specials

Hoewel de eerste uitbreiding, Mask of the Betrayer, voor high-level characters vanaf level 20 was bedoeld, gaat Obsidian met deze Storm of Zehir weer terug naar het begin. Level 3 is waar we mee starten, in een geheel nieuw deel van de wereld, met een nieuwe crew en een compleet nieuwe verhaallijn.

De wereld waarin we dit keer verzeild raken, of beter gezegd, per ongeluk stranden na een schipbreuk, is Samarach. Eenmaal aangespoeld op het strand raak je direct slaag met een paar goblin-achtige wezens genaamd Batiri, waarna de plaatselijke bevolking je arresteert. Beetje xenofobisch, maar goed, kunnen we mee leven. Vanuit daar raakt het verhaal pas echt op gang, al houdt Obsidian nog geheim wat precies de strekking van de overkoepelende verhaallijn zal zijn.

De eerste vernieuwingen die ze ons lieten zien heb ik met een frons aanschouwd. Zo kun je nu je complete team (4 spelers) zelf customisen. Enerzijds klinkt dat interessant, anderzijds vond ik juist die personages en karakters die door Obsidian zelf gemaakt waren enorm bijdragen aan de betrokkenheid en persoonlijkheid die ik met mijn team had in het origineel. Die aspecten zijn nu dus weg, zo geeft ook Obsidian zelf toe. ‘We’ve decided to choose between given the player a lot of freedom in deciding his own path, opposite to giving him a set crew of characters and heavy story involvement. We chose to give them freedom.’

Om eerlijk te zijn werd ik persoonlijk niet zo blij van die uitspraak. Zoals gezegd vond ik juist dat gevoel een fantastisch boek na te spelen één van de grote aantrekkingskrachten in NWN 2. De keuzes die ik maakte in het origineel bepaalde mijn eigen pad, maar ik kon er altijd op rekenen dat degelijke dialogen en sterke karakters me geloofwaardig die wereld in trokken. Heel zwart-wit gesproken betekent dit dus dat je teamleden nu lege hulzen zijn met als enige voordeel dat jij ze zelf hebt ontworpen. Zet dit tegenover de karakteristieke personages en hun onderlinge ruzietjes zoals dat in het origineel was en ik zou gegarandeerd voor de tweede optie kiezen.

Wat de vrijheid betreft waar ze over spraken, dit zullen we voornamelijk terugzien (naast het volledig creëren van je eigen team) op de wereldkaart waar we dit keer vrij over rondlopen en die we vanuit een top-down view kunnen bekijken. Hierop stuur je een personage rond, die op zoek kan gaan naar mini-quests, schatten en geheime dungeons, terwijl voor het verhaal zelf en de bijbehorende missies de ‘normale’ aanpak aangehouden wordt. Zo’n 20% van de game zul je op die overkoepelende wereldmap ronddwalen als je wil, uiteindelijk fungerend als een verfrissende afwisseling en toevoeging aan de gebruikelijke gang van zaken.

Een laatste nieuwe toevoeging die we kregen te zien waren de nieuwe klassen. Zonder al te veel uitleg zijn dat de Swashbuckler (de sluwe piraat), Doomguide (bestrijder van de ondoden) en Hellfire, een klasse bezeten door een vuurdemon. Wat ze allemaal voor skills en eigenschappen in huis hebben zouden we ook graag weten, maar helaas waren de 20 minuutjes presentatie te kort om daar nog op in te gaan.

Voorlopig houden we deze game met een schuin oog in de gaten. Dat Obsidian zelf toegeeft om vrijheid boven betrokkenheid en verhaalvertelling te stellen is absoluut voor een speler als mij slecht nieuws, aan de andere kant zijn er natuurlijk ook absoluut mensen die dat geweldig nieuws vinden. De grote wereldmap met z’n unieke mogelijkheden biedt daarentegen voor iedereen wel aardig perspectief en de combinatie Obsidian en Neverwinter heeft in het verleden in ieder geval alleen maar puur goud opgeleverd. Ben ik voor niks zo sceptisch dan tegenover het nieuwe pad wat ze inslaan? Laten we het hopen...