar een gave.

De omgevingen van Stacking zijn gevuld met andere matroesjka’s waar Charlie in een wip ‘in kan springen’. Hiermee neemt hij de andere pop over en vergaart tijdelijk zijn speciale eigenschappen. Vervolgens kun je met je slachtoffer weer in een andere matroesjka kruipen, zolang deze maar een slagje groter is. Op die manier vorm je een soort wandelend gereedschapskistje. Charlie begint in het treinstation, waar zijn jongste broertje kolen moet scheppen, maar later in het avontuur doet hij onder andere een cruiseschip vol excentrieke figuren aan, een soort feestzeppelin en een (rijdend!) dwangarbeidskamp.

Maar een gereedschapskistje waarvóór?

Al die omgevingen hebben zo hun eigen matroesjka’s met unieke vaardigheden. Waar moet je dan aan denken? Er zijn aardig wat verschillende poppen zoals mecaniciens die apparaten kunnen repareren (of slopen), boksers die anderen op hun smoel slaan (of voorwerpen breken), een smeerkees die enorme winden laat (handig om mensen weg te jagen!) en noem maar op. Sommige ‘special moves’ zijn ook nog te combineren: de vieze scheten van de smeerkees blijken licht ontvlambaar. Als je dan snel ‘unstackt’ naar een medewerker van het gasbedrijf, die een vlam op zijn hoofd heeft, is het resultaat explosief!

Puzzelpower

De eigenschappen hebben allemaal hun nut tijdens de verschillende problemen die Charlie tegenkomt. Deze puzzels kun je op verschillende manieren oplossen. Vroeg in het spel moet je een bepaalde ruimte leegmaken waar een feest aan de gang is. Je kan de bewaker die voor de deur staat bijvoorbeeld weglokken door in een bevallige vrouw te ‘stacken’. Of je kruipt in de huid van een mecanicien om via de airconditioning de ruimte binnen te dringen, waarop de hoofdkelner op luide toon meldt dat ‘het feest is afgelopen omdat de sfeer is verpest door plebs zonder uitnodiging’. Tot slot kun je de feestvierders wegjagen door met de ‘schetenman’, daar is hij weer, wat darmgassen in de airco te pompen. Het is vies werk, maar iemand moet ‘The Baron’ tegenhouden!

De meeste puzzels zijn erg gaaf, door de kinderlijke logica die zij vereisen. Soms zijn ze wat vergezocht, maar je kunt à la Professor Layton ook hints vragen. Per mogelijkheid zijn er drie hints: de eerste geeft een cryptische aanwijzing, de derde geeft je de oplossing op een presenteerblaadje. De hints kosten je niets, het duurt alleen een seconde of dertig voor je de volgende mag raadplegen. Speltip: deze optie met mate, want Stacking is niet zo’n lange game. Binnen een uur of zes ben je er wel doorheen, daarna kun je nog poppetjes verzamelen door rare fratsen uit te halen of nieuwe oplossingen voor puzzels te zoeken. Voor de puzzels geldt ook dat er geen enkele druk is om vlug de oplossing te vinden. Stacking biedt veel ruimte tot experimenteren en lekker ‘mañana’ te doen: sterker nog, dat bevordert het spelplezier alleen maar.

Waarom wel? Heerlijke gameplay die zo snel (of langzaam) gaat als je zelf wilt Visuele stijl en flair, humor Voor alle leeftijden

Waarom niet? Na al die zenuwachtige, hyperactieve shooters geniet je misschien niet meer van rustige gameplay Al met al is de game nooit echt moeilijk

LEGO-Layton?

Een echte droogkloot zou kunnen zeggen dat Stacking qua gameplay erg op de ‘Free Play’-modus uit de LEGO-games lijkt, maar dan gericht op puzzelen en in een, op visueel gebied, Layton-esque jasje. Er zit wel een kern van waarheid in, maar daarmee gaat Mr. Droogkloot voor het gemak voorbij aan veel kwaliteiten van de game. De presentatie heeft flair, de knullige stijl van de verhaalscènes (met ouderwetse tekstborden) is geweldig; de merkwaardige dialogen maken het geheel af. Dat geldt eigenlijk voor de hele game: Double Fine heeft zich gericht op een paar toffe gameplay-elementen, díe heel goed uitgewerkt, en het spel niet kunstmatig langer gemaakt met allerhande kunstgrepen. Het is een paradox: als de game is afgelopen wil je meer, terwijl Stacking bij uitstek zo goed is dankzij de beperkte schaal.

Ik zei in de intro al dat we met een juweeltje te maken hadden en dat is ook de beste analogie voor Stacking: het is klein, gepolijst en mooi (en ik wil er méér!). 1200 Microsoft Points, of €11,25 op PSN komt misschien vrij prijzig over, als ik echter moet kiezen tussen het zoveelste obligate map-pack voor een doorsnee shooter of Stacking, dan weet ik het wel.

Cijfer: 9

Stacking is gemaakt door Double Fine en wordt uitgegeven door THQ. Het spel is te downloaden via PlayStation Network en Xbox Live. Wij speelden de Xbox 360-versie.