wii

Ondanks invloeden van Sega is deze Mario & Sonic toch in het hart een typische Mario Sportgame. Nee wacht, het is een typische Mario Sportgame, gemixt met zowat elke game van de Olympische Spelen die sinds Go For The Gold op de Commodore 64 is uitgekomen. Mensen die titels gebaseerd op deze vierjaarlijkse events een beetje bijgehouden hebben weten wat dat betekent: bashen-bashen-bashen-bashen-bashen…timen!

Want zo laat het gros van de games zich spelen, door als een malloot met de Wiimote en/of Nunchuck op en neer te zwaaien, om aan het einde van de rit met een knopje of beweging op het juiste moment de actie in te zetten. Zat ik 20 jaar geleden met m’n joystick nog zo snel mogelijk van links naar rechts te tikken om mijn pixel op het beeld na 100 meter met een druk op de knop te laten springen, anno 2007 doen we…nou ja, eigenlijk nog steeds niet heel veel anders.

Zoals ik aangaf is deze game ook te scharen onder de noemer typische Mario-games, al zit ‘m dat voornamelijk in de structuur. Namelijk net als bij een game als Mario Kart, wordt de hoofdmoot van de game hier onderverdeeld in 3 verschillende moeilijkheidsgraden, Cups, Circuits of hoe je het ook maar noemen wilt. Begin bij de eerste, sport je door verschillende events heen, die weer uit verschillende onderdelen bestaan en zo langzaam maar zeker werk je netjes het rijtje af.

Bovenstaande kan natuurlijk met de bonte cast karakters die Nintendo ons ondertussen maandelijks voorschotelt, gecombineerd met de dames en heren uit de Sonic-reeks waar het tegenovergestelde voor geldt. Verschillende categorieën als Power, Speed of Skill huisvesten een initiële 16 karakters, plus het aardige gegeven dat jij je eigen Mii kunt inzetten.

Er zijn trouwens nog meer van die kleine dingetjes die ik op zich wel aardig vond. Zo kun je bijvoorbeeld op sommige momenten vóór een oefening een klappende beweging met de Wiimote en Nunchuck maken om het publiek te laten joelen, is er de mogelijkheid om vooraf eenmalig een joker in te zetten waarmee je (mits je in de top 3 eindigt) punten verdubbeld worden én kun je nog wat losse medailles verdienen door bepaalde uitdagingen te halen tijdens de Circuits.

Daarnaast is er nog de ‘gallery’ waarbij je middels wat saaie oefeningen meer te weten komt over de Olympics, maar om dit nou boeiend te noemen…Nee, niet echt.

Ondanks de cast en alle extra’s is de hoofdrol natuurlijk toebedeeld aan de vele games. Ik moet toegeven, dat zijn er in ieder geval genoeg om je eventjes mee te vermaken. Het mooie is ook dat er –ondanks het feit dat je 7 van de 10 keer weinig meer doet dan de Wiimote schudden- best wel wat variatie in te vinden is. Zwemmen, verspringen, hardlopen, tafeltennis, trampolinespringen, schermen en noem het rijtje maar op.

Over het algemeen zijn de games leuk, iets dat vooral in de multiplayer voor 4-spelers goed tot z’n recht komt. En ‘leuk’, dat woord beschrijft eigenlijk wel zo’n beetje mijn algehele gevoel over deze game, die aan het einde van de rit tóch weer weinig meer dan een rits minigames is.

Een aantal minigames weten een bovengemiddeld niveau te halen, maar de meeste blijven steken op wat we ondertussen van game X en Y ook wel gewend zijn. De entourage eromheen en het plezier wat de minigames in multiplayer los weten te krijgen zetten deze titel tussen matig en goed in. Als je verwachtingen niet te hoog zijn, is Mario & Sonic at the Olympic Games dan ook een leuke titel. Niets meer en niets minder, net als dat Go for the Gold dat eens was…

Cijfer: 7