specials

Vergeet die kleine Duitse Snorremans, what the hell is een concentratiekamp en gele sterren op jassen kennen we niet. Resistance doet namelijk niet aan de Tweede WO. In de jaren ’40 breekt een zwerm van onmenselijke wezens los in Rusland. Binnen no-time is Mother Russia in handen van de anderen, en al snel volgt de rest van Europa.

De Engelsen en Amerikanen denken veilig op zee te zitten, maar niets is minder waar. Al snel bereiken de wezens, Chimera genoemd, de drijvende Engelse grenzen. Geen uitzondering hier, ook Engeland valt al snel onder het juk van de technisch hoogontwikkelde Chimera.

Enkele jaren naar de invasie bestaat de mensheid uit niet veel meer dan een slap excuus voor een leger en een handjevol burgers. Eén van de mensen in dat leger is Nathan Hale, stil en stoer, en natuurlijk hoofdpersoon in de strijd tegen het rare gespuis.

Op zich best een interessant verhaal, die alternatieve geschiedenisroute. Bijzondere cutscenes, plotwendingen of karakterontwikkelingen; daar hoef je echter niet op te wachten. Het verhaal is een aardige achtergrond, en verzint prima redenen om jouw de ene keer een stad in te sturen, en de andere keer naar een metrostation. Uiteindelijk doet het echter niet veel meer dan een reden creëren om hordes lelijke figuren af te schieten en vorm geven aan de wereld om je heen.

En daar mogen we dankbaar voor zijn, want onze wereld na een vechtpartijtje met de Chimera ziet er erg tof uit. Het design van de totale game biedt de meest diverse omgevingen. Verschoten dorpen, uitgestrekte berglandschappen, hartje London á la jaren '50. Dit alles is nog voor een kwart intact, voor een kwart vernietigd, en voor de helft doorweven met architectuur van de Chimera, dat wat richting steampunk neigt.

Ondanks hun diversiteit, blijven de gebieden zowat allemaal trouw aan één overheersende uitstraling. Alles bij elkaar past het uitstekend binnen een onzichtbaar afgebakend thema. Deze consistentie in stijl weet behoorlijk bij te dragen in het geloofwaardig maken van de Chimera architectuur in onze aardse samenleving.

De grote vraag echter of Resistance grafisch boven elke andere game uitsteekt, die wordt beantwoord door een merendeels terechte nee. We hebben namelijk wel eens mooiere karaktermodellen gezien, of betere special effects, of scherpere textures. Uitsteken boven elke andere game doet het dus misschien niet op elk afzonderlijk onderdeel, maar het totaalpakketje daarentegen, dat biedt grafisch iets dat we maar héél weinig zien.

Het sleutelwoord in Resistance is namelijk schaal. Dit zien we terug in alle aspecten van de game, zowel de singleplayer als de multiplayer, de vijanden en vrienden, het aantal omgevingen en de grootte hiervan en…dus ook de graphics.

Een vaak eindeloze viewing distance, gedetailleerde gebieden zo ver het oog reikt. Gebouwen van kilometers hoog waar je tussendoor loopt, tientallen vijanden, kogels en granaten tegelijk op het scherm. Dít is next-gen. Grootsheid op alle gebieden.

Allemaal leuk en aardig die grote schaal, maar is het wel leuk om doorheen te knallen? Gelukkig hoeven hier geen twijfels over te bestaan, die vraag mag namelijk wel met een (bijna) volmondige ja beantwoord worden.

Een van de grootste oorzaken van dit plezier is het wapenarsenaal. Want het ontwikkelen van aparte wapens, dat kun je gerust aan de mannen van Insomniac overlaten. Een uitgebreid arsenaal, misschien wel het meest unieke dat we in jaren gezien hebben, zorgt voor de nodige (en variërende) schietpleziertjes.

Het liefst zou ik ze allemaal toelichten. Maar als ik begin over rocketlaunchers waarbij je raketten in mid-air kunt stoppen, granaten die ontvlambare rook verspreiden om vervolgens een dodelijke vlammenzee te creëren of een wapen dat onstabiele organische blobs uitspuugt die samenklonteren en ontploffen, dan heb je het wel een beetje door, toch?

Al die aparte wapens, vergezeld door wat meer conventionele schietijzers, voelen lekker aan en vereisen ook hun eigen aanpak. Een aanpak die vooral leuk wordt als er physics in het spel komen. Ook al zijn veel dingen vreemd genoeg immuun voor welke kogel dan ook, veel betonnen muurtjes, houten tafels of ontvlambare tonnetjes reageren weer verbazingwekkend realistisch op de nodige projectielen.

Maar goed, genoeg er omheen gedraaid, het is tijd om to the point te komen. Hoe speelt de game eigenlijk. Nou, best heerlijk. De verschillende vijanden hebben allemaal zo hun specifieke gedragingen, maar de A.I. van de beesten is redelijk in orde. Soms staan ze wat lullig in het zicht, maar over het algemeen zijn ze beweeglijk en zoeken ze dekking.

Het leveldesign is groots, goed in elkaar gezet en gevarieerd. Er is genoeg content te vinden, waarbij de game je telkens weer nieuwe, verassende situaties voorschotelt. Laat ik het zo zeggen, de game is een toptitel, dat zie je in zo ontzettend veel elementen terug. Resistance: Fall of Man doet alles goed dat een shooter goed moet doen.

Helaas kent de game ook nog een ander gezicht, waarbij het jammer genoeg ook dingen fout doet die een shooter niet fout moet doen. Zo werkt Resistance met checkpoints. Op zich geen verkeerd systeem, maar zorg dan dat de plaatsing ervan een beetje logisch is. Dus niet eerst een kwartier lang lastige barricades doorploegen, dan een pittige baas, nog even een lastig stuk en daarná pas de checkpoint.

Natuurlijk is zoiets alleen kudt als je vaak doodgaat en dat is in Resistance dan ook wel het geval. Niet dat dit een probleem is op zich, wat uitdaging is nooit weg. Alleen als de moeilijkheidsgraad deels door een onterechte balans wordt opgemaakt, dan kan er wat frustratie ontstaan.

Want het is leuk zo gruwelijk veel vijanden in één keer op het scherm, maar het wordt minder als ze van alle kanten komen terwijl de meeste beschutte plekjes maar één kant hebben om als schild te dienen. Vooral als de kogels van één Chimera al behoorlijk wat schade aanrichten, terwijl jij best wel wat headshots mag uitdelen voordat er ééntje neer is. Af en toe voelt je dood gewoon onterecht.

Het is een kant van Resistance die tussen alle uitstekende aspecten van de game door de nodige frustratie kan opwekken. Om die singleplayer frustratie tegemoet te komen, zit er wel een 40 (online) multiplayer mode in, wat natuurlijk geweldig is. En laten we ook de (offline) coöp niet vergeten. Iets waar ik zelf een behoorlijke fan van ben.

Je zult maar Resistance: Fall of Man zijn. Dan draag je toch mooi de Ps3 launch een stukje mee op je schouders. Want je bent een game die boven de middelmaat uitsteekt. Dat merken ze wel aan je toffe wapenarsenaal, je schaal en je variatie. Die frustratiecombinatie van kromme checkpoints en de soms onterechte balans, tjah, dat kost je hoogstens een puntje. Jouw vette multiplayer en Coöp mode maken toch het nodige goed? Ach, wat kan het je ook eigenlijk schelen, die lastige Europeanen zoeken zelf maar uit of ze je goed genoeg vinden!

Cijfer 8.5