teaser

Te snel
Daar waar je in Mario's spelletje rustig ieder hoekje en gaatje van een level kon onderzoeken, liet Sonic's game de omgevingen aan je voorbij vliegen. Tijd voor verkenning was er niet, daar ging je te hard voor. Mijn schoolvriendjes uit die tijd konden zich van de ene op de andere dag de naam Mario niet eens meer herinneren terwijl ik me alleen maar af kon vragen waarom die snelheid nou zoveel beter was dan het ontdekken van geheimen.

Wat ik probeer te zeggen is dat Sonic's te snelle gameplay me nooit echt helemaal heeft kunnen bevredigen en die van Mario (misschien omdat hij eerder was) wel. SC:DB is dan ook de eerste Sonic die me aan weet te spreken én weet te plezieren.

Role Playing Game
Bioware (de maker van onder andere het briljante Knights of the Old Republic, Jade Empire en Mass Effect) heeft goed gekeken naar de doelgroep van Sonic’s avontuur. Tenminste, als de doelgroep bestaat uit mensen die van toegankelijke, draagbare rollenspellen houden waarin hun favoriete blauwe egel hen met nostalgische gevoelens zal gaan vervullen. SC:DB doet namelijk weinig nieuws, maar hetgeen dat het doet is over het algemeen meer dan prima uitgevoerd. Denk conventies, maar dan met het nostalgische karakter dat de blauwe egel in deze game weet te stoppen.

Zo krijg je een lineaire wereld aangeboden die, dankzij een aantal side-quests, nog hier en daar een licht gevoel van vrijheid weet te brengen. Daarin zijn de bekende puzzeltjes die je brein minimaal belasten, de verschillende personages met verschillende ‘gaven’ (Knuckles kan hard slaan, Amy heeft een flinke hamer, Sonic is uiteraard snel, Tails kan stukjes vliegen en zo nog een paar), zijn er beestjes te vinden die je extra kracht geven als je ze aan een karakter koppelt en ‘last but not least’, de verplichte turn-based gevechten. Hoe suf deze samenvatting ook klinkt, alle elementen samengebracht zijn...precies zo goed als je in de volgende alinea leest!

Net even wat anders
Twee goede voorbeelden van ‘het verschil’ laten zich vinden in de gevechten en de gebieden. Om de laatste als eerste te nemen, de omgevingen zijn niet alleen mooi getekend, ze halen ook niet alleen warme herinneringen bij je boven (Green Hill Zone anyone?), ze zijn ook nog eens lekker compact en goed gevuld. Overal kan wel een verborgen gang zitten, een looping die je naar een hoger deel laat schieten, of ander verborgen plekjes waar je pas kan komen als je daar sterk genoeg voor bent. Net als bij Metroid en Castlevania zie je vaak dat je ergens verder zou moeten kunnen maar weet je meteen ook dat je eerst sterker moet zijn of –in het geval van SC:DB- een ander personage bij je moet hebben in je groepje van maximaal 4 tegelijk. Best wel vermakelijk allemaal eigenlijk! Soms zijn er alleen muntjes te vinden in deze gebieden, andere keren vind je items die je helpen je gezondheid op te krikken, beestjes die je extra krachten geven of speciale onderdelen die je verder helpen in je quest naar Eggman’s geheimen en uiteindelijk zijn nederlaag.

Over Eggman gesproken, bij nader inzien ben ik misschien ook een beetje te hard van stapel gelopen, want - zoals het een RPG betaamt - zit er natuurlijk ook een verhaal verweven in Sonic's nieuwe avontuur. Niet bijster diepgaand, volwassen of baanbrekend origineel, maar wel vermakelijk op een manier dat een zaterdagochtend tekenfilm vermakelijk kan zijn als je halfdood met een kater je bed uitrolt. Knuckles is ontvoerd, Eggman heeft weer eens de kristallen gestolen en na allerlei hoofdstukken die zich laten doorspelen als aparte afleveringen (incl. een beknopte previously on) ontrafel je weer eens een snood plan van de dikzak.

Actief bezig zijn terwijl je wacht
Het andere voorbeeld dat ik wil geven heeft betrekking op de manier waarop je vecht. Vaak wanneer je in een RPG om de beurt vecht moet je voor je beurt telkens kiezen welke actie je uit gaat voeren, wachten totdat ze gebeuren, wachten tot de vijand de zijne heeft gedaan en blijven herhalen totdat jij of de vijand gewonnen heeft. Zo is het ook bij Sonic, maar dan met iets extra’s.

Zo ook toen ik met Amy mijn eerste special aanval vrijspeelde tegen een gruwelijk grote kick-ass robot. Eerst zette iknog even een item in dat mij meer HP zou geven daarna koos ik voor de standaard attack. Toen ik aangevallen werd verschenen er blauwe cirkels in beeld waar ik snel op moest drukken om de kans te vergroten de aanval af te weren. Voor mijn eigen speciale hamerslag mocht ik een bewegende cirkel aantikken en die volgen tot het einde van zijn pad. Hoe beter ik het deed, hoe meer schade Amy aan zou richten. Kortom, wie ook aan de beurt is, je moet actief blijven wil je de kans vergroten een gevecht te winnen.

Cijfer: 8.0

Waarom een 8? In ieder geval niet omdat ik zó onvoorstelbaar veel plezier met deze game heb gehad dat ik er een 8 onder plak. Qua beleving neig ik namelijk veel meer naar een 7.5. Maarrrrrrr, objectief bekeken is alles in Dark Brotherhood van torenhoge kwaliteit. Visueel uitstekend, hele degelijke muziek en de gameplay is ondanks z'n conventies wel heel solide. Het grootste aspect dat indruk wist te maken was echter de vertaling van Sonic naar een RPG. Fantastisch (en lekker nostalgisch) hoe bekende platform-elementen hierin verwerkt zijn. Dat side-quests en een aparte verhaalvertelling hier aan bij mogen dragen is alleen maar mooi meegenomen. Jammer alleen dat het niet wat dieper gaat allemaal...

Sonic filmpjes hierrrr