action

De serie was ook wel toe aan vernieuwing. 3 delen op rij bracht de singleplayer-mode grotendeels hetzelfde principe. Hoe tof de games ook waren, om het grote succes te bereiken met Double Agent moest de game anders zijn, zich onderscheiden van de voorgaande delen.

Helaas is Double Agent qua gameplay niet veel verandert van zijn voorgangers. Nog steeds het uitschieten van de lichten, routes van bewakers in de gaten houden, hun aandacht lokken om ze vervolgens stilletjes om te leggen of juist om ze heen te sluipen. Iedereen bekend met de serie zal het allemaal verdomd vertrouwd aanvoelen.

Betekent dit dan dat de game géén groot succes zal worden en veilig doortreedt in de voetstappen van deel 1,2 en 3? Nou, allesbehalve dat, want ook al mag de gameplay dan grotendeels onveranderd zijn, de context waarin Sam’s avontuur zich deze keer afspeelt zorgt voor een totaal andere ervaring. Dit laatste deel is dan ook niet meer de stealthgame die we kennen, het is een thriller.

De subtitel Double Agent slaat namelijk op de dubbelrol die Sam uitvoert. Naast zijn werk voor de NSA is Sam geïnfiltreerd in het John Brown Army, een groepering die de hiërarchie van Amerika op haar grondvesten wil doen schudden. Voor de speler betekent dit het maken van morele keuzes, want zo moet het vertrouwen van de terroristen gewonnen worden, maar niet ten koste van alles, aangezien de NSA over je schouder meekijkt.

Naast een paar intense beslissingsmomenten, (schiet je een onschuldige gijzelaar dood of schiet je opzettelijk mis, het vertrouwen van de terroristen schadend, maar dat van de NSA handhavend) brengt deze dubbelrol meer unieke situaties met zich mee. Zo ben je tijdens je missies doelen voor de JBA aan het vervullen, terwijl je ongezien je eigen werk probeert te saboteren in naam van de NSA. Een tof aspect, ook al voelt het soms wat vreemd je te moeten bewijzen voor de dienst die je al sinds jaar en dag trouw dient.

Vooral het verblijf in het HQ van de terroristen geeft een unieke draai aan het geheel. Zijn we gewend wat losstaande missies voorgeschoteld te krijgen, doorweven met een armoedig rood draadje. Dit keer staat het verhaal als één geheel, waarbij een bepaalde cast personages terugkeert en waarbij je affiniteit en afkeer voor hen ontwikkelt. Tijdens elke terugval naar de HQ krijg je een opdracht toegewezen met een bepaalde tijdslimiet. Vervul je deze opdracht ruim binnen de limiet, dan is er nog tijd over om ongezien bepaalde kamers in te sneaken om informatie te verkrijgen of handelingen (zoals het plaatsen van afluisterapparatuur) voor de NSA te verrichten.

Het klinkt misschien niet zo heel ver weg van vorige Splinter Cell delen, maar het gevoel bij de game is wel degelijk anders. Vooral het gebruik van het HQ waar je steeds terug komt, inclusief die tijdslimiet, dat gaat ver voorbij de conventionele spanningsopbouw die we eerder zagen in de serie. De beste vergelijking ligt dan ook in een geheel andere hoek, namelijk die van de tv.

Want waar Double Agent me heel sterk aan deed denken, was de serie 24. De spanning, de cast van karakters, het verhaal, de manier waarop dit verhaal uitgespeeld wordt en de typische ‘cliffhangers’, het deed me enorm denken aan de succesvolle tv-serie. Een groot compliment, laat dat duidelijk zijn.

De kant die Ubisoft is opgegaan met Double Agent is me uitstekend bevallen, maar heeft ook zeker nog verbeterpunten. Zo blijft de vertelling van het verhaal achter op de inhoud en karakters ervan. Het verhaal raffelt hier en daar wat kernpunten af, de speler achterlatend in een ontzettende anticlimax. Als speler zelf kun je ook flink wat afbreuk doen aan de spanning, dit dankzij een quicksave optie, gecombineerd met automatisch healen, iets wat ik dan weer net niet bij de game vind passen. Ook de A.I. van de tegenstanders is weinig bijgeschaafd. Het gezichtsveld van de tegenstanders is nog té klein en de dekking die ze zoeken is niet altijd even praktisch.

Terugkijkend op de singleplayer mode, kan ik niet zeggen dat bovenstaande punten me enorm hebben gestoord. Dit vooral door een aspect dat niet verandert is, namelijk de ontzettend hoge kwaliteit die Splinter Cell keer op keer bereikt. Want op elk gebied van de presentatie (zij het na een behoorlijk lange laadtijd) weet Double Agent haast onberispelijk te zijn. Van animatie, tot geluid tot de supergedetailleerde omgevingen, hier heeft enorm veel energie in gezeten en dat is te zien.

Sinds Pandora Tomorrow doet Sam ook prima werk op het gebied van multiplayer, een aspect waar wederom –in essentie- weinig aan verandert is. Wel is er aan het geheel wat gesleuteld om een nog betere en soepelere ervaring neer te zetten. De spionnen die een stuk vlugger zijn geworden, de levels die goed in balans zijn en niet direct toegankelijk, de teams die nu uit 3 in plaats van 2 personen bestaan, er zijn een flink aantal kleine stapjes vooruit gezet.

Zoals gezegd blijft het concept grotendeels onveranderd. Een groep spionnen die zich vanuit de derdepersoon laten besturen, neemt het op tegen een groep first-person mercenaries die zwaar arsenaal draagt. De spionnen moeten van pc’s files zien te downloaden en daarmee wegkomen, terwijl de enige taak van de andere groep het doden van die spionnen is. Vergis je niet in het feit dat ik hier minder aandacht aan besteed dan aan de singleplayer-mode, want de kwaliteit van deze modus is weer erg hoog. Het blijft een unieke en vermakelijke ervaring, die het succesvolle concept net even iets beter heeft gemaakt.

Uiteindelijk hulde aan de makers van Double Agent die, voordat de serie té zeer werd uitgemolken, hebben besloten een ander pad te kiezen. Het is duidelijk nieuw geweest voor ze, waardoor sommige punten wat uit balans zijn en waar hier en daar nog wat poetswerk verricht mag worden. Aan het einde van de dag levert de game echter een ontzettend sterke ervaring op, doordrenkt van kwaliteit. Sam stapt uit de schaduwen het licht in, een mooie geschiedenis achterlatend, maar een hopelijk dynamische en vernieuwende toekomst tegemoet tredend.

Cijfer: 9.1