teaser

Afgelopen week ben ik dan toch maar vol goede moed in de game gestapt, het blijft tenslotte Free Radical. Een eerste indruk verloopt matig. In de schoenen van Shane Carpenter ben jij een van de vele soldaten in dienst van Mantel, een grote multinational die in principe alles maakt wat er maar te maken valt. Inclusief een eigen leger dus. Deze legers worden platgespoten met het eerder genoemde Nectar, dat zorgt voor een euforische stemming. Een druk op de R2 knop geeft je een tijdelijke boost van deze drug, waardoor je sterker wordt, vijanden oplichten als gloeiende schietschijven en daarnaast fungeert het ook nog eens als body armor. Een klein minpuntje: bij een overdosis draai je door, heb je jezelf niet meer in de hand en schiet je als een dolleman op alles dat beweegt, ook je eigen manschappen.

Maar goed, Shane dus, die strijd samen met z’n Mantel maatjes tegen een rebellenleger, totdat hij – eenmaal buiten de invloed van Nectar – ziet hoe fucked up deze hele nutteloze oorlog eigenlijk wel niet is. Hij besluit zich bij de rebellen te voegen. Dat hele verhaal, inclusief de setting en de dialogen, dat is eigenlijk best prima. Er zitten wat leuke randjes aan en de sleutelfiguren komen redelijk overtuigend over. Het enige probleem heb ik echter al genoemd, de hele plottwist was vorig jaar al naar buiten gebracht. En dus: weinig interessante momenten wat dat betreft.

De gameplay zelf is okay. Vaak minder dan dat, maar ook vaak meer dan dat. Het schieten gaat prima, de omgevingen zijn divers en de setting is best wel tof. Alleen, er zitten hier omheen zoveel kleine kudt foutjes dat het spelen van deze game een rit van pure inconsistentie blijkt te zijn. De ene keer helpen je teammaten je perfect, een andere keer worstelen ze om wie er het eerst voor jou loop mag kruipen tijdens het schieten. A.I. lijkt afwezig en niet eens alleen bij jouw manschappen. Ook de vijanden staan maar een beetje als zoutzakken te schieten, waarbij er zelden dekking wordt gezocht of een andere aanzet tot bewijs van intelligentie wordt gedaan. Aan moeilijke momenten geen gebrek echter, voor je het weet leg je het loodje want de Mantel’s schieten zeker met scherp. Om nog maar te zwijgen van de momenten dat er vijanden in je rug spawnen...ehm, juist ja.

Wat graphics, wapens en spelsituaties betreft; hetzelfde verhaal. Het is een kwestie van flinke ups en downs. Om maar niet teveel in negativisme te vervallen, een situatie die het beste van 2 werelden illustreert. Richting het einde van de game moet ik een gigantische raketwagen die stapvoets rijdt begeleiden over een brug heen. Het begint al met een lachertje, binnen 2 minuten ben ik 3 man uit m’n squad kwijt. Waarom? Omdat ze allemaal onder die raketwagen zijn gekomen die echt dus maar 1 kilometer per uur rijdt. Te debiel voor woorden.

Eenmaal aangekomen bij de brug wordt het wel weer vet. Ik gebruik m’n sniper om vijanden veraf neer te knallen, mijnen onschadelijk te schieten en vervolgens pak ik m’n rocketlauncher om aanvallende dropships af te weren. Best wel tof. Op de brug zelf ziet het er allemaal maar crappy uit. Lelijke textures en de immer afschuwelijke animaties krijgen de hoofdrol. Het uizicht over de gigantische vallei is indrukwekkend dankzij de schaal, niet omdat het nou zo mooi is afgewerkt...

Aan het einde van de brug wordt me nog gevraagd onder het wegdek door op een lager niveau wat bommen te activeren. Doe ik, alleen een beetje jammer dat de vijanden onder die brug weer stilstaan en de trekker overhalen. Meer niet. Overigens word ik op dit punt voor de zoveelste keer horendol van alle soldaatjes die constant dezelfde kreten blijven roepen. En dat heel de game lang. Eenmaal de bom geactiveerd loop ik terug naar boven en wordt die hele gigantische brug opgeblazen. Kijk, dat is dan wel weer tof om te zien. Nogmaals, voornamelijk vanwege de schaal en openheid waarop dit gebeurt. Niet omdat het technisch allemaal zo verschrikkelijk mooi in elkaar zit.

Ik heb eigenlijk niet heel veel zin om bij Haze op de details in te gaan. Want ik kan wel even doorgaan hoor, over de levels waar je in een voertuig rijdt, die ontzettend geforceerd en slecht uitgewerkt aanvoelen. Daartegenover staat weer de jump in, jump out coöp mode die het een en ander goed maakt. Daartegenover staan weer de té regelmatige momenten waarop je squad weer bij elkaar gezet wordt, waardoor een beetje afdwalen al snel leidt tot een warp weer terug naar je squad. Daartegenover staat weer...nou ja, je snapt het wel. Ups en downs.

Aan het einde van de rit is Haze een okay game geworden. Een game met veel potentie, die voornamelijk dankzij een hele slordige uitwerking en matige presentatie naar beneden getrokken is. Eeuwige zonde, vooral van het prima verhaal en de aardige situaties die de game je voorschotelt. Met een krappe 6 uur aan speeltijd, extra speelplezier dankzij de coöp en een (sorry) niet noemenswaardige online mode is Haze dan ook zeker niet speciaal. Ook niet heel slecht, maar zeker niet speciaal. Het 6-je dat ik eraan geef klinkt na dit alles zelfs misschien te hoog, maar rollen eenmaal die credits voorbij, dan blijft wel dat gevoel over dat ik me in ieder geval meer vermaakt hebt dan dat al die slordigheden me hebben kunnen storen. Zou er anno 2008 nog iemand naar de videotheek gaan, dan zou ik deze aanraden voor de liefhebber als huurtitel. Tjah, ups en downs hé...

Cijfer: 6