wii Archief
Harde Waren: de Nyko Wand (Wii)
Wat Logitech ooit eens klaarspeelde met haar controller voor de Xbox Classic, doet Nyko nu voor de Wii; namelijk daadwerkelijk verbeteren op het originele ontwerp van de fabrikant. Hoewel de naam je misschien meteen doet denken aan 'die-brillie-die-we-liever-niet-noemen', heeft hij niets te maken met die filmfranchise waar op het moment van schrijven net een nieuwe film van uit is. Nee, Nyko doet weer eens saai. Wederom komen ze met kwaliteit, wederom vernieuwen ze en wederom zullen we vragen krijgen over de hoeveelheid aandelen we van dit bedrijf in bezit zouden hebben. Om die vraag vast te beantwoorden: geen. Tussen de hoeveelheid meuk die we dagelijks binnen krijgen zit gewoon niet zoveel kwaliteit als je zou hopen.
Review: Madworld (Wii)
Er plofte zojuist een typisch wit Wii-doosje op mijn bureau. Twee dingen vielen op vanuit mijn ooghoek. 1. Het doosje is nog witter dan normaal. 2. Er staat een 18+ label. Langzaam maar zeker draait mijn hoofd richting het doosje terwijl mijn wenkbrauwen alvast naar boven trekken. De uitdrukking op mijn gezicht is zo’n mengelmoesje van licht verbaasd en het type nieuwsgierigheid die hoe dan ook bevredigd zal moeten worden. Je weet wel, die blik die je vriendin heeft terwijl ze een papiertje in je jas vindt met daarop een onbekend telefoonnummer maar nog geen naam in zicht. Bij nadere inspectie wordt het duidelijk dat er een reden is waarom geen enkel vrolijk kleurtje de cover siert, waarom de enige kleur een beetje bloedrood is en waarom kindjes dit spel niet mogen spelen..
Deadly Creatures (Wii)
Onze inmiddels vrij rijke gamegeschiedenis kent meerdere pogingen om de wereld van insecten door een muis of controller te laten bedienen. Hoewel er vele leuke pogingen waren - die vooral een komische insteek hadden - is er vrijwel geen enkele te vinden die zowel realistisch als vermakelijk is. Zou Deadly Creatures (één van) de eerste zijn?
Review: Naruto Clash of the Ninja Revolution 2 (EU)
WII - Een kijkje op Gamefacts leert dat er 43 titels zijn met het woord Naruto in de titel. Wat dat kijkje echter niet leert, is in hoeverre deze 43 titels op elkaar lijken. Natuurlijk, er zijn uitzonderingen, maar het gros van de Naruto-games verschilt minder van elkaar dan FIFA 2001 ten opzichte van FIFA 2002 – om maar even een dwarsstraat te noemen. Naruto is dan ook geen franchise meer, het is bijna een genre op zich aan het worden. En hoeveel gezonde hoop we vooraf ook hebben, een titel als Naruto: Clash of Ninja Revolution 2 European Version voorspelt alles behalve vernieuwing…
Review: House of the Dead Overkill
WII - ‘If you’re both finished admiring each other’s dick, can I remind you we have a fucking mass murdering psychopath son of a bitch to catch?’ Zo, daar sta je dan, 10 minuutjes nadat je in het kindvriendelijke Wii-menu House of the Dead Overkill aanklikte. Luttele minuten later zijn de vrolijke blokjes van het Mii-, Winkel- en Foto-kanaal vervangen door liters bloed, honderden fucks, halfnaakte tieten en bespotte gehandicapten. Eindelijk…
Review: Animal Crossing
Wii - Het heeft even mogen duren, maar eindelijk is het zover! Na de Cube- en DS-versies worden Wii-fans van het achterover-leunend-gamen-zonder-harde-doelstellingen-genre eindelijk bediend. Het immens populaire Animal Crossing krijgt op de Wii de toevoeging “Let’s go to the City”. Het altijd kritische Gamert neemt een kijkje in deze stad en deelt de opgedane ervaringen met je. Wie zich niet wil laten foppen door deze opgewekte intro en meteen wil weten waarom dit maar een matig spel is, kan direct doorscrollen. Als je wilt weten wat de niet zulke grote verschillen met de DS-versie zijn, dan hebben we een paar alinea’s voor je.
