reviews

Mindjack: of hoe help je een goed idee finaal om zeep speelt zich af in de nabije toekomst. Geheimagent Jim Corbijn, de speler, doet onderzoek naar een vrouwelijke hacker. Deze griet overtuigt Jim al snel van een soort samenzwering van de Nerkas Corporation: een bedrijf dat technologie maakt waarmee je anderen je wil kunt opleggen. Al snel is niets meer wat het lijkt, blabla, spanning en intrige, verraad enzovoort. Het verhaal is best aardig, dat moet gezegd worden.

Mass Effect is teh best shooter evar!

Waar het héél erg snel, héél erg fout loopt is de gameplay. Of eerder: het ontwerp van het spel. De besturing kun je eufemistisch ‘functioneel’ noemen: gebaseerd op die van Gears of War, maar net zo ehm… ‘vloeiend’ als die van Mass Effect. Dus: stroef, stroperig en af en toe wat houterig. In een game als Mass Effect, wat eigenlijk een RPG is waarin je schiet, kun je zoiets door de vingers zien maar in een volbloed shooter niet. Het doet z’n werk allemaal wel, maar je denkt niet: ‘Dolletjes, wat is dit een genot om te spelen.’ Dat je vaak tegen je eigen cover staat te schieten, omdat de ‘hitboxes’ van de manshoge muurtjes groter zijn dan de objecten zelf, draagt ook niet bij aan het spelgenot. Net zomin als je A.I.-kameraad, die graag zijn ‘close combat’-kunsten tentoonstelt; het liefst door blindelings op shotgundragende soldaten af te rennen! Banzai!

MindJack-trailer

(Let op: ieder stuk waarvan je niet direct zegt 'dat ziet er niet uit' komt uit het introfilmpje van de game)

Overzicht

De besturing valt dus samen te vatten als ‘die van een matige 3P-shooter’, maar al snel blijkt dit één van de beste punten van de game te zijn. De mogelijkheden van het ‘Mindhacken’ stellen nogal teleur. Als je een vijand bijna dood hebt, kun je hem veranderen in een ‘Mind Slave’. Hij vecht dan aan je zij totdat al zijn voormalige collega’s het loodje hebben gelegd. Je kunt ook tijdens gevechten je eigen lichaam verlaten om loslopende burgers en robots te ‘hacken’. De A.I. neemt dan Jim Corbijn over, terwijl jij je tegenstander vanuit een andere hoek kunt verrassen. Dat zou heel leuk zijn kunnen zijn, ware het niet dat je vaak lastig kunt zien waar zo’n ‘hackmogelijkheid’ zich precies in het level bevindt. Soms kun je inderdaad een verrassingsaanval beginnen, andere keren word je binnen drie seconden aan flarden geschoten. Alle gevechten spelen zich ook af in kleine, begrensde ruimtes wat de mogelijkheden verder beperkt. Na ieder gevecht verlies je de controle over je slaafjes, en loop je tien meter tot het volgende gevecht begint.

Game Over

Pogingen om het meeste uit de gameplay te halen lopen al snel vast. Op een gegeven moment probeerde ik een robot met een ‘riot shield’ te hacken om zo mobiel ‘cover’ te creëren. Het resultaat was dat ik er achter kwam dat de robots in Mindjack een zeer rare besturing hebben, niet een trap op kunnen èn niet door een deur kunnen. Dat de tactische waarde van deze apparaten hierdoor nogal beperkt is, moge duidelijk zijn. Er zijn ook kamikazerobots, die je op tegenstanders kan laten ontploffen voor héél weinig schade, en robots met pistolen die binnen drie seconden geen kogels meer hebben. Wat óók erg vervelend is, is dat het ‘mindhacken’ eigenlijk iets teveel tijd kost. Als je een lichaam verlaat heb je een ‘cooldown’ van een seconde of vijf. Als Jim Corbijn en zijn partner neer worden geschoten kun je in theorie een burger ‘hacken’ om ze weer op de been te helpen. Daar heb je ongeveer 10 seconden voor, anders ga je ‘game over’. Als je de cooldown en de ‘hack-animatie’ daar van aftrekt, houd je een schamele drie seconden over om het kamertje door te rennen, de gewonde hoofdpersoon te vinden en hem te genezen. Als dat niet lukt, en dat lukt dus echt bijna nooit, dan begin je bij het vorige checkpoint. Over die checkpoints kan ik kort zijn: die zijn zeer slecht geplaatst. Er is geen enkele reden om niet vóór ieder gevecht zo’n punt te plaatsen, Mindjack is praktisch een ‘arena-shooter’, maar ontwikkelaar FeelPlus heeft besloten het tòch niet te doen.

