teaser

Minimale eis
Wanneer je een game gaat kopen (in dit geval voor je X360 of PS3) doe je dat, meestal, vanwege de gameplay. Het moet leuk zijn om te doen. De bediening gaat boven de graphics, AI, verhaal, eventuele vernieuwingen, etc.. Als het niet te besturen is, houdt het snel op. Iron Man is te besturen, maar een pretje is het niet. Voorbeeld: Om terug te schakelen van vliegstand naar zweefstand moet je wisselen tussen de linker trigger en de linker schouderbutton. Hoe je ook vingert, er zit altijd een kleine pauze tussen. Eentje die net voldoende is om je een stukje te laten zakken en een kleine vertraging te geven waardoor het zeer lastig is om snelle targets zoals straaljagers of raketten uit de lucht te grijpen. Om sommige missies tot een goed einde te brengen moet je dit wel doen. Frustratie is het gevolg.

De souplesse die Iron Man op het zilveren doek smijt is vrijwel niet te imiteren in de game adaptatie en dat zou je eigenlijk wel mogen verwachten van een goede vertaling.

Variatie is de sleutel
Lopen kan ook, maar daar ben je Iron Man niet voor. Die kan vliegen en dat zal je doen ook. Bovendien wil je geen enkel object (gebouwen, bomen, tanks, soldaten, ect..) van dichtbij zien. Daarvoor zijn de details te laag. Ook wil je soldaten niet over een snelle lopende band zien glijden terwijl ze er lopen mee bedoelen, wil je hun matige sterfscènes niet zien en wil je zeker niet ervaren hoe hoog de kunstmatige stupiditeit van je vijanden is. Alles gaat op rails, niets werkt samen en het enige wat je mag doen naast vliegen is schieten met raketten, bursts uit je handen en proberen objecten te pakken in de complete onnodige chaos die zich om je heen voltrekt. Missies lijken op elkaar net zoals de inspiratieloze omgevingen. De stukjes ‘inspiratie’ die de makers uit de comics halen zijn schaars en voelen onvoltooid.

MAARRRR, je doet het allemaal wel in een superstrak pak. Dat dan weer wel.

Bij de pakken neerzitten hoeft niet
Je hebt immers keus uit diverse pakken en uitbreidingen daar voor. Meer energie, granaten gooien en diverse andere mogelijkheden staan te koop in het winkeltje dat tussen ieder level door keurig voor je neus geschoven wordt. “Las ik daar ‘winkeltje’?”. Ja. Dat las je goed. Übermiljonair Tony Stark, kan in de film en in de comics naar hartenlust uitbouwen. Een goed idee en tijd is alles wat hij nodig heeft. Het spel daarentegen laat je miljoenen verdienen die je uit kan geven aan upgrades. Vreemd. De upgrades zijn merkbaar, fijn dat het kan, maar het verandert nog steeds niets aan de gebrekkige gameplay, het karige aanbod levels en het feit dat je telkens tegen dezelfde soort vijanden vecht.

Mocht je de game net besteld hebben en kun je niet meer afzeggen? Treur niet, er zijn ook positieve punten te vinden. De levels zijn groot en het vliegen op zich is niet slecht gedaan. Een goede combinatie. De stemmen zijn van de acteurs uit de film en ze hebben merkbaar hun best gedaan. Dat waren ze.

De twee filmpjes die je hieronder aantreft zijn niet voor iedereen bedoeld. Iron Man fans moeten niet kijken naar ‘Batman vs Iron Man’. Het andere filmpje geeft een goed idee van de gameplay die je kan verwachten.

En dus...
Kijk de film (die vrij ok is) lees de strips (die behoorlijk goed zijn, als comics je ding zijn) maar wat je ook doet, sla de game over wanneer je een voorkeur hebt goede gameplay, het idee wil blijven houden dat je op een next-gen console aan het spelen bent of je geld op een goede manier wilt besteden. Zelfs verstokte fans van de ijzeren kerel zullen met een gevoel van teleurstelling achterblijven. Kun jij je de laatste superman game nog herinneren? Reken op dezelfde kwaliteit.

Tot slot nog tip voor de heren franchise uitmelkers: een goede game verkoopt beter. Lees de vorige zin minstens tien keer en lees dan verder. Kijk voorbij de korte termijn marge die je maakt op een titel en geef het ontwikkelteam iets meer budget, tijd en ruimte voor creatieve inbreng. Je fans zullen je op de lange termijn belonen met hun trouw en dus ook hun aankopen.

Cijfer: 4