specials

De kans is groot dat je niet precies weet wat Mirror’s Edge nou precies voor game gaat worden. Sterker nog, het is verre van ondenkbaar dat je deze titel niet eens kende. Welke van de 2 bovenstaande mogelijkheden ook voor jou geldt, helemaal vreemd is het niet. In de eerste instantie omdat DICE nog maar bar weinig bekend heeft gemaakt over deze game. In de tweede instantie ook om een meer belangrijke reden. Mirror’s Edge is namelijk niet bepaald een titel die in een hokje te stoppen is, of die goed overkomt als je erover hoort. Het is een game die je op z’n minst in actie moet zien, om de ervaring een beetje te proeven.

Eerst het verhaal maar eens. Een oppervlakkige blik op de maatschappij van Mirror’s Edge hint misschien naar perfectie, naar een land waarin niets mis gaat, waar geen criminaliteit is en waar iedereen van z’n eerste tot z’n laatste dag lang en gelukkig leeft. Voor de mensen die zich aan de strikte regels van de overheid houdt is dat ook zo, maar wee degene die buiten de zorgvuldig gecreëerde structuur van de overheid stapt, dan ben je het haasje. Het universum van Mirror’s Edge kun je dan ook zien als de ‘weerspiegeling’ van belangrijke elementen uit de echte wereld. De mate waarop de overheid tegenwoordig controle heeft over onze levens, hoeveel privacy we nog hebben en natuurlijk onze individualiteit die steeds meer op het spel komt te staan.

Onder de huid van de stad leeft dan ook het verzet. Een club mensen die niets moet hebben van die allesbepalende overheid, van die complete informatiecontrole. Zij leven buiten de maatschappij om, zij zijn: de Runners. Met als territorium de daken en wanden van de torenhoge stad, is het hun doel om informatie van de ene naar de andere partij te brengen. Al rennend, springend, duikend, hangend aan randen en schuivend onder obstakels door is de stad hun parcours en hun enige bestaansreden.

Hoofdpersoon Jade is ook een Runner en om haar zal het verhaal van Mirror’s Edge gaan draaien. Want vergis je niet, deze game wordt er eentje die geroemd gaat worden om z’n verfrissende gameplay, maar DICE zegt stellig véél aandacht op het verhaal te richten.

Waar die gameplay precies uit bestaat zagen we in een demonstratie van het eerste level. Vanaf het moment dat we in de intro kennismaken met de stoere punkachtige Jade kijken we vanuit haar ogen. Het is een gezichtspunt dat waarschijnlijk niet meer zal veranderen door de rest van de game heen. Haar opdracht in die eerste level: het bezorgen van een pakketje.

Wat er vervolgens gebeurd is dat je gedropt wordt op de daken van de –zoals ik al zei- behoorlijk klinische (maar daardoor ook ontzettend stijlvol aandoende) wereld van Mirror’s Edge. Naast de witte kleuren van de muren ontdekken we duidelijk obstakels die rood of blauw afsteken. Het zijn de buizen, hekken, pijpen, energiekasten en railingen die Jade’s ondergrond zullen gaan vormen. Want free running, zo snel mogelijk en met als doel een perfecte flow te houden tot het einde door blijven knallen, dát is de bedoeling van Mirror’s Edge.

Je doet dat in de basis met 2 knoppen, eentje om obstakels aan de bovenkant te nemen, een andere om eronder te schieten. Timing is wat dat betreft alles, want ben je net te laat met springen, of maak je net niet op tijd die koprol tijdens je landing waardoor je weer kunt opspringen en direct doorrennen, dan kost het je kostbare tijd.

Waarom die tijd kostbaar is? Nou, bijvoorbeeld omdat er politie achter je aan kan zitten. Je houdt dan ook niet van schieten, het is mogelijk in de game, maar de focus ligt duidelijk op vluchten, of eventueel ontwapenen als het echt niet anders kan.

Moet ik mijn eerste indrukken opsommen van Mirror’s Edge, dan is die eerste level best een goede leidraad voor de beste elementen. Want de intro begint met een stuk verhaal, begeleid overigens door werkelijk fantastische muziek. Het loopt over in wat free running uit een first-person oogpunt. Heel apart, zoals je ziet in de screens. Vervolgens volgt er een puzzel waarbij de omgeving goed bekeken moet worden om verder te komen en eindigt de game met een climax, nadat je als een dolle op de vlucht bent geslagen voor de politie. Niet vechtend en schietend, maar deuren intrappend en springend van dak naar dak. Vooruit, misschien is er her en der een keer zo’n blauwpet ontmaskerd.

Mirror’s Edge wordt op z’n minst een bijzondere titel. Gaat het verhaal wel echt aangrijpen? Hoe speelt dat free running –dat er zelfs als demonstratie al ontzettend vermakelijk en soepel uitziet - nou precies? Krijgen we genoeg variatie voor de kiezen? Het zijn zo’n beetje de 3 belangrijkste vraagtekens die ik voorlopig bij de game kan zetten. Kijk ik naar de grafische stijl die fantastisch is, de contouren van het verhaal die enorm interessant klinken én de bijna hebberige blik die ik in m’n ogen kreeg toen ik iemand anders zag spelen, dan denk ik dat het wel helemaal goed gaat komen met Mirror’s Edge...