specials

Om te beginnen onderstrepen we nog maar eens hoeveel stijlfiguren en maniertjes deze game wel niet van Quentin Tarantino lijkt te hebben geleend. Want ondanks dat de geliefde cultfilm regisseur geen kloot met WET te maken heeft, denk ik dat zo’n beetje iedere gamer die wel eens een film van hem gezien heeft, ook deze game bij hem zal plaatsen. En dan met name als game-equivalent van Kill Bill. Toch heeft WET wel een duidelijk eigen doel, en lijkt ontwikkelaar Artificial Mind & Movement (A2M) Tarantino vooral als inspiratie gebruikt te hebben voor de karakters, de setting en de manier waarop het verhaal verteld wordt. Dat doel is het brengen van stijlvolle actie, waar de game van top tot teen van doordrenkt is. Vaker wel dan niet vlieg je bijvoorbeeld guns blazing zijwaarts door de lucht, glij je al schietend ondersteboven van een brandtrap of rijg je Yakuza’s met dozijnen tegelijk aan je katana. En dat allemaal in slow motion, want – zo bleek wel na de demosessie - als ze ergens van houden bij A2M is het dat wel.

WET’s verhaallijn lijkt een doorzichtige set up te zijn om zoveel mogelijk expendable bad guys op het scherm te kunnen toveren, die de speler dan vervolgens allemaal mag gaan ontleden. Rubi Malone is een sappige huurmoordenares die wordt ingezet om de weggelopen zoon van één van haar rijke opdrachtgever te vinden en terug te brengen. Nietsvermoedend aanvaardt ze deze ogenschijnlijk eenvoudige missie en gaat op pad. Al snel blijkt er echter een ander motief voor de missie te zijn, en heeft Rubi plotseling een klein leger Yakuza tegenover zich staan. Tja, altijd lastig hoe die dingen kunnen lopen. Maar goed, the only way out is through them, en dat is dan ook precies wat er van de speler gevraagd wordt. In hoog tempo vlieg je al hakkend en schietend door de levels. Erg voorzichtig wordt er hierbij verder niet omgesprongen met dingen als continuïteit of geloofwaardigheid. Maar dat is allemaal de bedoeling; WET is over the top en voor de liefhebber is dat precies wat deze game tof maakt. Hoewel het verhaal wel geschreven is door “24” schrijver Duppy Demetrius lijkt het ondergeschikt te zijn aan de actie.

Buiten de bloederige, doch stijlvolle gevechten kan de speler Rubi nog upgraden door skills, moves, upgrades, andere wapens of meer health te kopen. Allemaal vrij standaard, maar ook weer niet overbodig. Des te interessanter is de manier waarop de speler zijn twee pistolen kan richten. Door bijvoorbeeld een sprong van een balustrade of een kneeslide over een bar te maken gaat de game namelijk automatisch over op slow motion. Rubi’s ene hand schiet dan middels auto aim op een automatisch uitgekozen vijand, en over de andere krijgt de speler de controle. Hierdoor schiet je dus bijna altijd op twee vijanden tegelijk. Het vergt wat oefening, maar na een tijdje geeft het je bij bijna alle gevechten het gevoel dat je vast zit in een Hollywood-actiescene. De kunst is om op een zo overdreven mogelijke wijze moves en kills aan elkaar te chainen, waardoor de multiplier op zijn beurt weer omhoog schiet. Voor een mooie finisher kun je met je katana dan altijd nog even iemand in z’n kroonjuwelen steken.

Ter variatie zitten er naast de gewone, lineaire levels nog wat quicktime events en klimlevels in de game verwoven, niet heel speciaal allemaal. Wel weer leuk zijn de zogenaamde Rage Mode levels, waarin Rubi - volledig in stijlvol zwart, rood en wit weergegeven (zie boven) - tegenover een wat grotere groep vijanden staat, maar meer damage dan normaal doet.

Al met al denken wij dat, net als met QT’s films, WET niet voor iedereen altijd even leuk zal zijn. Met name de plotpurist zal weinig op hebben met de game. Heb je echter zin in een stijlvolle, snelle, grofgebekte hack, slash ’n shooter die geen gekke dingen van je vraagt, dan is WET een mooie titel om dit jaar het gameseizoen mee in te luiden.

WET wordt uitgegeven door Bethesda Softworks (Namco Bandai in Nederland) en moet deze herfst uitkomen voor de PS3 en Xbox 360.