teaser

In de intro zien we ‘m voor de eerst door de (voor de serie) karakteristieke straten heen hollen, onze (ik zeg het nog even met vieze nasmaak) Dante-look-a-like Nero. Een lange en natuurlijk over-de-top dikke cutscene volgt, maar ik kan onze witharige nieuwkomer nog niet sympathiek vinden. Het spijt me, maar iemand die een van de meest sprekende karakters uit mijn gameverleden vervangt moet wel van hele goede huize komen voordat ik geïmponeerd ben.

Toegegeven, hij doet z’n best. Schopt en schiet wat duivelse marionetten uit de weg, zit ongeïnteresseerd in de kathedraal waar zijn vriendinnetje een liedje zingt en houdt z’n armpje dusdanig verborgen dat bekenden van de serie al weten dat ie een oppermachtig ledemaat in huis heeft. En dan komt het, de mis in de kathedraal wordt ruw verstoord als godenzoon Dante binnenstormt en de pastoor (of wat het ook moge zijn) ombrengt. Nero vliegt overeind en valt de moordenaar aan in een typische actievolle cutscene die alleen Devil May Cry kan brengen. Nero vs Dante, old-skool vs new-skool, manno a manno; now we’re in bussiness!

Wat klinkt als de ultieme climax van deeltje 4, is eigenlijk niet meer dan de tutorial. In het gevecht tegen Dante krijgen we dan ook voor het eerst te zien wat onze nieuwkomer in huis heeft. Die duivelse arm van ‘m blijkt in staat om vijanden vast te pakken en rond te smijten (vet!), z’n skills met het zwaard – niet voorzien van verschillende stijlen – doet het meest denken aan DMC 1, nét als de manier waarop ie z’n pistolen gebruikt. Kort door de bocht blijkt Nero al snel m’n hart te veroveren. Vergeet Dante’s afwezigheid, Nero is simpelweg de Dante uit deeltje één. En moeten we iemand er nog aan herinneren wat het beste deel uit deze serie was?

Als de tutorial afloopt neemt de Capcom-vertegenwoordiger het even over om vooruit te spoelen naar wat andere levels. In de eerste ontmoeten we midden in een afgelegen besneeuwd berglandschap de bloedschone Gloria. Wie, wat of waar? Geen idee, maar ze ziet er wel fijntjes uit en lijkt voorlopig in ieder geen vijand te zijn. Meer gewelddadige ontmoetingen zijn er met grote demonische sneeuwwolven. Geloof me, niets gaf me in die paar uurtjes een grotere kick dan één van die uit de kluiten gewassen gasten vast te pakken in de lucht en om ‘m vervolgens rond te slingeren en weg te smijten als een lasso. Extra kickje als je ‘m tegen z’n maatje aangooit trouwens.

Dit is ook meteen het moment om even kort in te gaan op de structuur van de power-ups en dergelijke, want na zo’n confrontatie vloeien als vanouds de rode orbs om nieuwe skills mee te kopen weer rijkelijk. Bekend voer op dit gebied voor de fans. Ook veel items (om bijvoorbeeld je levensbalk mee aan te vullen of te vergroten) komen terug; same old dus…

De overige puzzels waar ik doorheen loop zeggen me nog niet zoveel, actie, dat is duidelijk nog steeds waar het hier allemaal om draait. Noemenswaardig is een boss-battle met verschillende grote ridderachtige bad m***f*ckers. Té vet hoe ik ze beetpak met m’n duivelse arm, om zo’n bruut vervolgens een keer of 10 genadeloos met z’n eigen lans lek te steken.

Iets daarvoor blijkt m’n arm trouwens tot meer in staat, als ik hoog in een hal (ik zit op dat moment in een kasteel gelegen in dat eerder genoemde besneeuwde gebergte) via verschillende blauwe orbs me een weg naar een uitgang moet slingeren. Ze verspringen, verdwijnen en bewegen; iets dat er toe leidt dat ik een keer of 700 me opnieuw een weg naar boven moet knokken om ’t nog eens te proberen.

Vreemd genoeg kost het me bijzonder weinig moeite trouwens, al dat geknok. Véél minder moeite dan in voorgaande delen eigenlijk. Hiermee komen we ook op het punt van mijn grootste angst, dat de game te gemakkelijk zal zijn. Breder publiek, toegankelijker; als hard-core gamer kennen we ondertussen de nadelen van de groeiende industrie maar al te goed. Maar bij alles wat heilig is, laat deze serie alsjeblieft z’n pittige moeilijkheidsgraad (zelfs op medium) behouden!

Even samenvattend: Nero is een heerlijk karakter om mee te spelen, bij mij al snel bijzonder geliefd doordat de speelwijze ontzettend aan Devil May Cry 1 doet denken. Niet teveel poespas en snoerharde actie dus. De presentatie van alles daaromheen is overigens onberispelijk. Supergedetailleerde gotische omgevingen die tot in de puntjes afgewerkt en scherp zijn. Vloeiende animaties en een evenzeer vloeiende framerate. Knalharde rock uit de boxen om het audiovisuele aspect af te maken tot op een punt dat er geen klacht over mag bestaan. I love it!

En dan komt de volgende level, waarin hét absolute topmoment van mijn hands-on kwam. Spelen met Dante. Jawel, onze ouwe vriend is terug, alive and kicking. Vanaf een bepaald punt gooit Capcom Nero aan de kant, om plaats te maken voor de moves en besturing van Dante. En die ervaring was werkelijk waar…voer voor de review!