teaser

Het staat velen van jullie te wachten, die lichte zenuwen op het moment dat je Spore start. Écht start. Niet een demo, geen halfbakken preview en ook niet dat Creature Creator goudmijntje. Nee, ik stond op het punt het échte Spore te beginnen. Het Spore dat al jaren een revolutie belooft en zich ondertussen door de hype machine heeft laten omtoveren tot een evangelie geschreven op een niveau van bewustzijn dat normale games ver zou ontstijgen. 3 dagen spelen verder, wat schets mijn verbazing: onder alle marketingrommel en pr-beloftes ligt, zonder poespas, ‘gewoon’ een videogame. Precies zoals het hoort.

In Spore begin je voor het eerst écht bij het begin. De Big Bang creëert op aarde een oerpoel waarin jij een van de organismen bent. In de stijl van Spore, maar aan de hand van Fl0w’s gameplay eet je andere wezens (of plantjes; als je een herbivoor gekozen hebt) op, waardoor je zelf steeds groter wordt. Ondertussen evolueer je wat nieuwe lichaamsdelen aan je wezen, waardoor je bijvoorbeeld gif uitstoot tijdens het zwemmen, sneller vooruit gaat of meer schade met je bekkie doet.

Eenmaal groot genoeg gegroeid wordt het tijd om wat benen te evolueren, waarna je het land op gaat om jezelf (en de rest van jouw volk; je hebt plots een hele familie identieke wezens om je heen) tussen de rest van de wezens te positioneren en wat intelligentie op te doen. Overal zijn nesten te vinden waar gelijksoortige wezens leven. Val ze aan en roei ze uit om dna-punten te winnen waarmee jij weer betere handen, voeten, snijtanden of wat dan ook kan kopen. Een beetje het klassieke rpg-systeem earn-&-equip zeg maar. Niet zo gewelddadig ingesteld? Kies er dan voor om met zoveel mogelijk rassen bevriend te raken door voor ze te zingen of dansen.

Heb je eenmaal genoeg rassen uitgeroeid of heb je genoeg vriendjes gemaakt, dan ga je door naar de stamfase. Hier kun je voor het eerst vast wat huisjes bouwen, wat kleren aantrekken en gereedschappen als wapens, muziekinstrumenten of vishengels gebruiken. Er zijn nog wat andere stammen gevestigd die je weer of moet uitroeien, of aan jouw zijde moet zien te krijgen met dans, zang en cadeaus.

Tot zover allemaal niet superdiep. Ook niet heel noemenswaardig eigenlijk. De manier waarop je mee gaat leven met een volk dat echt jouw volk is blijft wel indrukwekkend. Communiceren met die andere volken, welk pad je ook mag bewandelen, is eveneens een gebeurtenis die je net even wat meer betrekt dan de gemiddelde interactie in een game. Voor de rest, leuk om te doen, maar vaak met de diepgang van een uitgebreide DS-game zeg maar en de fasen duren best kort. Na deze fase verandert echter alles.

Heb je alle stammen – klinkt wat veel, is in praktijk maar een uurtje werk om 5 stammen te onderwerpen - goedschiks of kwaadschiks onderworpen, dan flash forward je naar een periode waarin je rijdende voertuigen, boten, vliegtuigen, fabrieken en huizen tot je beschikking hebt. In een notendop: dit is Civilization meets risk, dan real-time en een min of meer de kindervariant.

Eeuwige zonde dat de diepgang ook hier behoorlijk beperkt is, want het is wel degelijk enorm leuk om andere steden aan te vallen en jouw steden op te bouwen. Het probleem is dat de simpele opzet (enige bouwwerken naast je stadhuis zijn een huis, een fabriek en een gebouw voor amusement) weinig ruimte overlaat voor uitdaging. Er is ook maar 1 type grondstof te verzamelen, maar al snel komt het geld zo gruwelijk snel binnen dat je het amper nog kunt uitgeven. Zoals gezegd is deze fase enorm leuk om te doen, maar binnen no-time heb je er alles uitgehaald dat erin zit. Daarnaast blijven je wezens altijd een beetje 'wezens' in plaats van dat ze echt moderne 'beschaving' worden. Fatsoenlijke kleren zijn er bijvoorbeeld niet bij, waardoor Spore's hele evolutie-idee een behoorlijk deuk op loopt. Maar goed, complete wereld binnen een uurtje of 2 aan je voeten, op naar de volgende fase. Maar voor het zover is, eerst even terugblikken.

Op papier hebben we namelijk al 4 fasen van de 5 doorlopen, en om te zeggen dat het qua gameplay allemaal zo über is geweest...nee. De diepgang van elke fase, evenals de tijd die je eraan kwijt bent, is van bijna kinderlijk niveau. Binnen een middagje zat ik in fase 5, dat zonder te rushen. Weinig indrukwekkend dus. Maar het is de achterliggende mechaniek van de game die het geheel wél in een buitencategorie weet te plaatsen.

