xbox360

Het aankondigen van ontwikkelaar Starbreeze, voor deze vergaming van een comiclicentie, had eigenlijk al genoeg moeten zeggen. Uitstekend wisten ze B-film Chronicles of Riddick te gebruiken, vervormen en omtoveren tot een meer dan vette game. Als je franchise dus bij iemand in goede handen zou moeten zijn, dan is het wel bij de mannen van Starbreeze.

In de donkere nachten van het hedendaagse New York regeert de maffia de straten. Jij, Jackie Estacado, bent een van de jongens die de vuile klusjes op moet knappen voor de Don, Uncle Paulie. Niet de meest zuivere Don ook, want hoewel jij nog bekend bent met de erecodes van de ‘oude garde’, lapt Paulie ze aan z’n laars. Drugshandel, verraad, gebrek aan respect én loyaliteit. Een nieuw tijdperk, dus voor Paulie nieuwe regels.

In de introscène wordt al snel duidelijk hoe het met Paulie’s gevoel voor respect zit jegens zijn eigen famiglia. Eén hit blijkt fout te zijn gegaan en terwijl jij half versuft bij bewustzijn komt op de achterbank van een auto, krijgen jij en je maffiacollega’s al snel Paulie’s waakhonden van de politie op je dak.

Het is een introscène á la Half-Life of Halo 2. Grotendeels on-rails, vrijheid om te kijken, maar niet om te doen. En eigenlijk had ik het daar al moeten weten. The Darkness is meeslepend, ontroerend en een game die je als shooterfanaat op z’n minst eens een kans moet geven. Maar ik zag het nog niet…

Niet vreemd op zich, want in de eerste instantie laat The Darkness zich spelen als niet meer dan een prima shooter. Met 2 guns in je klauwen schiet je wat in de rondte, wandel je rond en neem je even de tijd om je ogen uit te kijken. Want deze game ziet er werkelijk fantastisch uit, een tikje ruw hier en daar, maar het grafische totaalplaatje is er een van een ontzettende sterke en geloofwaardige sfeer, met grotendeels behoorlijk -met veel details- gevulde en diverse omgevingen. Een klein puntje hier of daar is net even wat slordig afgewerkt, de belichting is –vooral bij de personages- soms te overdreven aanwezig en de meeste animaties zijn niet echt sterk. Kritieke punten, dat wel, maar zoals gezegd is het totaalplaatje schitterend.

Wat dat schieten betreft, dat is allemaal redelijk in orde. De halve auto-aim werkt een beetje stroef, maar het neerleggen van een head-shot voelt lekker als altijd. Nog lekkerder zijn de execution-moves, schiet van dichtbij op iemand en een gruwelijk gewelddadige animatie speelt zich af waarmee je kogels door slapen, ogen, knieschijven of andere gevoelige plekken jaagt. Heerlijk geweld!

Daarnaast is het ontzettend bruut om de liters bloed in de rondte te zien vliegen, en de kogels laten ook echt behoorlijke verminkingen achter op de lichamen van je in het pak gestoken doelwitten. Qua A.I. hoef je van hen trouwens niet veel te verwachten, meestal staan ze gewoon tegenover je te schieten, en soms wordt de gebruikelijke dekking opgezocht, maar om nou te zeggen dat er sprake is van tactisch juiste keuzes, mwah…

Al snel in de game slaat de basic gameplay een nieuwe weg in, als de eerste 2 van een rits Darkness powers in je bezit komen. Voor je er erg in hebt, of weet wat er aan de hand is, neemt een duistere kracht bezit van je. Het uit zich visueel in 2 demonische slangen en een wirwar van tentakels die uit je lichaam komen. Bijkomend pleziertje is de krakende stem van The Darkness, een eeuwenoude kracht die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

De eerste krachten die het met zich meebrengt zijn het gebruik van één van de slangen als schoothondje. Stuur ‘m op pad om mensen om te leggen, deuren te openen, of andere klusjes. Daarnaast is het mogelijk om uit verspreidde portals hulpjes te roepen die mee kunnen helpen in vuurgevechten, een kamikazeaanval uitvoeren of bijvoorbeeld de aanwezige belichting voor je mollen. Een leuk element trouwens, want om de krachten van je nieuwe parasiet te benutten dien je de duisternis te absorberen. Het resulteert in een vaak voorzichtige aanpak, waarin je elke lantaarnpaal of andere vorm van licht kapot schiet voor je lastige gebieden inloopt.

Uiteindelijk zijn er best wat verschillende krachten te vinden, zoals 2 speciale guns, het gebruik van een groot zwart tentakel om dingen mee op te tillen of lampen uit te schakelen, of het oproepen van een zwart gat om vijanden in te zuigen. Het levert hier en daar aardige stukjes gameplay op, maar de combinatie van het schieten én het gebruik van je powers is vele malen beter dan beide aspecten afzonderlijk.

Goed, we hebben dus wat schieten, wat speciale krachten, een mooi plaatje op het scherm en daar mag je nog een hele lichte free-roaming inslag aan toevoegen. Vergelijk het met Chronicles of Riddick. Je lult wat tegen mensen, kunt hier met de Metro naar verschillende districten toe, maar uiteindelijk blijf je (op wat sidequests na) een liniaire draad volgen. Niet veel mis mee ook, want het draagt meer bij aan de ervaring dan dat het afbreuk doet. Enige ergerlijke is alleen dat Jackie zo traag als een drol wandelt, waarom geen ren-knop?

Bovenstaande is leuk en aardig. Genoeg om een aardige game mee neer te zetten die meekan in de huidige generatie. Maar eigenlijk is het ook een hoop gelul waar je niks aan hebt. Het zijn niet díe dingen die The Darkness zo sterk maken. Het is leuk, prima neergezet en er zijn wat aardige aspecten te ontdekken. Maar deze game heeft me overtuigd, opgeslokt en een vast plekje in m’n geheugen veroverd met zijn meeslepende verhaallijn, waarin ongekend bizarre en ontroerende twists zitten.

Het wordt je gebracht in een stijl die we zelden zien in films, waarbij laadschermen ingevuld worden door een Jackie die in de schemering verteld over ‘de code’, over de famiglia, eer, wraak en respect. Stijlvol is een te klein begrip om de impact van de verhaalvertelling te omschrijven. Vooral ook omdat alles bijdraagt aan die verhaalvertelling. De onvoorstelbaar sterke voice-acting, de geloofwaardigheid van de vreemde gebeurtenissen en de personages die ijzersterk worden neergezet. Dit is genieten op het hoogste niveau, een filmische ervaring die in al zijn grootsheid toch heel compact blijft door de kleine sociale kring waarin het zich afspeelt. The Darkness heeft dan ook geen gigantische veldslagen of reusachtige monsters nodig om te imponeren, dat doet het wel met zijn stijl, inhoud en kwaliteit op dit gebied.

Je leest het, ik ben overrompeld door deze game. Het is ontzettend jammer dat op het gebied van gameplay een aantal slordigheidjes te ontdekken zijn. Ze zijn dan zelden écht frustrerend, maar het kost de game wel punten. Tijdens het spelen zul je het echter voor lief nemen, want de ervaring die je ervoor terugkrijgt is uniek en fris. Hou er ook rekening mee dat ik er niet aan toe kom om alles te bespreken, je wilt natuurlijk nog wat verrassingen overhouden. The Darkness is uiteindelijk een meer dan welkome underdog voor de bulk aan toptitels uitkomt. En die grote namen, die zullen het nog zwaar krijgen in een poging de -ondanks wat ruwe kanten-meeslepende ervaring van The Darkness te overtreffen…

Cijfer: 8.7