Review: Star Wars Clone Wars Lightsaber Duels
Wii - Een paar jaar terug, toen Nintendo de Wii met bewegingsgevoelige controllers aankondigde zag ik gelijk (en velen met mij) een coole game voor ogen. Het zou een verhaal worden over die ene Jedi familie: de Skywalkertjes. Voor het eerst zouden gewone stervelingen zoals ik de kans krijgen om in de huid te kruipen van Luke of Anakin om eens even lekker te hakken met een lichtzwaard. Zzzwwoooeep!
Nu pas, twee jaar na de introductie van de Wii, doet LucasArts wat het al verder eerder had moeten doen: een nieuwe telg toevoegen aan hun lange, lange, laaange lijn Star Wars-games, genaamd Star Wars: The Clone Wars - Lightsaber Duels. Zou dit dan game zijn die mijn ultieme droom uit zou laten komen, of krijgt Marco Borsato gewoon weer gelijk en zijn de meeste dromen echt bedrog?
Review: Wii Music
Saimon: “Hey Verdi, heb je Wii Music al binnen?”. Verdi: “Jep..”. Saimon: “Top, ik wilde alleen nog even zeggen dat je deze langverwachte titel echt de volle aandacht moet geven. Wii Music schetst natuurlijk ook de huidige tijdsgeest, zij het goed of slecht. Het is niet zomaar een muziekspelletje”. Verdi: “Nou ik..”. Saimon: “..best zonde dat dit op veel plekken over het het hoofd wordt gezien. Wilde je iets zeggen trouwens?”. Verdi: “Nou, ik kan je vertellen hoe het komt dat..”. Saimon: “Schiet me net te binnen, je kan wel met zo’n 60 instrumenten aan de slag, wist je dat? En als het goed is mag je de klassieke Nintendo tunes in volle glorie naspelen! Ik had deze titel graag zelf gedaan, moet ik je bekennen.”. Verdi: “Saimon! Vriend! Zal ik hem je meteen opsturen?”. Saimon: “…”. Verdi: “Weet je wat, tegen de tijd dat je dit gesprek terug leest in mijn review ligt hij weer bij je op de mat”. Saimon: “Maar..”. Verdi: “In stukken!”. Saimon: “…”.
Review: FIFA 09
Het jaar is 1998, door de speakers van m’n tv klinkt Blurs Song 2 met de regelmaat van de klok, standaard gevolgd door de mooiste potten voetbal die de wereld tot dan toe gezien heeft. Het is het jaar van FIFA 98: Road to the World Cup, voor mij het laatste jaar dat ik in EA’s voetbalserie de liefde voor de bal proef. Het laatste jaar dat FIFA de universele taal van ’t voetbal spreekt, snapt waar het om draait, snapt wat een voetbalfan wil. Follow-up World Cup 98 doet eveneens goede zaken, maar in de 9 jaren die volgen wordt één ding duidelijk: het eens onverslaanbare FIFA is een blessuregevoelig brekebeentje geworden.
Review: Samba de Amigo (Wii)
Shake ’m Baby! HET muziekspel waar Sega Dreamcast fans nu al jaren over doorzagen, HET spel dat iedere keer genoemd wordt als de basis van het succes dat Guitar Hero nu mag genieten (aldus deze fans), HET spel dat de grondvesten opnieuw zou doen schudden… en ik mag hem reviewen! Geheel onverwacht lag de samba-simulator op mijn bureau om door mij eens flink doorgeschud te gaan worden. “Hey, wat zie ik daar?” of liever gezegd “Hey, was zie ik daar niet?”. Geen sambacontrollers meegeleverd?! Niet eens een ‘strap-on’ voor de huidige Wii controllers? Mag de pret niet drukken, tijd om los te gaan!
