teaser

Ten tijde van de kruistochten in de 12e eeuw nemen we als speler de controle over de charismatische Altair, een soort van Middeleeuwse hitman uit het broederschap van de Assassin’s. Christenen en Moslims vechten op dat moment de Heilige Oorlogen uit, maar het broederschap behoudt er zo z’n eigen agenda op na. In de strijd tussen religies zijn zij het juist die een einde willen maken aan ongelijk verdeelde macht. Niet dat deze strijd per definitie op morele gronden wordt gestreden, want er is geen sprake van goed of slecht, waardoor alles dan ook geoorloofd is.

Hoewel Altair tot de besten van het broederschap behoort, verliest onze hoofdpersoon al snel alles dat hij door de jaren heen heeft opgebouwd. Zijn status, rang, wapens en vaardigheden; alles moet ingeleverd worden vanwege een arrogante houding waarin weinig ruimte voor respect is. Je enige kans op verlossing is het neerhalen van 9 kopstukken in de kruistochten, 9 mensen aan weerszijden van de oorlog. Dat lijkt misschien een eitje, maar begin er maar eens aan...

De 9 kills die de hoofdlijn van het verhaal zullen gaan vormen, voer je uit in de steden Jeruzalem, Damascus en Acre. Daarnaast hebben we als locatie nog het hoofdkwartier van de Assassin’s en het centrale punt ‘The Kingdom’ van waaruit we alles kunnen bereiken.

Maar genoeg klinisch gelul, laten we eens even over gevoel gaan praten. Want sodeju wat roept Assassin’s een partij gevoel op zeg. In de eerste plaats is er ruimte voor verwondering. De game ziet er namelijk té mooi uit. We zien alles tot in de kleinste details, maar vanaf gigantische afstanden. Nergens is pop-up te vinden, of mogen we klagen over framedrop. Geen pixels, nergens een kartelig randje en nergens, maar dan ook echt nergens is er iets aan te merken op het design en de uitvoering van de graphics. Voornamelijk op het gebied van stijl en afwerking is het perfect te noemen. Goed, misschien wordt de leek op technisch gebied niet zo overdonderd als bijvoorbeeld in Crysis het geval kan zijn. Maar die sfeer, allemachtig die sfeer is zo lekker.

In de dorpen en steden waar jij je taken uitvoert, waan je je namelijk al sneller ín de game dan dat je het gevoel hebt iets te spelen. De straten zijn drukbezocht, de steden hebben allen hun karakteristieke insteek en zijn volgebouwd met moskeeën, kerken, synagogen en natuurlijk allerlei kleine huisjes en andere ‘normale’ gebouwen. Op de straten –soms nauw, soms breed- lopen talloze mensen hun ding te doen en overal om je heen klinkt rumoer en reageren mensen op bepaalde acties. Zo is meer dan eens mijn gezond verstand in twijfel getrokken als ik weer eens een gebouw beklom.

Iets dat jou ook zal gebeuren trouwens, want je verwacht misschien dat een Assassin constant aan het moorden is, niets neemt een meer prominente rol in dan het beklimmen en bespringen van huizen. Deze ontmoeting tussen free-roaming en free-running mag trouwens gezien worden als een van de meest spectaculaire gameplay-elementen ooit. Het werkt simpel, je drukt een knop in en beweegt de analoge stick naar de kant waar je heen wilt. Wat zich vervolgens op het scherm afspeelt is goed voor totale verbazing, stoten adrenaline en behoorlijk wat stevige glimlachen.

Met de soepelheid van een kat laat je Altair springen over de daken, balanceren over balken, zich (ook visueel) vastgrijpen aan elke uitstekende steen of randje of raamkozijn of groef of…nou ja, je snapt het wel. Werkelijk alles is zowat te beklimmen, gebracht met volledige overtuiging en met een ontzettende hoge mate van soepelheid. Alle lof en credit voor de ontwikkelaar dat ze deze vrijheid in spel hebben kunnen mixen met grafische overtuiging en memorabele speelmomenten.

In de wereld van het klimmen zijn de hoogste torens natuurlijk koning. Kerktorens, moskeetoppen, kasteelmuren; letterlijk het hoogst haalbare en alleen voor het uitzicht zou je het al doen. Op de meeste van deze bijzondere punten (vooraf aangegeven op de map) kun je op een speciaal punt ‘synchronisen’, wat zoveel betekent als dat je in je omgeving zoekt naar situaties die je kunnen helpen ter voorbereiding op je kill. Vervolgens stort je tientallen meters de diepte in met een prachtige duik genaamd The Leap of Faith, want altijd staat er wel een veilige hooibaal voor je klaar. Hoop je...

