xbox360

Chauvinistisch als ik ben, vind ik het sowieso top om te zien dat de game zich in Eindhoven afspeelt. Een fiets langs de weg, de bekende kinderkopjes op de grond, helemaal goed! Voornamelijk natuurlijk omdat Brothers in Arms zich op de borst klopt voor het hoge level van authenticiteit dat deze game biedt (ook al kent die authenticiteit een schaduwkant, maar zie daarvoor het kopje: Zon onder deze preview).

Zoals ik al aangaf ben ik een grote fan van de gameplay in deze serie. Via de command ring stuur je manschappen in dekking, laat je ze spervuur aanleggen zodat jij kan gaan flanken óf leg je zelf dat vuur aan om je manschappen in betere posities te brengen. Veel verandert is er niet in de grote lijnen, maar ontwikkelaar Gearbox heeft precies gedaan wat het moest doen, werken aan de details ervan.

En dat lijkt goed te gaan uitpakken. Want wat te denken bijvoorbeeld van het feit dat je commandant nu zijn bevelen fluistert als er vijanden in de buurt zijn, tof toch? Nog een toevoeging (waar je van moet houden): op het moment dat er bijzondere dingen gebeuren –zoals een granaat onder een vrachtwagen gooien, waar net een Duitser naast staat- kiest de game automatisch voor een close-up slow-motion moment. Persoonlijk vind ik zoiets een beetje te flashy voor een anders puur op tactiek gerichte shooter. Maar goed, dat is mierenneuken op z’n puurst.

Ook het flanken is dit keer dynamischer uitgewerkt. Zo is er niet altijd een goeie flank aanwezig, tenminste, voordat jij tekeer gaat met je machinegeweer. Een aantal Duitsers verstopten zich achter zandzakken of een houten hekje. Nu is vooral het tweede geen ideale optie voor iemand die met een flinke dosis kogels heel je dekking wegschiet, het eerste is vervolgens ook zo verholpen met een handjevol granaat. Spelen met de omgeving lijkt dus een belangrijke rol te gaan spelen, vooral omdat het weghalen van de dekking van de tegenstander een groot voordeel kan gaan opleveren.

Sfeervol als Brothers in Arms altijd al is geweest, wordt ook hier weer geprobeerd de speler zoveel mogelijk bij de game te betrekken en ‘m te laten geven om zijn teamgenoten. Om dit teweeg te brengen hebben die allemaal hun eigen persoonlijkheden. Een kerel behandelt zijn bazooka als z’n vriendin –ik vraag me af wat voor beeld hij erbij heeft als ie de rakketen naar binnen schuift…-, een ander blijkt een lange, trouwe maat van je te zijn terwijl je ook een jochie bij hebt dat over z’n leeftijd heeft gelogen om in het leger te komen (vergeef me dat ik de namen allemaal vergeten ben). Hoe dan ook, als ik iets belangrijk vind in games, dan is het wel dat ik in de spelwereld getrokken wordt. Dus kort gezegd, weer een goede (en verwachte) keuze van de ontwikkelaar.

Allemaal goeie shit dus in de Brothers in Arms, dat ook nog eens uitzonderlijk mooi in beeld wordt gebracht. Al kijkende naar de demonstratie kwam kon ik niet zo snel een ander woord als het engelse ‘lush’ ontdekken om de spijker met één woord op de kop te slaan. Het groener-dan-groene gras, ‘t zand onder je voeten, plantjes en bomen; ja, dat ziet er lekker uit ja. De hele game is opgebouwd uit eye-candy zover het oog reikt. Superscherp, veel oog voor detail en geen problemen met viewing distance. Om maar even een clichématige uitspraak uit te poepen: dit is échte next-gen!
We wisten het, we weten het en we zullen het gaan weten. De nieuwe Brothers in Arms gaan simpelweg heerschen!

Zon

Eén van de objectives van de game was: ‘Capture the bridge at Zon’. De boeruhhhh zien het al meteen, dat moet Son zijn, het plaatsje nabij Eindhoven. Good guy als ik ben dacht ik Gearbox een plezier te doen door het even te melden. Direct werd me uitgelegd dat op Amerikaanse oorlogsdocumenten uit 1944 Son als Zon werd gespeld, en dat het dus ook zo in de game kwam. En met uitgelegd bedoel ik dat het me door de kale veteraan die aan de game meewerkt werd toegebeten. En met toegebeten bedoel ik dat ik voor m’n leven moest rennen omdat ie bijna m’n hoofd eraf trok. Tjah, daar gingen m’n goeie bedoelingen, als jullie straks de brug bij Zon aan het redden zijn, dan weet je dat ze deze ‘fout’ in ieder geval aan zichzelf te danken hebben.