teaser

Mass Effect, DE game waar ik letterlijk al meer dan een jaar vurig naar uitkijk, lag op mijn bureau. Toch heb ik mezelf ervan kunnen weerhouden het direct te spelen en de rest van de planeet te laten voor wat het is. Blacksite moest eerst geschreven worden. Het spel dat niet puur op en top rot is, maar wel te flauw en ongeïnspireerd voor deze tijd. ‘Flauw’ en ‘ongeïnspireerd’ zijn hier de sleutelwoorden. Idee, zo ga ik mijn review ook maken, dacht ik nog

De volgende dag
Al Mass Effect spelende (de review staat hier over 2 dagen) dacht ik nog maar nauwelijks terug aan de uitstekende kunstmatige domheid van de tegenstanders in Blacksite. De onzichtbare muren waar je tegenaan loopt, vreemde bugs/glitches in de toch al matige graphics, repetitieve gameplay die nergens vernieuwt, glimmende ammoboxes die je alleen maar kan belabelen met de uitspraak “zóóóóóóó 1998” of de volstrekt lineaire gameplay die je opgedrongen wordt. Nope,vrijwel verbannen uit mijn gedachten. Tot dat het bericht binnen kwam.

Chief-Master: Part 1
De Chief-Master himself (niet te verwarren met de Master-Chief) was niet geheel enthousiast over de indeling van mijn meest recente review, luidde het bericht. Uiteraard heeft de goede man volkomen gelijk (voor het geval hij deze review ook leest). Maar los daarvan had dit een ongewenste bijwerking. Weg was ik uit die heerlijke fantasiewereld van ME. Plotseling zag ik het weer voor me: de vreemde abrupte wisselingen tussen levels, het afwachten van sommige scipted events die meer als reclame aanvoelen dan als een leuk spelmoment, het spontaan vastzitten achter onzichtbare obstakels, teamgenoten die soms tegen muren lopen of dom in het niets staan te staren. Pfff. En dan heb ik nog niets gezegd over de weinig verrassende verrassingen, de uit balans zijnde physics en de slecht verstaanbare dialogen... Blacksite was terug in mijn gedachten. Precies daar waar ik het heel zorgvuldig uitgewipt had.

Chief-Master: Part 2
Uiteraard mag je een game niet compleet de grond in boren zonder alle aspecten nuchter en objectief bekeken te hebben. Het minste wat je kan doen is keihard zoeken naar de positieve punten uit de game belichten en die in een contrast met de negatieve brengen welke je allemaal goed onderbouwt. Zo zou je iets kunnen zeggen over de goede AI bij teammaten, het lekkere gevoel van hersenloos knallen, het soepele snipen, de aanwezigheid van Saddam Hussein posters, dat ALLES in dit spel kapot kan, de heerlijke besturing, het prettige retro sfeertje of de hilarische dialogen van de stoere kerel aan je zij en de multiplayer mode waar Halo 3 nog een puntje aan kan zuigen.

Maar wat de Chief-Master ook zegt en hoe groot zijn onmetelijke macht ook moge zijn, er is altijd een entiteit die zelfs hem kan en mag overstemmen. De moeders van deze wereld. En wat zeggen die? “Je mag niet jokken jongeman!” Het is om die reden en die reden alleen, dat ik nu dan ook grif toegeef dat de helft van de genoemde positieve punten niet geheel op waarheid zijn berust. Sorry, mam.

Het doel van een review is…
…om de lezer te informeren over de inhoud van het spel enerzijds en om een objectief oordeel te geven zodat de lezer weet of het spel bij hem/haar past of niet, anderzijds. Je zou dit terug kunnen brengen tot ‘het geven van een tip’ Dat zal ik dan bij deze ook doen. Sla deze titel over. Heb je daar niet genoeg aan, speel het spel dan eerst in de gameshop en vel je eigen oordeel.

En dus…
Saai. Gewoon saai.

Cijfer: 5.0