Mensen die je af kunt luisteren voor info, zakken die gerold moeten worden voor maps, sprekers die met harde hand overtuigd dienen te worden, beroepsgenoten die je aandacht opeisen, maar ook de hulpbehoevenden van de bevolking hebben euh...ja, hulp nodig dus. Als je besluit (het is namelijk optioneel) om die laatsten te gaan helpen, dan zullen zij jou in de toekomst weer gunstig gezind zijn. Help monniken om later in hun aanwezigheid te ‘blenden’ en aan de wachters te ontkomen. Help oude mannen of vrouwen uit de klauwen van soldaten, en zonen en broers verschijnen vervolgens om elke belager die daar nog langs wil dwars te zitten. Het enige dat je hoeft te doen voor deze missies is het afslaan van een aantal lastige soldaatjes, iets dat een eitje is in het lekkere vechtsysteem.

Dit vechtsysteem is het beste te omschrijven als een combinatie van aanvallen, counteren (met alle gruwelheden die grafisch volgen), verdedigen en klappen ontvangen. Snel schakel je tussen de verschillende tegenstanders en al snel zit je middenin een prachtige dans des doods. Verschrikkelijk lekkere flow én besturing, met visueel spektakel op niveau, maar als kanttekening zetten we even de lage moeilijkheidsgraad erbij en het feit dat de soldaten iets té afwachtend zijn. Maar goed, daarover later meer.

De andere missies, waarvan je er een paar moet uitvoeren alvorens je over kan gaan naar je belangrijke kill, zijn wat saaier aangezien je voor het afluisteren bijvoorbeeld op een bankje moet zitten en bij het zakkenrollen ook na een korte scène alleen maar ongezien langs iemand hoeft te lopen.

Eén van de grootste minpunten dient zich dan ook meteen aan als je bij kill 9 nog steeds dezelfde structuur af aan het werken bent als bij kill 1. Je komt in een district van een stad, redt –als je daar behoefte aan hebt- wat bevolking en werkt weer een x-aantal keren dezelfde submissies af voor je naar de ‘baas’ gaat af; net als je 15 uur daarvoor ook al deed dus. Aan diversiteit op dit gebied is dus wel een gebrek, maar ben je werkelijk aan het spelen, dan is het niet zo’n grote straf als dat het hierboven misschien lijkt. Persoonlijk heb ik elke keer weer met plezier álle submissies afgewerkt, ondanks dat er maar een bepaalde hoeveelheid van je vereist wordt.

Nemen we daarnaast in achting dat het afmaken van de 9 sleutelfiguren bijna elke keer een teleurstelling is, dan kunnen we in ieder geval stellen dat Assassin’s zeker niet perfect is. Ik heb namelijk geen enkele keer écht iets gehad aan alle vooraf verzamelde info. Leuk al die mappen, hints en tips, maar als het zover was volgde ik gewoon het icoontje op m’n map en dan kwam ik uiteindelijk toch wel bij de baas. Om vervolgens meestal allesbehalve stijlvol m’n vingermes in z’n keel te proppen, zonder dat daar een grijntje elegantie in terug te vinden was. Jammer dat de ruime voorbereiding zó vaak niet tot het spektakelstuk leidt wat je voor ogen had…

Daarnaast vond ik de moeilijkheidsgraad van de game voor een groot deel wat te laag. De eerste pakweg 70% heb ik nergens gebruikt gemaakt van al die fantastische voordelen die de game biedt om je te verschuilen. Kwam ik in de problemen, dan knokte ik me een weg naar buiten tegen relatief makkelijke tegenstanders, wilde ik me verstoppen, dan deed ik dat wel door in een hooibaal te springen of een ander verstopplekje te zoeken; dit in tegenstelling tot het opzoeken van speciaal vooraf vrijgespeelde hulp.

Zoals je ziet, er is in Assassin’s Creed zeker ruimte voor verbetering. De gameplay wordt na een tijdje wat repetitief, de kills waar het echt om draait hadden wat meer voldoening moeten geven en dan is er nog de kwestie van de moeilijkheidscurve die wat stijler had mogen lopen om de unieke mogelijkheden beter tot hun recht te laten komen.

Wat ik met bovenstaande problemen heb gedaan? Hetzelfde als wat jullie zouden moeten doen; die vergeet je. Spring, klauter, jump van torens in hooibalen, lach van plezier, kijk met verbazing naar de prachtige graphics en je vergeet ze. Knok in de meest fantastische ogende zwaardgevechten ooit en je vergeet dat je tegenstanders wat gemakkelijk zijn. Uiteindelijk levert de beleving zo veel moois op, dat de minpunten amper een voet tussen de deur krijgen. Mijn advies dan ook: laat je niet teveel leiden door wat beter had kunnen zijn, maar laat je meevoeren door wat al fantastisch ís. Dat heb ik in ieder geval wel gedaan...

Cijfer: 8.8