specials

Daar in die fantastisch sfeervolle (en gigantische) studio wordt een presentatie voorafgegaan door bemoedigende woorden. Het ontwikkelingsteam achter de nieuwe Prince of Persia blijkt namelijk bij navraag grotendeels te bestaan uit mensen die sowieso een rol hebben gespeeld in het tot stand komen van de Sands of Time trilogie. En ja dat is goed nieuws, want (naast dat die trilogie natuurlijk heerschte) hoorden we ook nog eens dat alle medewerkers stuk voor stuk gemotiveerder zijn dan ooit om de kwaliteit van de POP-games te behouden. Je bouwt natuurlijk niet voor niets een imago als dit op.

Daarnaast sprak het persbericht bij aankondiging trots over de invloed van mensen uit het Assassin’s Creed team, al hoef je daar in Montreal niet mee aan te komen. De nieuwe Prince of Persia doet namelijk geen inspiratie op uit de game van jong broertje Altaïr, en tussen neus en lippen door blijkt ook dat die specifieke medewerkers niet echt van creatief belang zijn. Zo, als dat eenmaal van tafel af is, krijgen we te horen waar het allemaal om draait in deze voorlopig subtitelloze game.

Het begint allemaal vers van vooraf aan blijkbaar, want de Sands of Time spelen geen rol meer. Sterker nog, die hele prins uit de eerste trilogie speelt geen rol meer, evenals zijn wereld. Als het verzamelde sprookjesboek van Shaharazade zijn de avonturen van de Perzische prins namelijk zo op zichzelf staan als een Gooische villa, waardoor het de ontwikkelaars vrij staat weer eens een bloedvers avontuur in te stappen.

In dat avontuur nemen we de avontuurlijke Oosterling uit de screens onder onze hoede, die verstrikt raakt in een strijd tussen de God van Orde en die van Chaos. Die laatstgenoemde is na een gevangenschap in The Tree of Life namelijk vrijgekomen, en dat laat zo z’n vervelende nasleep achter op de wereld van de prins. Het meest zichtbare litteken is The Corruption. Een stroperig zwarte substantie die door elke level van de wereld heen verweven is. Niet alleen is dat lastig voorderen als behendige acrobaat, op de plekken waar het ligt heersen de duisternis en zijn het monsters die de dienst uitmaken.

Uniek aan dit nieuwe deel is de manier waarop je levels afwerkt. In theorie heb je een grote landkaart (al is die ouderwets onderverdeeld in verschillende levels) en ook al is je keuze beperkt, jij bepaalt zelf welk level je betreedt om je zo een weg naar de eindbaas te knokken en klauteren. Ga je eenmaal zo’n level in, dan is het de bedoeling om met het nodige (en voor zover wij zagen, redelijk vertrouwde) platformgeweld bij een healing point terecht te komen om de betreffende locatie volledig te zuiveren van The Corruption.

Natuurlijk gaat dit allemaal niet zonder slag of stoot, aangezien die zwarte zooi zo her en der een monster voor je voeten spuwt. Ook in dit geval zien we een koerswijziging ten opzichte van de vorige trilogie. In plaats van hordes vijanden op je dak te gooien, kiezen de ontwikkelaars in deze next-gen versie voor een meer intieme aanpak, namelijk die van de 1-op-1 gevechten. Volgens eigen zeggen houden ze zo meer controle over de belevenis van de speler én krijgen de diverse monsters en knokpartijen ook wat meer ziel en persoonlijkheid. Er wordt dus nog steeds geknokt en gesneden, maar het zullen de platformelementen zijn waar de focus echt op komt te liggen.

Wat dat laatste betreft, ook dat ziet er allemaal prima uit. De wereld (die er overigens al fantastisch uitzag, ondanks dat wij zó’n vroege versie te zien kregen dat ie nog niet eens cell-shaded was) oogt veel opener en wijder dan we gewend zijn. Niet als de steden in Assassin’s Creed, niet als de voorgaande trilogie, maar eerder als combinatie tussen beide. De level die wij voor ogen kregen is in ieder geval het beste te omschrijven als een gigantisch door bergen omringde vallei, die volgebouwd was met huizen, vallen, stokken om aan te zwieren en daken om naar toe te springen.

Een korte presentatie leert ons niet alleen dat het gros zoals gezegd vertrouwd spring- en klimwerk is, maar ook dat je dit keer gebruik maakt van een ijzeren gauntlet. Hiermee heb je veel meer controle als je jezelf een muur af laat glijden en kun je de handschoen gebruiken om via muren te blijven springen als soort van kettingreactie. Als geheim toetje blijkt een mooie Perzische schone nog een belangrijke factor in de game te spelen, al moeten we daar helaas nog even onze mond over houden...

Vlak voordat de presentatie ten einde kwam knalde creative director JT die de level speelde nog even z’n zwaard in het healing point. Op dat moment zie je de Corruption uit de level trekken, hetgeen weer nieuwe paden en mogelijkheden moet vrijmaken én tot gevolg heeft dat er ineens weer sprake is van een idyllisch sfeertje en dito uiterlijk. Uit een kort vraaggesprek later blijkt dat ze niet een kant á la Metroid en Castlevania op willen met veel backtracking door middel van nieuwe skills, al zal er wel het een en ander vrijgespeeld kunnen worden voor de nieuwe prins. Al gebeurt dat gedurende de game maar met mate, omdat het volgens hen wat onlogisch is als je in de paar dagen waarin de game zich afspeelt als ervaren avonturier ineens allerlei nieuwe handelingen onder de knie krijgt.

Zoals gezegd is hetgeen wij gezien hebben een ontzettend vroege versie geweest. De graphics waren nog niet eens te vergelijken met het eindresultaat, de level die we zagen mocht niet gespeeld worden maar konden we alleen bekijken en als vervelend bodempje onder de taart was het ook allemaal niet bijster veel. Maar de voorgevoelens zijn goed, erg goed zelfs, nadat ik op de laatste screens heb gezien hoe de grafische stijl uit gaat pakken. Als je dit leest zit ik waarschijnlijk op de Ubidays in Parijs, waar het team de game uitgebreider aan de wereldpers zal tonen, dus met een beetje geluk, hebben we hier binnenkort een mooie update voor je staan!