specials

Onbeschrijfelijk?
Scribblenauts in een genre plaatsen lukt niet. De makers noemen zelfs het een ‘emergent puzzle action game’, maar wat dat nou precies betekent weten wij ook niet. Zelfs voor de leeftijdskeuring van het ESRB is een beschrijving van de game een hilarische klus geweest. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat de marketingmensen van Warner Bros het nog zwaar gaan hebben.

De game bouwt voort op de leus ‘write anything, solve everything’. En met everything bedoelt 5th Cell in dat geval de tienduizenden objecten, dieren en figuren die je op kunt roepen, combineren en ik kan zetten om de puzzels op te lossen. Een stel arme sloebers heeft daar zo’n vijf maanden aan moeten werken. Merken, beroemdheden, obsceniteiten, emoties en andere abstracte rotzooi zitten daar overigens niet bij in, maar ondanks dat moet het nog een hele klus zijn geweest. De verdere opzet van de game is dan wel weer erg simpel. Met je stylus bestuur je alles. De 220 verschillende levels zijn verdeeld in twee modi, Action en Puzzle. Je verdient een soort valuta genaamd Ollars, die je aan simpele goedjes kunt uitgeven. En ook zijn er merits te behalen, welke vergelijkbaar zijn met achievements. Decoratie voor de gigantische bibliotheek aan woorden eigenlijk, meer niet. Met een level editor kunnen er dan nog korte sketch-achtige scenario’s worden gemaakt, waar je eventueel vriendjes mee kan tergen. In de versie die ik te spelen kreeg was echt een enorm deel van het spel nog ‘locked’. Het leek er niet op dat dit kwam vanwege een ‘vroege’ versie van de game, dus er zal hoogstwaarschijnlijk gezwoegd moeten worden om alle content te bevrijden.

Krakende hersens
De eerste levels zijn betrekkelijk makkelijk. Toen ik me echter even aan de zwaarste toegankelijke puzzels waagde, was dat gemak er al snel af. Ik moest opeens akelig creatief denken, en zelfs combinaties proberen te maken die in de niet eens werkelijkheid niet kunnen. Toen sloeg het pas in hoe ons onderwijssysteem mijn creatieve geest compleet uit heeft lopen wissen. Het is een feit: de optimale Scribblenauts ervaring is enkel weggelegd voor kinderen of mensen zonder hogere opleiding. Daar kwam nog eens bij dat alle gamejournalisten die het spel op de E3 al in hun klauwen hebben gehad en er over geschreven hebben de leukste vindingen al keihard hebben lopen verraden. Zelf heb ik in mijn demosessie nog wel één nieuw ding ontdekt, toen ik per ongeluk (onderstreept) een ezel op onverklaarbare wijze in de anus van een gorilla wist te proppen. Programmeerfoutje of droge humor, maar de ezel kwam er niet meer uit. Oh, en [SPOILER] pech voor alle gelovigen: God oproepen lost niet alles op. [SPOILER] De Nederlandse versie voelde verder trouwens nogal magertjes aan. Ze hadden geeneens stroopwafels of halal vlees!

Voorlopige conclusie: Don’t believe the hype
Scribblenauts leek tijdens mijn demo sessie een verbazingwekkend leuke puzzle game. Uniek in ontwerp, maar ook een klassiek voorbeeld van geniaal gamedesign dat ophield bij de gimmick en niet doorging op waar het allemaal om draait: de speler vasthouden en besturen met behulp van een interactieve ervaring, verhaal of wereld. De toevoeging van de Ollars en Merits voelen aan als vluchtige oplossingen op dat gebrek. Bij elke nieuwe puzzel die je opent wordt er in principe dezelfde daad van je verwacht: bedenk iets geks. En als het niet gek is, is het meestal té makkelijk om te bedenken. Kortom, de grootste uitdaging die straks in elk geval voor de speler overblijft is om de database achter Scribblenauts compleet overhoop te gooien en verder te gaan waar de ontwikkelaars zijn gestopt. Glaasje gerstenat voor de gek die ondanks alle beperkingen als eerst een fallus tevoorschijn kan toveren.