specials

Sam begint in een rommelige garage, waar al direct een paar agentjes rondwandelen. Even kruipt Sarrazin onder een bureau, om de passerende agent vervolgens met een druk op de knop neer te leggen vanachter. Even verderop horen 2 andere agenten lawaai en naderen ze de plek des onheils, wederom met een druk op de knop grijpt Sam ze bij hun keel, en smijt ie ze op de grond. Een toffe animatie, maar direct gaan er felrode lampen en loeiende sirenes in m’n hoofd af. Je wordt gespot door 2 kerels met guns, je loopt erop af, en met kinderlijk gemak leg je ze neer. Waar is mijn Splinter Cell heen?!?

Als ik mijn zorgen tegen Sarrazin uitspreek weet hij me grotendeels gerust te stellen. Je tegenstanders waren nu nog simpele blauwpetten, zonder de intentie om meteen mij een kogel door m’n hoofd te jagen wilden ze me nu simpelweg arresteren. Mercenaries of soldaten verderop in de game zullen het ons Gamerts pas echt moeilijk proberen te maken.

Ondertussen gaan we verder met de game, waarbij we inmiddels in een park zijn belandt waar we ons tussen de mensen mengen. Omdat de plaatselijke polizei nog gewoon patrouilleert trekken we een capuchon over ons hoofd. Maar niet te dicht bij komen, want dan…Te laat, een agentje komt poolshoogte nemen. We lokken ‘m achter dichte begroeiing en ook ditmaal (zonder sirenes en felle rode lampen van mijn kant) legt Sam de diender gemakkelijk neer zonder dat iemand in paniek raakt.

Want dat is wat de invloed van de mensen is, iedereen reageert anders. Natuurlijk is dat laatste zinnetje een PR typisch praatje en reageert nog steeds een kwart van de mensen hetzelfde, maar er zitten in ieder geval een paar verschillende reacties tussen. Spring bijvoorbeeld door een raam en sommige mensen vragen je waar je in hemelsnaam mee bezig bent, terwijl andere verschrikt wegrennen.

Als Sam verder tussen een aantal standbeelden verder het park inloopt zien we pas hoe mooi deze game er eigenlijk uitziet, een beetje rekening houdend met de vroege fase waarin ’t nu zit natuurlijk. Belichting en schaduwen zijn prachtig, evenals de omstanders waarbij echt karakter in de gezichten te zien is. Nu is Splinter Cell altijd al een grafische bom geweest, maar hier zo vol in het licht, en in de drukte, komt de kwaliteit van het ontwikkelingsteam volledig tot z’n recht.

In de laatste 2 stukken die we te zien krijgen dient Sam tot 2 keer toe een afleiding te organiseren, om aan de aandacht van de blauwpetten te ontsnappen. De eerste keer jat hij een mobieltje dat op de grond ligt bij een vrouwtje, zodat het groepje mensen wat erbij staat een beetje commotie begint te maken. Sam laat de telefoon vallen, de agent loopt naar het groepje toe, en onze geheim agent glipt rustig door de uitgang heen.
Luttele meters van het huisje waar Sam in moet staat weer een agent. Geweertje in de aanslag, benzinetank naast een kraampje een paar kogels toedienen en BOEEMM!!!, weer een geslaagde afleidingsmanoeuvre uitgevoerd.

De keuze om het kraampje op te blazen was optioneel, aangezien je ook ongezien achterlangs kan binnensluipen. Maar als gelegenheden als dit zich zo voordoen (en redelijk voor de hand liggend nog) dan mogen we het bijna scripted gaan noemen. Niet dat dit een probleem is hoor, want het gevoel van keuzevrijheid blijft natuurlijk bij de speler liggen.

Als laatste demonstreert Sarrazin nog even de physics engine. Indrukwekkend ook, want Sam kan dit keer alles oppakken. Van stoelen, tot printers, tot tafels; alles in interactief. Heb je een stoel vast en loop je tegen de printer aan met een van de poten, dan kun je ook deze van de tafel afflikkeren. Met die physics zit het dus wel snor, iets dat helemaal duidelijk wordt als Sam de kamer die hij invlucht direct barricadeert door een kast en wat stoelen voor de deur te gooien.

Splinter Cell Conviction gaat anders worden, zoveel is duidelijk. Het Splinter Cell gevoel wordt echter voor de volle 100% gewaarborgd volgens test-spelers die Ubisoft vast op de game heeft losgelaten. Ik mag het hopen, want een beetje afwisseling zou wel lekker zijn. Eén lijkt vooralsnog niet te gaan veranderen, en dat is de überkwaliteit die de Splinter Cell-serie doorgaans haalt…