We kennen natuurlijk allemaal de creature creation mode. Helemaal tof, maar an sich niet sterk genoeg om Spore te dragen. Wat gebeurt er echter aan het begin van de 4e fase: je krijg de mogelijkheid om je eigen stadhuis te ontwerpen, je eigen voertuigen, boten, huizen, fabrieken, vliegtuigen en uiteindelijk je eigen ruimteschip. En plots zit je in een wereld die bewoond wordt door jouw unieke karakters, die gaan werken in jouw unieke fabrieken, leven in jouw unieke huizen en zich voortbewegen in jouw unieke vervoersmiddelen. Plots besef je: dit is jouw game. Jij hebt deze game gemaakt, niet Maxis, die levert je slechts de middelen.

Hebben we het toch over die middelen, dan kan ik niet diep genoeg m’n petje afnemen. Alles wat je kunt bedenken kun je maken, wat voor leek je ook bent. De tools hebben de toegankelijkheid van Paint, en de diepgang van 3D Studio Max lijkt wel. Neem mij bijvoorbeeld, het laatste wat ik ben is creatief op het vlak van tekenen, ontwerpen of ruimtelijk inzicht. Maar fuck, je moet m’n stadhuis eens zien. Of die ongelooflijk karakteristieke fabriek die precies goed bij mijn volk past. Ik ben een speler, ik hou niet eens van zelf dingen ontwerpen. Ik geef mijn steden nooit namen, schrijf nooit een beschrijving bij dingen als ik de kans krijg. Maar je had me moeten zien bij Spore.

Na complete wereldoverheersing nog uren bezig met het benoemen van mijn steden en ze van een beschrijving te voorzien. Het aanpassen van mijn voertuigen, toch nog even een boot extra ontwerpen. Noem maar op. Spore greep me bij m’n ontwerpballen, en ik heb nog nooit een game gespeeld die ze wist te vinden. Sterker nog, ik wist zelf niet eens dat ik ze had. Ik ben dan ook razend benieuwd om te zien waar wél creatieve mensen mee op te proppen komen. Het enige grote minpunt hieraan zijn overigens de niet zo gedetailleerde graphics van Spore. Beetje een tegenvaller toen na 2 uur ontwerpen de helft van m'n subtiele details amper tot hun recht kwamen. Maar goed, de wetenschap dat ze er zijn telt ook voor iets...

Die laatste fase van Spore maakt een hoop goed op het gebied van diepgang. Is een gebrek hieraan bijna een dooddoener in de eerste 4 fasen, in numero 5 is het er bijna in overvloed. Vlieg door het heelal, bezoek andere planeten en andere rassen. Koloniseer planeten met jouw volk, transporteer bossen of wezens naar inzicht en bemoei je met met intergalactische oorlogen.

Het mooiste zijn de reacties van alle verschillende rassen. De een zal je verafgoden, de ander zal je haten, terwijl je in de ogen van sommigen echt nooit iets goed kunt doen. Hoeveel je ze ook probeert tevreden te stellen. Even tussendoor, die laatste situaties mondden in mijn geval altijd uit op het opblazen van de planeet. Ondankbare klootzakken. Dat hele ruimtegebeuren, echt waar, daar kun je honderden uren in rond blijven dwalen. Behoorlijk geniaal hoor.

Spore is uiteindelijk een samenraapsel van ideeën die we al in andere games gezien hebben, en dan nog niet eens briljant uitgewerkt. Het unieke echter is het skelet waar Maxis al deze bekende ideeën aan opgehangen heeft. De manier waarop Spore creativiteit losmaakt in een speler en de toegankelijkheid waarmee de tools zich aanbieden zijn van een machtige klasse. Verre van perfect, is er onder de huid van Spore, evenals onder de huid van mijn wezens, een liefde te vinden die geen andere game kent: de onvoorwaardelijke liefde voor hetgeen een mens zelf gecreëerd heeft...

Cijfer: 8.5

Waarom een 8.5? Omdat Spore een van de zeldzame games is die je precies teruggeeft wat je er instopt. Mijn advies: duik in deze game om er zelf iets fantastisch van te maken. Ga los met ontwerpen en verzorgen en doe het met liefde. Gegarandeerd dat je minimaal evenveel terugkrijgt. Moet ook wel, want naast de unieke mogelijkheid om je eigen passie in deze game te stoppen, haperen de elementen die al in Spore aanwezig zijn vooral op het gebied van beperkte diepgang. Daarnaast is het grafisch geen geen topper en blijven je wezens altijd wezens, een beetje tegen de evolutietheorie van Wright ingaande. Ondanks dat de ruimte-avonturen een hoop goed maken, wordt het mooiste van Spore, het mooiste dat jíj te bieden hebt!