Hacked = Fucked

Voordat ik begin over het allerslechtste van deze game, moet ik even toelichten hoe MindJacks multiplayer gestructureerd is. Je kunt de game van een ander ‘hacken’. Iedere sessie is daarmee automatisch een multiplayerspel. De keuze bestaat tussen een ‘blue hack’, waarmee het een soort coöp wordt en je iemand dus helpt, en een ‘red hack’, waarmee de hacker de speler tegenwerkt door zijn vijanden te besturen. Een ‘blue hack’ is altijd een aangename verrassing, omdat iemand dan de rol van je (eindeloos dwaze) A.I.-partner op zich neemt.

Een ‘red hack’ is niets minder dan een ramp, het is zóveel makkelijker om de sessie van iemand anders te verzieken. De ‘blauwe speler’ heeft maar één leven, de ‘rode speler’ kan naar hartenlust tussen de vijanden schakelen en heeft, sec gezien, dus bijvoorbeeld vijf levens. Daarnaast moet de ‘blauwe speler’ vaak uit dekking komen om bijvoorbeeld een rocketlauncher op te pakken om een mech kapot te schieten. Tot overmaat van ramp kun je ook door meerdere spelers tegelijk ge-‘red hacked’ worden, waardoor je in je eentje, met één leven tegenover twee menselijke tegenstanders met 10 levens komt te staan. Wat is ‘balans’ in het Japans, Square Enix? Je kunt deze mogelijkheden weliswaar uitzetten, maar dan hou je slechts een zeer matige 3P-shooter over. Ook leuk: als je dan een potje hebt verloren dan staat er niet 'You lose', of 'defeat', maar 'Loser' boven je gamertag! MindJack 'adds dus keihard insult to injury'!

Waarom wel? Coöp is het nog best te pruimen, maar dat komt omdat gedeelde smart halve smart is Verhaal is best interessant De orgastische ‘pijnkreten’ werken op de lachspieren. Ooooeeeh! Aaaaah! Mmmmmm!

Waarom niet? De basisgameplay is te tolereren: het is niet echt leuk, maar ook geen totale afknapper; die volgt pas na een tijdje, als blijkt dat het niet beter wordt Als je een ‘red hack’ voor je kiezen krijgt, kun je het bijna automatisch schudden Kleine kutlevels, waardeloze robots, gebrek aan overzicht, herhaling van scenario’s (‘Goh, alweer een tank aan het einde van een smalle straat!’)

Conclusie

Het ‘Unique Selling Point’, zoals dat in marketingtermen heet, geeft deze game dus eigenlijk de nekslag. Ik kan verder vermelden dat Mindjack: of hoe help je een goed idee finaal om zeep vaak vastloopt. Er treedt daarnaast soms een bug op als je het spel van een ander hackt, waardoor je continu getrakteerd wordt op hele harde witte ruis. De geluiden die je vrouwelijke A.I.-partner maakt, als ze geraakt wordt door een kogel, klinken niet als pijnkreten, maar wèl als een ‘Private Spice’-film. De ‘melee’-aanval is ontstellend zwak. De mogelijkheid om tegenstanders als levend schild te gebruiken is slecht ontworpen: je kunt een levend schild niet ‘uitschakelen’. Als je hem loslaat zet hij twee stappen en schiet je voor je flikker. Eindbazen hebben ook nog eens de neiging om soms gewoon te ‘verdwijnen’. Niet dat ze op dramatische wijze opstijgen en wegvliegen, nee: eerst stonden ze er en een seconde later niet meer. Ik heb nog een tijdje gedacht dat het allemaal te maken had met een soort ‘postmoderne ironie’, maar kwam tot de conclusie dat dat irrelevant is. Mindjack is gewoon een héél erg slecht spel. Het treurige is dat er een heleboel goede ideeën in verborgen zitten, maar dat deze stuk voor stuk slecht uitgewerkt zijn. Het is werkelijk bijna niet te geloven.

Cijfer: 4

Mindjack is gemaakt door FeelPlus en wordt uitgegeven door Square Enix. De game is uit voor de PS3 en Xbox 360. Wij speelden de Xbox 360-versie.