PC/PS3/X360 - Toen de Prince of Persia-franchise in 1999 aangevuld werd met Prince of Persia 3D waren de meeste mensen in de eerste instantie blij met de herrijzenis van een old skool held. Maar helaas, deze nieuwe Prince bleek toch wat minder cool en de game stierf uiteindelijk een roemloze dood. Toen kwam 2003 voorbij dat de geboorte van wéér een nieuwe Prince zag die met de Sands of Time liep te klooien. Zou het publiek het dit keer wel slikken? Nou en of, een betere stap van een franchise naar 3D zagen we zelden. Een nieuwe manier van platformen was een feit, evenals de bijna onaantastbare status van een hernieuwd game-icoon...
XBOX360 - ‘Goedverdoeme, komt er eigenlijk een nieuwe Banjo & Kazooie, maken die verlopen fossielen bij dat klote-Rare er een game van die niet draait om platformplezier, maar om het in elkaar flatsen van blije voertuigen! Compleet de weg kwijt die gasten...’ Was getekend, Saimon. Voordat ik de game goed en wel aangezet heb echter heeft Banjo Kazooie: Nuts & Bolts zichzelf al belachelijk gemaakt, mij belachelijk gemaakt en héél duidelijk gemaakt dat ik gewoon eens een keer m’n grote bek moet houden met dat gezeik over dingen die ik niet eens gespeeld heb. Fuck, Rare, je hebt nog gelijk ook nog. Excuses, mea culpa...
Ps3 - Na maandenlang geroezemoes, nieuwsgierige blikken en vol verwachting kloppende harten, lag zo’n 2 weken geleden dan eindelijk de wereld van de sackboys in de winkels: LittleBigPlanet. Of tenminste, de poort naar die wereld. Wat je daadwerkelijk in huis haalde was namelijk maar een begin, een instrument, een zaadje dat pas in de eerste weken na release zou uitbloeien tot de bonenstaak die ging leiden naar de kip met de gouden eieren. Natuurlijk was er ook nog de kans dat het zaadje zou verpieteren en amper een bloempje boven z’n geboortegrond zou uitkrijgen. Nu de eerste weken voorbij zijn vinden wij de tijd rijp om de balans op te maken...
Iedereen die ooit eens een fatsoenlijke point ’n click-adventure heeft uitgespeeld moet het met me eens zijn: eens in de zoveel tijd is het wel weer eens lekker om terug te duiken in dit genre – dood of niet. Als je dan toch bij de plaatselijke gameboer binnenwandelt, toevallig 30 euro op zak hebt en Overclocked ziet liggen, dan zou dit zelfs wel eens die ene game kunnen zijn die de jaarlijkse honger stilt. Let op: zou – kunnen – zijn.
Als Etrian Odessy iets is, dan is het (in ieder geval voor mij persoonlijk) een trip down memory lane, of beter gezegd, een trip langs vergeten bezigheden. Bezigheden als de avonturenboeken van vroeger:’wil je deur 2 in ga dan naar pagina 14, voor deur 3 ga naar pagina 16’. Of text-based adventures, ‘echt’ Dungeons & Dragons en zelfs een snufje Sudoku; het passeert allemaal de revue. Met als enige verschil, bij bovenstaande bezigheden hoefde ik niet uit pure f*kking frustratie om de 10 minuten m’n DS weg te leggen voordat er ongelukken zouden gebeuren...
De beelden heb je al kunnen zien, de geruchten heb je misschien al gehoord, maar aangezien Gamert het allemaal liever uit de eerste hand hoort, vertrokken we een paar weekjes geleden naar de Ubisoft studios in Montreal om de ontwikkelaars zelf maar eens hun nieuwe Prince of Persia te laten tonen.
Dit is een vluggertje. Hoeveel stappen zijn er nu eigenlijk nodig om Assassins Creed, de PC-versie af te sluiten, gewoon zoals het hoort. Zonder op Alt+F4 te drukken. Welnu, dat zijn verschrikkelijk veel stappen. Zie het filmpje hieronder...
Vers van de pers. Een hele stapel screenshots van Silent Hill: Homecoming. In september moet het spel af zijn, voor de PS3 maar nu ook voor de Xbox360. Veel is er nog niet bekend over de verhaallijn (dat willen we ook eigenlijk niet) maar duidelijk is dat hoofdpersoon Alex Sheperd naar zijn geboortedorp zal terugkeren. Voor wie de reeks niet kent: Silent Hill is hoogkwalitatieve scary shit. De screenshot zelf zijn uiteraard nogal donker, maar toch overtuigen ze ons nog niet van de nextgen grafische kwaliteiten van het spel... Check ze hieronder
De toon van Uncharted wordt direct in de intro al gezet, als schatzoeker Nathan Drake de doodskist van zijn voorvader Sir Francis Drake opduikt. Vergezeld door een mooie documentairemaakster treffen ze in de kist enkel diens dagboek aan, gevuld met aanwijzingen die naar de legendarische schat El Dorado moeten wijzen. Luttele seconden later volgt een aanval van moderne piraten, waarmee het onophoudelijke avontuur dat Uncharted: Drake’s Fortune heet kan beginnen…

