specials

Molyneux' presentatie begon al op een vrij onhandige manier. Ene Chris Burke heeft ooit namelijk een interessante manier van interviewen bedacht; sinds 2004 houdt hij interviews met mensen in Halo. Hij noemt deze machinima uitzendingen This Spartan Life. Best lachen concept en leuk om online naar te kijken, en ook op PICNIC was hij hiermee van de partij. Hij ondervraagde Gerri Sinclair, een Canadese zakenvrouw en onderwijsbobo die het groots maakte bij Microsoft. Terwijl Halo 3 voor Burke echter inmiddels gesneden koek is, wist mevrouw Sinclair zich tijdens het interview weinig raad. Opeens valt haar karakter van de rand van een gebouw, en verandert het interview in een 10 minuten durende virtuele zoektocht naar haar karakter. In principe geen probleem, behalve dat dit zich voor een verveeld publiek van 200+ man voltrok. Opeens in dan de tijd op, en mag Peter Molyneux het overnemen. Hij doet dat door de gastheer in-game op gepaste wijze van een gebergte te laten vallen. Ik had het hier graag wat over het interview met Gerri Sinclair willen schrijven, maar ik was te aangenaam afgeleid door alles wat er in het potje Halo 3 gebeurde.

Toen was het de beurt aan Molyneux zelf om zijn presentatie te geven. Het is een tijd geleden dat ik iemand uit de gamesindustrie met zoveel passie zijn verhaal zag vertellen, met werkelijk waar de dunste laag PR die ik als gamejournalist ooit heb gezien. Molyneux krijgt vaak de wind van voren omdat hij zoveel gebakken lucht zou verkopen, maar eigenlijk vertelt hij enkel hoe hij het ziet. Ook al blijkt dat vaak niet erg realistisch. Het loont zich in de deze industrie blijkbaar erg weinig om je nek uit te steken. En laten we eerlijk zijn, ook Molyneux heeft zijn portie kritiek moeten doorstaan. Met beide voeten op de grond geeft Molyneux tijdens zijn introductie toe dat ook hij zelf geen perfecte game ontwikkelaar was toen hij in 1989 begon met titels zoals Populous:

"Vroeger was ik niet bepaald de beste programmeur. Populous was gebouwd rondom mijn eigen gebreken als programmeur. Ik vind mezelf meer een ondernemer [...] Nu ben ik meer een gids voor anderen. Ik programmeer niet meer, maar ik inspireer anderen en provoceer mensen tijdens vergaderingen om het licht te zien."

Molyneux bestempelt zich vervolgens als iemand die barrières wil doen verwijderen. Niet alleen de barrière van het computerscherm, van hoe we kijken naar realistische personages in game, maar ook de manier van besturing. "De grootste barriere is wat je vast moet houden in je handen," verklaart hij. Molyneux ging verder in op zijn afkeer van controllers. Met een korte slideshow vertoonde hij vervolgens een oude NES controller en kon zich bij de vertoning van de Nintendo 64 controller er even niet weerhouden te melden:

"[De Nintendo 64 controller] ziet er uit als een sex speeltje!"

De mogelijkheden van Natal waren het volgende onderwerp. Molyneux leek daarbij daadwerkelijk te balen van het feit dat hij geen live demonstratie van Milo kon geven aan het publiek van PICNIC. Raar, want Microsoft was hoofdsponsor van het evenement. Anyway, 2009 lijkt volgens hem het jaar van verandering te zijn, waarin er steeds meer aandacht zal komen voor de speler en zijn/haar wensen.

En toen, zo plotseling als hij op het podium stond, was hij weer weg. Interviewtjes geven aan oude media enzo. Want hoe crossmediaal, vooruitstrevend en superinnovatief een evenement als PICNIC ook wil zijn; kranten krijgen nog steeds voorrang. Al met al leuk om de man even in actie te zien, maar van erg veel inhoud was verder geen sprake. Burgervader Job Cohen kwam nog even op het podium om te vertellen hoe geweldig innovatief Amsterdam wel niet is als gamestad, en dat hij de eerste gamende burgemeester ooit zou zijn (yeah right), maar dat was pas echt gebakken lucht. Verder props aan Control Magazine voor de ontzettend lange citaten. Was er zelf niet aan toegekomen.