Review: Star Wars - The Force Unleashed
Als meer dan 30 jaar Star Wars ons 1 ding heeft geleerd, dan is het wel dat alles draait om de balans tussen goed en kwaad. George Lucas gaf het ooit vorm in de ‘Dark Side’ en diens tegenhanger die over het algemeen als de ‘Light Side’ wordt bestempeld. Aan elke kern, elk conflict, elk volk en elke situatie ligt die eeuwige tweestrijd tussen goed en kwaad ten grondslag. Star Wars: The Force Unleashed is daarop absoluut geen uitzondering, op meer dan een manier is de strijd tussen goed en kwaad aanwezig in deze game. Ironisch genoeg is dat alleen niet altijd de bedoeling geweest van de ontwikkelaar...
GC: House of the Dead Overkill
1 woord: Grindhouse. Ontwikkelaar Headstrong games heeft de House of the Dead franchise opgepakt en opgepoetst. Of liever gezegd, die ouwe meuk het raam uitgegooid en voor vers bloed gekozen. Nog steeds is dit een on-rail shooter, nog steeds is het bloody-as-hell en nog steeds schiet je ledematen van zombies af. Maar dit is niet House of the Dead zoals we dat kenden...
Chat: Super Smash Brothers Brawl (Wii)
Verdi zegt:Hey Saimon, ben net terug uit Parijs, zie ik daar een envelop liggen met als afzender Samus Aran. Ongeveer 2.3 seconden later zat SSBB in mijn Wii. Heb je het introfilmpje gezien (en gehoord!)? Het is alsof je op het punt staat om een groots epos in de bios te gaan zien dat gebaseerd is op je fijnste herinneringen als kind. Onder begeleiding van lekker bombastische muziek zag mijn helden van vroeger en nu voorbijschieten. Ik vind het nu al geweldig en ik moet nog beginnen met spelen! Als het goed is heb jij hem al een dikke week in je vingers gehad. Is het echt zo goed als dat het nu lijkt?
Review: Okami (Wii)
10 december 2006, precies de dag dat ik weer een jaartje ouder werd en precies de dag waarop ik ernstig heb staan twijfelen om alsnog een PS2 te halen. Saimon had me al enthousiast verteld over de deze kunstzinnige game, ik had de beelden gezien en wist dat het in mijn straatje moest zijn. Een Zelda-achtig avontuur met een originele schilder-als-god-werkelijkheid-in-de-wereld-gameplay, waarbij de meeste screenshots direct uit de printer aan de muur gehangen konden worden. Doe ik het wel, doe ik het niet.. Uiteindelijk heeft mijn vrouw heb IK besloten dat er genoeg consoles en games in huis lagen. Sommige van die games heb ik zelfs nu nog niet uit kunnen spelen. Toch ben ik Okami nooit vergeten, en Saimon mij niet.
Harde Waren: Nyko’s Kama
‘Kama’ is een sikkelachtig instrument dat in Japan gebruikt werd om de oogst binnen te halen. Tegelijkertijd deed het ook dienst als wapen in de Oosterse vechtkunst. Nu zal je met deze Kama erg je best moeten doen om iemand dood te knuppelen. Hij heeft exacte dezelfde zachte vorm van de Nintendo’s Nunchuck, reageert exact even snel en de knoppen, hoewel je het klikje mist bij het indrukken, zijn exact even fijn in gebruik. Wat de Kama de aanschaf meer dan waar maakt is het feit dat je eindelijk van het wurgsnoer af bent. Iets wat Nintendo standaard had moeten doen, doen onze vrienden van Nyko voor hun (en voor ons). Als extra, klein, voordeel ligt het wat zwaarder in de hand dan Nintendo’s beraadde versie waardoor het iets minder als cheap-ass speelgoed aanvoelt. Maar goed.. Speelt het fijn? Is verbinden een crime of eenvoud? Je leest het hier.
Review: Boom Blox (Wii)
14 oktober 2005 spraken
we al over de samenwerking tussen monsterdeveloper Electronic Arts en regisseur Steven Spielberg. Nu, geruime tijd later, mogen we daar de eerste vrucht van plukken. Qim schreef toen nog ”We zetten daar zo onze vraagtekens bij, maar dat neemt niet weg dat Spielberg toch aardig wat ervaring in huis heeft op het gebied van het overbrengen van een verhaal”. We waren dan ook redelijk verbaasd toen bleek dat Steven’s eerste game weinig tot niets te maken heeft met het overbrengen van een verhaal. De man heeft zich puur gericht op zaken als gameplay en funfactor. Verspild talent?