specials

De eerste vraag die opdoemt bij het lezen van de uitnodiging is: Waarom in België? Activision Benelux zit namelijk gewoon in Schiphol-Rijk en het overgrote deel van de uitgenodigde journalisten was van de Nederlandse gamespers. Het geval was dat de PR van Activision ergens een vet kekke villa in Japanse bouwstijl was tegengekomen (zie foto onder). Dat bouwt allemaal maar in België. De Belgische welstandscommissie bemoeit zich blijkbaar nergens mee. In tegenstelling tot de Nederlandse, die je voor een dakkapel rustig anaal visiteert. Enfin, aangezien World at War zich voor een groot deel in Japan afspeelt was dit in ieder geval de ideale ‘sfeerlocatie’. Ze hadden voor de Nederlandse pers ook een bus geregeld, dus er komen was niet zo’n probleem.

De effort om een zo Japans mogelijke draai aan de presentatie te geven ging met de locatie dus al behoorlijk ver. En er was meer! Met een Japans biertje in de hand en een bek vol sushi konden we luisteren hoe professor Luc de Vos, o.a. hoogleraar geschiedenis aan de Koninklijke Militaire School in Brussel, ons het een en ander uitlegde over de Tweede Wereldoorlog. De focus lag daarbij natuurlijk vooral op het conflict tussen Japan en Amerika. Interessant daarin was vooral de psychologie van de Japanse soldaat en de door hen gebruikte tactieken. De zogenaamde ‘Bushido’ code (http://en.wikipedia.org/wiki/Bushido) bijvoorbeeld, zorgt ervoor dat de Japanse soldaat nooit opgeeft. Hij pleegt liever harakiri dan dat hij gevangen genomen wordt. De Call of Duty franchise is altijd erg strikt geweest op dit soort kleine feitjes en je ziet dit fanatisme dan ook vaak terug in de game. Zo werd iedereen die een controller in zijn hand nam wel een of meerdere keren gep0wn3d door een Jap die met zijn bajonet op hem af gebanzait kwam.

Een door de Japanners veel gebruikte tactiek, waarbij ze zich diep ingroeven in de heuvels, is ook terug te zien in de game. Om ze daar uit te krijgen moesten de Amerikanen namelijk vaak gebruik maken van de vlammenwerper. Dat wapen staat dan ook centraal in World at War. Wanneer je de game opstart wordt je bijvoorbeeld al direct begroet door het Call of Duty logo, met op de achtergrond een fikse vlammenzee. In de missie die wij te zien kregen was de M2 Flamethrower ook in al zijn glorie te bewonderen. En my fucking god wat ziet hij er goed uit en wat is het lekker om shit in de fik te steken. Dat gaat nog leuk worden online, zeker aangezien hij geen ammo hanteert maar een soort ‘overheat’ cooldown. Lekker sproeien, altijd mooi. Ook alle oude bekende zijn uiteraard weer van de partij, zoals de M1 Garand, de Thompson en de Kar 98.

De omgevingen op het zonnige eiland Peleliu bestaan voor het grootste gedeelte uit jungle. Een setting die relatief nieuw is in Call of Duty, dat in voorgaande WOII delen bijna alleen de provinciale omgevingen van Europa gebruikte. Een welkome afwisseling en een die zich met name goed leent voor nederlagen. De Japanners maken daar in de game dan ook gretig gebruik van. Bijvoorbeeld door in het hoge gras te blijven liggen tot je voorbij bent gewandeld en je dan vervolgens in de rug aan te vallen. Het is daarom ook aan te raden zo nu en dan eens achterom te kijken. Het is trouwens niet zo dat je in de Japan-Amerika campaign alleen maar door de jungle aan het baggeren bent. Het strijdtoneel wisselt zich op de juiste momenten af met bunkers en open vlaktes, variatie te over. Klein minpuntje vond ik het voicewerk van Kiefer Sutherland, die de Amerikaanse speler zijn stem geeft. Net of je met Jack Bauer speelt. Maar goed, dat is mijn mening.

Een persoon die je ook vaak terugziet wanneer er iets te doen is rond Call of Duty is Hank Keirsey (boven), vanaf dag 1 Activision’s military advisor voor de franchise. Deze kleurrijke Yank is onder andere ex-airborne infanterist en Golfoorlog I veteraan, maar geeft ook les in military history op de Amerikaanse legerbasis West Point. “Qua directe gevechtservaring was Call of Duty 4 meer mijn pakkie an, maar vanwege mijn opleiding weet ik ook meer dan genoeg van WOII,” vertelt hij. “Al zijn de enige Irakese soldaten die ik in mijn tijd in Irak tegenkwam degene die zich overgaven. De realiteit was namelijk dat we vooral veel op de basis zaten, maar daar maak je natuurlijk geen toffe game mee.” Verder vertelt hij vooral aan Call of Duty mee te werken omdat hij vindt dat de jeugd tegenwoordig niks meer leert over WOII. Alleen als je het niet in een vorm stopt die ze leuk vinden.

Nu hoort hij verhalen van ouders wiens kinderen plotseling naar Normandië op vakantie willen na het spelen van een game. Dat klinkt misschien als een leuke marketing anekdote, maar als ik het bij mezelf na ga klopt het eigenlijk ergens wel. Op de vraag of er ooit nog een Call of Duty over de Vietnam-oorlog komt antwoordde hij dat het zeker een mogelijk is maar niet erg waarschijnlijk. Vietnam is voor veel Amerikanen nog steeds een zwarte pagina in hun geschiedenis. En aangezien Treyarch en Infinity Ward beide Amerikaanse ontwikkelaars zijn… tja… Wij als Nederlanders hebben het ook liever niet over Srebrenica denk ik dan maar. Daarna ging Keirsey overigens vrolijk verder met een verhaal over hoe zijn vader een AK47 voor hem mee terugnam uit Vietnam en hoe cool hij dat wel niet vond.

Het mag duidelijk zijn dat Treyarch met World at War een waardige opvolger voor Modern Warfare heeft neergezet. De toevoeging van de vlammenwerper en de introductie van de jungle omgevingen alleen zorgen daar alleen al voor. De terugval naar de Tweede Wereldoorlog is trouwens ook helemaal niet zo verkeerd als door velen gesuggereerd wordt. The Battle of the Pacific wordt vaak vergeten wanneer er over de Tweede Wereldoorlog gepraat wordt, terwijl het minstens net zo’n belangrijk onderdeel daarvan was. Het strijdtoneel is ook dusdanig anders dan de Europese slagvelden, dus een 13 in een dozijn WOII game is in dit geval geen sprake. In ieder geval niet voor de Amerika-Japan campaign. Reken maar dat Call of Duty: World at War hoog op ons verlanglijstje staat dit najaar. Vette kudos aan Activision voor de service by the way!