reviews

Graphics
In de tijd dat niemand bezig was met geforceerd origineel zijn, werden reviews geschreven aan de hand van vier criteria: Graphics, Sound, Gameplay en Presentation. Uiteraard werden deze niet naar het Nederlands vertaald. Dat deed je gewoon niet, Engelse termen klinken immers veel cooler. Omdat de graphics in Damnation aanvoelen alsof ze afkomstig zijn uit de tijd dat deze indeling nog gebruikt werd, heb ik ervoor gekozen om hem maar weer eens uit de mottenballen te trekken. Hoewel feitelijk al duidelijk is hoe deze game ervoor staat, dragen we toch nog maar wat voorbeelden aan.

Als je uit de zijkant van een kartonnen doos een cirkel knipt, die door tweeën snijdt, daar weer twee inkepingen in maakt en ze over elkaar schuift in een kruis, dan lijkt het van een afstandje alsof er een halve bol is ontstaan. Games van tegenwoordig gebruiken deze techniek niet meer, die 'snijden' gewoon een bolvormig object doormidden, of plaatsen zelfs gewoon de hele bol. Kost wat meer geheugen, maar het resultaat is er veel beter door. Damnation maakt echter volop gebruik van de eerste techniek, waardoor naast een erg flets kleurenpalet de meeste objecten een beetje nep-3D zijn. Leuk voor de retrofan misschien, maar voor de gamert die wel eens vaker een game van na de eeuwwisseling heeft gespeeld is het vooral erg - jawel - jammer.

Sound
Kan ik vrij kort over zijn. De stemacteurs hebben hun best gedaan, maar komen door de algehele presentatie van het spel simpelweg niet goed uit de verf. Al had je Patrick Stewart himself ingehuurd. Het had geen verschil gemaakt. Geluiden van de verschillende pistolen en geweren die tot je beschikking staan zijn op zich ook prima. Maar over het algemeen geldt hier toch weer hetzelfde gevoel; vooral erg jammer.

Gameplay
Voor gamerts die een dagje langer spelen dan gisteren is de term 'Artifical Stupidity' geen onbekende. Mocht je het even niet meer weten. Wanneer je de monotone, op elkaar lijkende vijanden nog geen krimp ziet vertrekken op het moment dat je ze doorzeeft met kleine metalen objecten, weet je weer precies wat er bedoeld wordt. De AI in Damnation is werkelijk van een zeldzaam laag niveau. Los daarvan mag je wel stoere moves uitvoeren als backflips om langs een muur een verdieping hoger te komen, jumps & grabs zoals voorheen alleen onze favoriete prins dat kon (nee, niet Wim-Lex) en hier en daar ook nog eens een potentieel vet voertuig besturen. Niet mis zou je zeggen. Nou, wel mis, zeg ik je. Bij alle mogelijkheden die je tot je beschikking hebt druipt de potentie er van af, maar het is het allemaal net niet. Je voelt gewoon dat de arbeiders achter dit spel hun managers hebben gesmeekt om meer tijd om het af te maken, maar die gewoon niet hebben gekregen. Wederom: jammer.

De niX-factor (aka Presentation)
Dit blokje werd altijd gebruikt als een soort vergaarbak. Je zei er iets over de menuutjes (niet echt spannend meer in deze tijd), hoe het geheel overkwam, a.k.a 'het stijltje', en wat de meest onderscheidende factor was. Op papier is het stijltje prima. Erg aantrekkelijk zelfs! Alleen al het woord 'Steampunk' doet je al meer willen zien en beleven. Cowboys met moderne wapens zoals in de vroegtijdig gestorven SF-Serie Firefly of Will Smith's Hollywood blockbuster Wild Wild West, briljant. Om het te laten werken moet je echter wel een spel afleveren dat leuk is om te spelen, er minimaal uitziet alsof het niet vijf jaar oud is en een verhaal heeft dat je telkens weer op het puntje van je stoel weet te houden. Nou ja, op zijn minst een verrassinkje voor je in petto heeft. Damnation heeft als onderscheidende factor niets van dit alles. Nee wacht, toch wel, de platte hoofdrolspeler (geen spelfout) draagt een cowboyhoed.. Voel je hem al aankomen? Juist: Jammer..

Cijfer: 4.5
Voor mijn gevoel - en dat is een volstrekt persoonlijke mening - hadden er een van deze twee dingen moeten gebeuren om dit spel letterlijk en figuurlijk naar een eenzame hoogte te brengen. 1: De programmeurs volgen een assertiviteitstraining waardoor ze beter in staat zijn over te brengen dat er toch meer tijd in het spel gestoken had moeten worden om er iets degelijks van te kunnen maken. Of 2: De publisher (Codemasters nota bene) had tijdig kunnen realiseren dat je eerst een licentie nodig hebt om games te maken die de stempel 'LICENTIETITELKWALITEIT' opgedrukt krijgen. Je hoeft niet diep te graven om de potentie te proeven van Damnation, en daarom is het des te vervelender om deze game steeds maar weer met één woord samen te moeten vatten. Ach, ik ga het niet eens meer neerpennen.