pc

De naam Civcity: Rome zal voor wakkere mensen onder ons al aangeven waar we precies mee te maken hebben. Het is een paar honderd jaar voor Christus en jij, de speler, bent een gouverneur van Rome die zich verschillende opdrachten aangemeten krijgt.

De ene keer moet je in een nederzetting de wijnproductie op poten zetten, waarna je vervolgens een quota voor wijn krijgt dat naar Rome verscheept moet worden. Naast de te vervoeren wijn, maken het aantal huizen (en de grootte hiervan) en vaak nog een andere resource deel uit van je objectives. Heb je deze objectives voltooid, dan is óf de volgende productielijn aan de beurt om aan het werk gezet te worden, óf is jouw inzicht in stedenbouw elders nodig.

Naast het economische gedeelte zijn er ook nog oorlogsmissies. Hierin voorzie jij je manschappen van voldoende wapens en armor, alvorens je ze de strijd instuurt. Het werkt wel aardig, maar kent verder niet veel diepgang in de verschillen tussen troepen onderling. Zie het een beetje als een gestripte versie van de oorlog in hedendaagse rts games.

Via deze weg kabbelt de campaign rustig voort. Elke missie weer ben je eigenlijk met hetzelfde bezig. Je begint of verbeterd een bepaalde nederzetting, zorgt ervoor dat de economie een beetje loopt en richt je vervolgens op de productie van het product wat Rome van je verlangt. Het speelt aardig weg, maar na een aantal missies begint het déjà vu gevoel toch al behoorlijk de kop op te steken. Civcity: Rome mist gewoon een aantal belangrijke punten om het dynamisch te houden.

Het is niet het uiterlijk wat de game in de steek laat. Nou moet wel gezegd worden dat het grafisch nogal een periode achterloopt. De huisjes, units en eigenlijk de hele omgeving ziet er ronduit lelijk uit. Maar het tijdsbesef, de sfeer van het oude Rome, het idee dat je echt bezig bent om een stad draaiende te houden in die periode, dat houdt goed stand.

Dit komt onder andere door de typische gebouwen zoals de tempels, de gladiatorenscholen, het Coloseum waar zij in vechten en door wat andere kleine details en gebouwen. Ook al kent Civcity een lelijk gezicht, het is wel een gezicht waar karakter in gevonden kan worden. Maar goed ook, want voor de meeste Gamerts zal het de charme zijn die het meest aantrekkelijk is in Civcity, op de gameplay valt namelijk nog best wat aan te merken.

De basis van de gameplay is er een van herkenning, het is weinig verschillend van alle andere gelijksoortige games die we al vanaf de originele SimCity (of verder terug) kennen. Civcity gaat echter wel erg ruim uit van deze gelegde basis en lijkt het niet nodig te vinden hier veel verder op door te gaan. Zo heb je de standaard voorzieningen van water, voedsel, kleding en meer levensbehoeften. Je zet (simpele) productielijnen op en vervolgens voorzie je nog in wat behoeften als vermaak en grotere huizen voor de rijkere bewoners. Voor iedereen die een soortgelijke game heeft gespeeld, je krijgt het grote plaatje vast wel een beetje door, dit ken je al.

Om even op de charmes en het tijdsbesef terug te komen, het is bijvoorbeeld wel aardig om eens een viaduct te moeten bouwen, in plaats van waterleidingen aan te leggen. Of in plaats van een theater, zie je nu het Colosseum in je stad liggen. Maar toch, hoe zwaar telt deze charme, deze verandering van periode écht als het aankomt op de uiteindelijke kwaliteit van deze game?

In een poging zich te onderscheiden brengt het toch wat aardigs met zich mee. Zo is daar het technologie systeem (niet te verwarren met de uitgebreide mierenhoop van Civilization) wat je stad ten goede kan komen. De meeste technologieën hellen simpele procenten in jou voordeel. Sommige laten bepaalde producties sneller verlopen, anderen zorgen voor een sneller onderzoek naar technologieën of hebben invloed op de mate van geluk van jouw stedelingen. De boomdiagram waarlangs je deze technologiën kan onderzoeken is simpel, maar effectief leuk.

Naast het systeem van technologieën is er nog de (summiere) mogelijkheid om te handelen met andere dorpen, kun je de huisjes en gebouwen inkijken om te zien hoe het er aan toe gaat en doet elke bewoner zijn eigen zegje als je hem of haar aanklikt.

Met de opzet van Civcity: Rome is alles in orde. Ik ben toch zeker een tijdje vermakelijk aan de slag gegaan met mijn mini-Romeinen. Maar voor iedereen die ooit zo’n game gespeeld heeft, bekruipt je al snel het gevoel dat er meer moet zijn. Helaas komt er niet meer. Civcity: Rome legt een prima fundering, maar faalt vervolgens om er iets op te bouwen. Het doet de game, maar ook de speler enorm tekort.

Ironisch dat Civcity: Rome faalt op het punt waar zijn grote broer in deze franchise nu juist uitblinkt: diepgang. Het is een aardige game voor mensen die het genre niet kennen, maar blijkt te standaard te zijn voor iemand die ooit eerder iets dergelijks speelde. Het tijdsbesef en charme van deze game kunnen er helaas net niet voor zorgen dat Civcity: Rome zijn hoofd boven water houdt.

Cijfer: 5.8