xbox360

De –weinig verassende- climax van Half-Life 2 Episode 1 wordt flauwtjes afgedaan als Alex en ik bij zinnen komen temidden van het treinwrak waar we vorig jaar City 17 mee ontvluchtten. De strijd is nog lang niet gestreden, dat wisten we. We mogen dan een paar flinke slagen hebben gewonnen tegenover onze bezetters, er staat nog een hoop te gebeuren. Zo maken de Combine zich op om de genadeklap uit te delen, een opgeroepen portaal moet voor allesbeslissende versterkingen van de thuisplaneet over laten komen. Als Gordon Freeman heb ik in Episode 2 maar één missie: een raket afvuren om het portaal te sluiten. Was het maar zo gemakkelijk…

Ergens in het begin van de game hoor ik een Vortigaunt (op dat moment een tijdelijke metgezel) zeggen:”What’s next in the parade of constant obstacles?” Net als Episode 1 (review) is die zin Episode 2 ten voeten uit. Eén missie, maar dan wel eentje waar alles continu misgaat. Het resultaat: een uur of 6 van de ene in de andere tegenslag vallen, allemaal perfecte (en soms wat vergezochte) excuses om je elke element van de rijkelijk belegde gameplay te laten meemaken. Ook in Episode 2 blijft dat namelijk het uitgangspunt van de game, een aaneenschakeling van uiteenlopende situaties, aan elkaar gekoppeld middels stukken van het verhaal.

De overeenkomst met Episode 1 houdt daar echter niet op. De eerste helft speelt zich voornamelijk af in donkere gangen, gevuld met allerlei gedrochtelijke wezens, wapens en kogels én natuurlijk de op physics gerichte puzzels waar de serie een patent op lijkt te hebben. Niet voor niets loop je de helft van de tijd weer met je zero-gravity gun rond, in plaats van dat je echt aan het knallen bent.

Op een persoonlijke noot, deze Episode gaat een beetje overboord met de verhouding monsterlijk- of mensachtige Combine. Iets minder van die Antlions en Hunters en dat soort gepeupel in ruil voor zeg maar de gewone soldaat; dat was in mijn ogen geen overbodige luxe geweest.

In plaats van dat de benauwde gameplay dit keer plaats maakt voor het meer opengetrokken decor van City 17, opent Episode 2 zich halverwege in een bosrijk gebied. Op het moment dat je na al die uren de eerste stappen buiten zet, zul je bijna lichamelijk de opluchting voelen. Het zegt veel over hoe de bekende gameplay toch nog ontzettend intens en meeslepend kan zijn. Ik had het in ieder geval wel, buiten met open vlaktes in m’n gezichtsveld en meer vrijheid in m’n spel, eindelijk eens tijd om even rustig adem te halen. Niet voor lang trouwens, want wat anders dan een opgejaagde rit in een omgebouwd voertuig stond op me te wachten…

Misschien dat het aanstippen van de vele gelijkenissen met Episode 1 een tikje teleurgesteld, misschien wel cynisch overkomt. Maar begrijp me niet verkeerd, mij heeft het (bijna) geen enkel moment gestoord. Daarom speel ik namelijk Half-Life. Ik wíl die kenmerkende physics-puzzels, ik geniet van de charme van die aparte manier waarop het verhaal verteld wordt, ik smul van de prachtige visuals en boven alles laat ik me maar wat graag door die karakteristieke en ontzettend krachtige sfeer opslokken. Hier zat ik op te wachten en waarschijnlijk elke fan van de serie met mij…

Om misverstanden te voorkomen, grafisch is het geheel wel degelijk vooruit gegaan. Episode 2 ziet er namelijk subliem uit. Het oog voor detail is weer koning, gezichtsuitdrukkingen, animaties, de schaal waarop alles gebracht wordt; lekker hoor Valve! Ook al is het bij een Half-life game misschien overbodig om te zeggen, de presentatie is sowieso piekfijn in orde. Diversiteit, muziek, voice-acting; het valt gewoon allemaal weer naadloos in elkaar.

Geen verassingen dus in Half-Life 2 Episode 2. Het is precies wat je zou mogen verwachten van het zogeheten ‘episodic content’. Een nieuwe setting, wat nieuwe foefjes en verse flarden verhaal; in de basis echter simpelweg nog steeds een voortzetting van wat je al voor je kiezen hebt gekregen in eerdere delen.

Over het punt dat ik de game toeken kun je dan ook gemakkelijk discussiëren, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik er voor de volle 100% achter sta. Want deze game, die draagt eenzelfde stempel als z’n voorganger en díens voorganger. En die stempel staat garant voor haast perfecte gameplay en een perfecte uitvoering. Episode 2 een ongezouten herhalingsoefening, tjah, het is maar hoe je het bekijkt. In dit geval noem ik het liever voortzetting van behaald succes en zelfs met een kritische blik kan ik niet ontkennen dat het nog steeds beter gedaan wordt dan bij het gros van de concurrenten. Half-Life 2 Episode, mag zich wat mij betreft dan ook rechtmatig een plekje toe-eigenen in de Episode-reeks, want voorlopig raak ik op deze formule nog niet op uitgekeken!

Cijfer: 9