Weinig dingen geven een fijner gevoel als een goeie portie nostalgie. Voor mij komt dat bijvoorbeeld door de geur van decemberochtenden in m’n ouderlijk huis, als de kerstboom er staat. Of het treffen van een arcadekast waar Golden Axe op draait. Of bijvoorbeeld…de geluidseffecten van de originele Tomb Raider!
De presentaties op de E3 2007 en de Leipzig Games Convention, als ik eraan terugdenk zijn dat een beetje de momenten geweest waarna ik heel wat sceptischer naar Assassin’s Creed ben gaan kijken. Wat ik vooraf onbetwist als klassieker had bestempeld, zou zo maar eens de game van de gemiste kansen kunnen worden.
Zo dikke. Daar zitten we dan. Je had Verdi verwacht hé, die N-Boy die we in huis hebben. Die jongen die altijd objectief is, maar misschien naar jou nog wel met een ietwat roze brilletje had gekeken. Lekker veilig, maar nu zit je met mij opgescheept. Helaas Snorrie, bij mij heb je namelijk geen extra krediet en die roze bril mag je intern gaan verwarmen. Zullen we dan maar?
Ratchet and Clank mogen dan nog niet de status van tijdlozen als Mario en Sonic hebben bereikt (toch?), het duo doet eigenlijk niet veel meer dan dat die twee in hun jonge jaren deden: ‘one hell of a game’ neerzetten en de bijbehorende console over de toonbank laten vliegen. Nou Ratchet and Clank, kom er maar in!

Tussen al het grote geweld van titels als Heavenly Sword, BioShock en Halo 3 door, komt Sony ook nog eens met Folklore. Een game die op het eerste (en tweede) gezicht klaarblijkelijk niet de status van eerdergenoemde games zal halen. De afgelopen week checkte ik vast wat deze aparte titel wél in huis heeft.

Op zich mag ik mezelf een redelijke fan van animé noemen. Series als One Piece, Naruto of Initial D; daar kan ik m’n avondjes best mee doorbrengen. Niet vreemd natuurlijk, want animés en games liggen dicht bij elkaar. Wacht, laat me dat even anders zeggen. Van deze series kunnen echt retegoeie games gemaakt worden. Helaas is de game-industrie nog steeds niet verder gekomen dan ontzettend lousy beat-‘m-ups. Met Naruto voor de Xbox360 probeert Ubisoft daar eindelijk eens verandering in te brengen.
Zowat alle genres maken lustig gebruik van de technologische ontwikkelingen die de game-industrie doormaakt. We zien meer tegenstanders in actiegames, in sportgames neigen onze virtuele helden al naar fotorealisme en avonturengames bieden ons met de nieuwe generatie consoles werkelijk adembenemende panorama's. Toch is er een genre waarbij de technologische ontwikkeling van de concurrentie al jaren als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt: het point-'n-click-avontuur.