Waar gaat dit over?!
Een van de meest gestelde vragen door bekend met de serie. Soms gevraagd uit onbegrip, soms uit angstvallig verborgen angst. Meestal wordt de vraag gesteld nadat je luier verschoond is en je tijd hebt om even stil te staan bij het verhaal. Waar het precies over gaat is nooit helemaal duidelijk, er is altijd ruimte voor eigen interpretatie. Samen met de onheilspellende mist, het ruisgeluid van je radio als iets mis dreigt te gaan, de vele schikmomenten en wel zeer freaky vijanden, vormt dit de horror-survival-formule van Silent Hill waar we zo van zijn gaan houden door de jaren heen. Vergeet ik de nadruk op spanning in plaats van actie te noemen?

Protest van een fan

Nee, dat was ik niet vergeten te noemen. Sterker nog, dat is het enige echte protest dat je als fan zal maken. Er is sprake van actie in deze game. Hakken en schieten zelfs. De SH-purist zal het ketterij noemen, de algemene gameliefhebber kan er anders over denken. Een groot deel van de gamepers struikelt over het feit dat er teveel actie in het spel zit. Hoofdrolspeler Alex Shepherd is namelijk een getrainde soldaat op weg naar huis. De moves die hij in zijn dienstjaren heeft geleerd komen hem goed van pas, wat ‘m minder hulpeloos maakt dan de vorige protagonisten. Voor mij is de afwisseling welkom, blijkbaar zijn de puristen er minder blij mee.

Ander -klein- protest: Grafisch had ik meer verwacht van dit deel. Vanuit een artistiek oogpunt is er niets mis mee; de sfeer wordt perfect gevangen en het is beter dan elk voorgaand deel. Puur technisch had het wat stakker gemogen anno 2009, al zullen alleen de echte zeikerds hier stampij over maken.

Jubel van een fan
De veel soepelere besturing was het eerste dat me opviel. Het gevoel een stugge houten marionet te bedienen is grotendeels van de handgetekende kaarten geveegd die me als tweede opvielen. Een kaart van een ziekenhuis is als print te vinden, je eigen huis is weer getekend met waskrijt. Deze afwisseling tref je ook aan in wapens, omgevingen, puzzels en save points. Vooral dat laatste draagt bij aan de spanning. Zorg dat je minimaal een uur of twee de tijd hebt voordat je het spel aanzet. Het ene moment tref je na 5 minuten een plek aan om je progressie vast te leggen, het andere ‘moment’ zit je al dik een uur in oplopende spanning te wachten op het moment dat je weer kan saven en dus ook weer normaal adem kan halen. Heerlijk.


Protest van een nieuwkomer

Geen vette graphics? Geen mogelijkheid om tussen 1ste en 3de persoon te switchen (alleen 3de persoon)? Weinig zien door veel mist en een zaklamp die beter als nachtlichtje op een babykamer gebruikt had kunnen worden? Weirde shit zoals een vent met een stalen piramide op zijn kop zonder dat ook maar één keer wordt uitgelegd waarom hij er is en er zo uitziet? Nog minder antwoorden op vragen die je hebt dan wanneer je naar een seizoen van ‘Lost’ kijkt? Geen bazooka’s en Uzi’s? Geen naakte wijven die je aan stukken kunt rijten? Alleen maar dikke tieten te vinden op een verpleegster zonder gezicht met een grote hoeveelheid identieke zussen door het hele spel heen? Pffff..


Jubel van een nieuwkomer

Ok, wacht. Dus het ene moment had ik een nachtmerrie, maar het andere moment was de werkelijkheid? Ik ben mijn broertje kwijt, maar ook weer niet. En… wacht… Ok, ik snap het niet helemaal, maar tering zeg, wat ben ik me kapot geschrokken op de stomste momenten. Ineens een bloederig lijk uit het plafond kan ik nog hebben, maar onverwacht een ketting in mijn neus die me eigenlijk niet eens aanvalt… Goed sfeertje in dit spel!

Waarom een 8.1
Kort antwoord: Omdat SH het nog steeds noodzakelijk maakt om je meerdere malen op een avond te moeten verschonen. Iets langer: De beklemmende sfeer, het mysterie, de freaky gebeurtenissen en alle wat een Silent Hill-game een Silent Hill-game maakt is weer terug. Dit keer aangevuld met een betere bediening en wat meer actie.

Geschreven door: Verdi