specials

Vooropgesteld, alle thugs, pimps en gangsta’s zitten veilig met Icon. De trashtalkende Gamerts onder ons, met 50 Cent poster boven de bedjes en kleine sloerie’s om aan elke vinger vinden wat ze zoeken.. Namelijk bruut geweld, hun favoriete idolen en alle glinsteringen die een échte rapartiest maar kan dragen.

Maar is er nog wat te beleven voor de liefhebbers van toffe gameplay? Jawel hoor, meer dan je lief is zelfs. Want Def Jam Icon slaat verschillende nieuwe wegen in, die allemaal samen komen in de ‘create a label’ mode. Met op de achtergrond een verhaallijn van het wel en wee in de muziekindustrie, begin jij als een startende producer.

Nu zijn er verschillende dingen die hier volgens Icon bij komen kijken. Eén daarvan is natuurlijk status. Verschillende winkels bieden jou de mogelijkheid om nieuwe kleding, accessoires, tatoeages en haarstijlen aan te schaffen. Daarnaast heb je natuurlijk een vrouwtje aan je zijde nodig die, zoals we allemaal weten, ook het nodige onderhoudsgeld kost.

Op zakelijk gebied dien je nieuwe rappers aan je label toe te voegen en nieuwe singles en albums van de nodige marketing en PR budgetten te voorzien. Werkt allemaal simpel. Via de PC in je crib krijg je via mail te horen wat ze allemaal willen. Middels een label management foldertje kun je met een druk op de knop bedragen vrij maken om hun cd’s te promoten, waarvan er natuurlijk percentages in jouw portemonnee belanden.

Flink wat zaken dus die er allemaal bij komen kijken, maar het is niet genoeg. Want al deze verwende ego’s zitten natuurlijk met problemen. Negert 1 heeft beef met negert 2, wordt lastig gevallen door stalker 3 of DJ 4 heeft wat illegale muziek te pakken gekregen. Kortom, de ideale redenen voor jou als producer om de problemen van jouw zorgenkindjes met harde hand te gaan rechtzetten.

Nu zijn al die dingen eromheen wel aardig bedacht. Maar een hele fijne combinatie is het niet. De hele mode lijkt het een beetje als los zand aan elkaar te hangen. Die verhaallijn op de achtergrond is wel aardig, en die mailtjes voegen soms ook een leuke dimensie toe aan je werk als producer. Maar zaken zoals budgetten vrij maken voor nieuwe albums of je vrouwtje, het ontbreekt op zulke punten aan diepgang. Dan zou ik het liever óf goed uitgewerkt zien verschijnen, óf helemaal niet. Maar zo’n halve uitwerking van een concept weet niet bepaald iets toe te voegen.

Waar het eigenlijk om draait, het knokken dus, daar heerst een beetje hetzelfde gevoel. Naast schoppen, slaan, blokken en vastpakken zijn er namelijk wat nieuwe elementen in het vechtsysteem geïmplementeerd. Zo is er naast de gebruikelijke moves gebruik gemaakt van de rechter analoge stick om bepaalde hardere slagen uit te voeren, of om mensen weg te gooien door de levels heen.

Naar mijn mening had Icon beter kunnen kiezen voor het een of het ander, knokken met knoppen of strijden met de stick. Door het allebei te gebruiken ontstaat weer dat half, half gevoel. Ook hét grote verkooppunt van Icon weet niet te imponeren. Zo is er een hoop ophef gemaakt over het gebruiken van de muziek als wapen. Wederom een prima initiatief, maar waar weinig over nagedacht lijkt.

De levels reageren namelijk op de achtergrond muziek. Hoe verder de songs, hoe meer er ontploft en op en neer gaat. Neem bijvoorbeeld de level in de club. Tijdens bepaalde beats ontploffen de boxen, of klappen er grote lampen naar beneden. Nu wil de game jou aanleren om precies te herkennen wanneer dit gebeurt, en je tegenstander op precies dat moment op die plek te krijgen. Een lastige opgave, aangezien het knokken niet echt vloeiend verloopt.

Truc is dus om de muziek te scratchen met de analoge stick, op het moment dat je tegenstander bij de gevaren in de buurt staat. Ook al klinkt het op papier nog interessant, in realiteit gooi je jouw tegenstander richting de boxen en scratch je net zolang tot die ontploffen. Het is een beetje als het schieten op targets in zo’n pretpark schiettent. Schiet je op de schatkist, dan komt er een piratenhoofd uit dat water spuugt. Of schiet op het kanon en je hoort een knal. Hier is het echter zo dat in plaats van schieten, je de tegenstander er naar toe gooit, om het vervolgens met scratchen in werking te stellen.

Daar bovenop komt nog eens dat de flow voor een game die op muziek georiënteerd is, bijzonder slecht is. De gevechten lopen te traag, vereisen weinig tactiek en soepele combo’s hoef je niet te verwachten. Ook de laadtijden kunnen soms wat lang oplopen. Alleen een nieuw shirtje kopen kan zo al te lang duren, vooral op de huidige consoles een tegenvaller.

Def Jam Icon is te gretig geweest, het heeft teveel willen proberen. Er is echter te weinig over alle individuele onderdelen nagedacht, waardoor het geheel als een kaartenhuis instort. De ietwat artistieke vormgeving, goeie visuals, dikke soundtrack en de aardigheidjes in de verhaallijn redden nog een beetje gezicht voor deze game. Maar voor de rest is het als slechte hiphop, als de flow verkeerd is, valt de rest van het nummer ook in het water…

Cijfer 6.3