wii

Een kernpunt om Blur te laten schitteren op de Wii is natuurlijk de besturing. Blur mag dit keer dan ‘the name of the game’ zijn, het had net zo goed SSX Tricky 2 kunnen heten. Want tricky is het zeker in het begin.

Afhankelijk van de richting dat je de Wiimote opzwaait zal jouw karakter de nodige spins en flips uit de kast trekken. Gebruik van de Z-knop en de richting waarin de Nunchuck getilt wordt, voegt de nodige grabs toe aan je air-time. Op de grond stuur je met het knuppeltje, terwijl voor het maken van scherpe bochten het meedraaien van deze Nunchuck een vereiste is. Met de A-knop springen we, de C-knop zwelt de turbo aan en het tappen van B of A in lucht onderbreekt eventuele trucs om je klaar te maken voor de landing.

Klinkt als een hele opgave om onder de knie te krijgen, en dat is het eigenlijk ook wel. Wonderbaarlijk genoeg kost het je, als je weet hoe de besturing in elkaar zit, maar een sprong of 3 om het lekker in uitvoering te brengen.

Naast de overduidelijke verschillen in besturing, betrapte ik mezelf na verloop van tijd ook op een andere speelwijze. In voorgaande delen wist ik precies wat ik ging doen, al stormend op die ramp af. Welk kant ik op zou spinnen, welke schouderknoppen ik zou gebruiken en in welke combo’s ik zou overschakelen. Na een uur SSX Blur echter, werd het een kwestie van springen, die Wiimote willekeurig in het rond zwaaien, en maar eens zien wat voor moois er allemaal op het scherm kwam.

Het is geen punt dat de game aan te rekenen is, maar eerder de Wii zelf, en ik begin het in meerdere games te merken. Verregaande mogelijkheden, zoals in deze game, zorgen er vaak voor dat je in alle snelheid maar ‘iets doet’ in de richting van wat je wilt doen. Het resultaat is vervolgens een succesvolle jump, waardoor je deze speelstijl niet snel meer opzij zal leggen. Tenslotte, het is lastiger om met een Wiimote een halve draai rechts naar voren te maken die omschakelt in een volledige backflip, dan simpelweg het pookje van een normale controller die kant op te bewegen.

Maar goed, ik dwaal af. Ondanks het feit dat je al snel vervalt in willekeurige tricks, in plaats van echt weten waar je mee bezig bent, brengt SSX Blur een vermakelijke besturing met zich mee. Vooral het meebewegen van de Nunchuck, om die lastige bochten in te carven. Werkelijk waar een heerlijk gevoel. Enig punt van commentaar zijn verder de übertricks. Deze over-de-top moves moeten dit keer worden uitgevoerd door een bepaald symbool op het scherm te tekenen, als je genoeg boost (dit keer Groove geheten) verzameld hebt.

Klinkt leuk, als het zou werken. Het is alleen ontzettend lastig om een symbool zo te tekenen dat de Wii het daadwerkelijk herkent, dat je meer dan eens faalt in het uitvoeren van een normale übertrick, laat staan dat de moeilijkste varianten fatsoenlijk lukken. Behoorlijk kudt, aangezien je verderop in de game wel wat van deze combo-monsters kunt gebruiken om het goud te behalen.

Naast de pieken en dalen van de besturing, kun je van Blur een perfect gebalanceerd sneeuwpretpakket verwachten. 3 peaks zijn volgestouwd met allerlei collectibles, half-pipes, big-airs, slalom races en noem het allemaal maar op. Allen staan volledig in dienst van het bereiken van bepaalde toernooien, waarmee je weer de volgende van de 3 peaks kan bereiken. Al skiënd of boardend door deze events heen, ben je natuurlijk ook weer in staat allerlei nieuwe boards en dergelijke, evenals betere statistieken voor je karakter te verzamelen.

De moeilijkheidsgraad loopt geleidelijk aan omhoog, in een prima balans met de leercurve die de besturing met zich meebrengt. Qua stijl zien we in Blur ook de nodige verandering. Geheel naar de trent van de Wii stapt het wat weg van het volwassene, en neigt het wat meer tegen cartoony aan. Een prima keuze, die met zich een prima uiterlijk meebrengt.

En niet alleen op het gebied van stijl doet Blur het goed, grafisch wordt het allemaal foutloos in beeld gebracht. De views reiken ver genoeg, maar worden realistisch beperkt door gordijnen van lichte sneeuwval. Alle elementen waaronder rails, bomen, karakters en natuurlijk de sneeuw zien er ontzettend goed uit. Niemand die bij deze game zal klagen over de ‘last-gen’ graphics van de Wii.

Naast al dit moois doet de soundtrack ook nog eens een flinke duit in het zakje. Funky sounds begeleiden jouw runs van de berg af, waarbij acties als hoge jumps en snelle afdalingen de nodige invloed uitoefenen op de constant evolueerde muziek. Moest ik Blur alleen om z’n sounds een punt geven, dan zaten we hier minimaal tegen een 9 aan te kijken. Echt fantastisch hoe het weet te integreren in de gameplay, en tegelijkertijd op de achtergrond zijn eigen ding doet.

SSX Blur heeft een fantastische presentatie neergezet, waarmee het gezicht redt voor de serie die op een knelpunt leek te geraken. Qua presentatie, zowel grafisch als muzikaal, heeft Blur een hele eigen, makkelijk te waarderen stijl. De aanwezige content en manier waarop deze gepresenteerd wordt, zorgt voor een uitstekende balans. De wat minder solide besturing kost deze game punten, maar ik moet zeggen dat ik na een behoorlijk aantal zéér magere Wii-titels weer helemaal het vertrouwen terug heb dankzij een alleraardigste snowboard-game genaamd SSX Blur.

Cijfer 8