specials

Op het eerste gezicht kan Virtua Fighter 5 een standaard fighting-game met prachtige visuals lijken. Je kunt wat slaan, je kunt wat schoppen en wat blokken en mensen vastpakken. Er zit een aardig uitgebreide en gevarieerde groep karakters in en, ook al is het tempo wat apart, het speelt wel aardig weg.

Maar voor mensen die voorbij dat eerste gezicht kijken, onder de huid van Virtua Fighter 5, is zoveel meer te beleven. Van hen mag je oprotten met je ‘speelt wel aardig weg’ en ‘standaard fighting-game’. Dit is duidelijk een game gemaakt voor de liefhebber, en door de liefhebber.

Want liefhebbers kijken wat verder dan hun neus lang is, en dan beginnen in het geval van Virtua Fighter 5 langzaam de mogelijkheden boven het oppervlakte te komen. Dat ‘aparte tempo’ bijvoorbeeld, blijkt perfect afgestemd te zijn op de vele mogelijke combo’s. Het verdedigen en aanvallen, wordt tussen de meer ervaren spelers een intens kat en muis spel. Alles bij elkaar kun je met de besturing diep gaan, héél diep. Iets dat games als deze nodig hebben om te overleven in een genre van moordende concurrenten en andere aanlokkelijke arcadekasten.

Want daar heeft Virtua Fighter altijd mee te maken gehad, moordende concurrentie in de vorm van Tekken, Streetgfighter of Dead or Alive. Hier in het Westen heeft Virtua Fighter eigenlijk nooit meegedaan voor de hoofdprijs. Enerzijds vanwege onze luiheid om de, toch pittige, instapdrempel te nemen. Anderzijds omdat Sega altijd geweigerd heeft commercie boven alles te stellen. Met VF 5 wordt er wat water bij de wijn gedaan. De game is met een wat vloeiender verloop toegankelijker geworden, maar gelukkig is er in die transitie niks van de diepgaande gameplay verloren gegaan.

De modes waarin al dit geweld uitgevoerd kan worden variëren van traditioneel (versus, arcade, training), tot wat meer hedendaags zoals de Quest en Customise mode. In Quest kun je kiezen verschillende arcadehallen te betreden, om het hier op te nemen tegen allerlei spelers en mee te doen aan toernooien. Customise speelt in de hele game een belangrijke factor. Het profiel dat je hier kunt aanmaken, en het bijbehorende karakter waaraan je van alles kunt aanpassen, is namelijk in alle modes inzetbaar.

Dit customisen heeft nog behoorlijk wat om het lijf. Zo kun je jouw karakter helemaal uitdossen met allerlei accesoires die vrij te spelen zijn. Een zonnebril, nieuwe schoenen, een wapenstok aan z’n riem; het uiterlijk vertoon is ruimschoots aan te passen. Daarnaast worden in de versus mode (mits je tegen een menselijke tegenstander speelt) en Quest mode ook nog eens om statistieken en items gespeeld.

Statistieken zijn er niet alleen voor de sier. Er wordt op je profiel namelijk bijgehouden hoeveel matches je gewonnen en verloren hebt. Winnen levert je ervaringspunten op, waardoor je qua status steeds op een niveau hoger komt. Verliezen van tegenstanders met een veel lager niveau dan jou, dat kan je daarentegen weer puntverlies bezorgen. De items die te verdienen zijn bestaan uit geld om nieuwe items te kopen, accesoires en kleding, of orbs, waarvan je er 7 nodig hebt om een verassing te ontvangen.

Dit concept waarin je in allerlei modes aan reputatie en uiterlijk van jouw karakter werkt zagen we al in deel 4. Toch zijn de charme en de doeltreffendheid er niet minder op geworden. Nog steeds draagt het bij aan dat gevoel dat elke keer dat je de game oppikt, je verder gaat met jouw vechter. In plaats van alleen het vermaak van losse, onsamenhangende potjes. Het schept de nodige band met de game, en voegt ook veel toe aan de strijdlust wanneer je tegen vrienden speelt, aangezien je beiden een eigen profiel kan aanmaken.

Belangrijk punt is wel om die eensgezinde vrienden te hebben, want door het ontbreken van enige online mogelijkheden, zal het de felle onderlinge strijd met vrienden zijn waardoor je deze game keer op keer oppakt. Hoe degelijk de game ook moge zijn, in je eentje is Virtua Fighter 5 simpelweg een stuk minder interessant.

Al die opties, mogelijkheden en solide gameplay zijn natuurlijk meer dan welkom, maar dat was het ook allemaal al in Virtua Fighter 4. Gaan we er dan niet op vooruit dit keer? Jawel hoor, er is namelijk wel een punt waarop VF 4 mijlenver achtergelaten wordt. De graphics.

Poeh, wat ziet VF er scherp uit. De achtergronden zijn werkelijk adembenemend, en de karakters, dat is een verhaal apart. Enige kritiek hierop is de soms wat plastic ogende lichamen. Maar toch, het is ongelooflijk scherp afgewerkt, die huid, die spieren, de kleding die perfect lijkt mee te deinzen en nergens door armen of benen heen wappert. Ook de kleinere touches, zoals het daadwerkelijk fysiek afweren van een trap of stoot, dragen bij aan de presentatie. Gooi d’r een prima soundtrack achter en het is gewoon klaar. Niks op af te dingen, Virtua Fighter 5 is grafisch af.

Virtua Fighter 5 staat als een huis. Vooral gezien de onbetwistbaar sterke gameplay, alle content die de game biedt en het hoge competitieve element. Met enkel 2 nieuwe karakters, mooiere graphics en iets vloeiender spel blijft gevoel van innovatie of vernieuwing achter deze keer, Jammer, vooral voor de fans. Toch is dit wat een vechtgame moet zijn, eentje waar weer alle puntjes op de i zijn gezet, klaar om eindelijk eens dat welverdiende commerciële succes te behalen. Gebeurt dit niet, dan nog geen man overboord, want z'n meest relevante doelstelling haalt deze game toch wel; ingesloten worden in de harten van de fans.

Cijfer 8.4