rpg

Een game uit 1994 voor de Supernintendo de beste RPG ooit, dat moet haast wel op een flinke berg retro sentiment zijn gestoeld. Gooi je dat allemaal overboord, speel je de game nu, als het pas verschenen Final Fantasy 6 Advance- nog eens door, hoeveel blijft er dan nog over van dé grote Final Fantasy 6? Met terugwerkende schaamte moet ik bekennen dat ik precies dat deed, me anno 2007 voor het eerst in deze onbetwiste klassieker storten.

Eigenlijk had ik er niet zoveel zin in. Na 5 remakes en weet ik het hoeveel titels die hetzelfde (proberen te) doen, heb ik er wel even genoeg van. Niet weer door die typische dorpjes heen, tegen die snes monstertjes vechten, die honderdduizend turn-based battles terwijl ik heal en fira cast. Goed, ik kende de onaantastbare status van deeltje 6, maar ik had het wel even gezien met als die standaard dingen die de eerste 5 delen ook al brachten.

En eerlijk gezegd, objectief gekeken, doet Final Fantasy 6 ook veel hetzelfde. Weer loop je door die dorpjes, over de wereldmap, beurtelings knokkend tegen honderden getekende monsters die om de 5 stappen verschijnen. Maar vergis je niet, want deze game, mág niet eens vergeleken worden met zijn 5 voorgangers.

De kunst van Final Fantasy 6 ligt 'm namelijk in de aankleding van alles. Neem het verhaal bijvoorbeeld. De wereld leeft duizenden jaren na een magische oorlog in wereld waar techniek hoogtij viert. Natuurlijk is er echter een 'evil empire' dat alle macht voor zichzelf wil, dit keer door het terugbrengen van de verloren magische krachten. Enige probleempje, om dit te bereiken dient het volk van de verdwenen Espers opgespoord en afgemaakt te worden. Klinkt nog niet zo heel indrukwekkend? Wacht maar tot je het speelt.

De manier waarop volwassen thema's als dood, racisme, bedrog, liefde of zelfs genocide behandelt worden. Verbazingwekkend hoe een groep uit pixels opgebouwde figuurtjes daarmee indruk kan maken. Ook de karakters zijn absurd goed neergezet. Zelden, zelfs tegenwoordig, zijn karakters zo sterk uitgewerkt, zo uitgediept met meerdere facetten van hun persoonlijk.

Een aspect wat hieraan bijdraagt is ook de unieke skills die elk karakter heeft. Dit keer heb je niet alles zelf in handen (ook al kun je het leren van magische aanvallen wel voor een groot deel zelf indelen onder je karakters). Met unieke skills bedoel ik ook niet andere aanvallen, maar voor iedereen is er zowat een compleet ander vechtsysteem. De een heeft Mortal Kombat-achtige combinaties nodig om aanvallen uit te voeren, terwijl een ander magie kan absorberen. Een ander karakter kan niets anders dan identiteiten kopiëren en ga zo maar door. Je levert misschien wat vrijheid in, maar de makers zetten je op deze manier in ieder geval niet 4 lege hulzen voor die je zelf maar in dient te vullen.

Het moge ondertussen wel duidelijk zijn, Final Fantasy 6 heeft een persoonlijkheid, en wat voor één! Erg sterk, maar wat mij betreft is het punt waarop de game straalt de flow waarmee alles gebeurd. Want daar onderscheidt het zich van de gewoonlijke dorpje-3 uur knokken-dorpje-3 uur knokken gameplay. Hier val je namelijk van de ene in de andere spannende situatie. Weg met nutteloos door dungeons struinen (bijna dan), continu word je door het verhaal vooruit gestuwd, waarbij geen moment de verveling toeslaat en waar turn-based battles véél minder als verplichte kost aanvoelen dan ooit tevoren. Het voelt hier, vooral in het eerste deel van de game, eerder als licht behang rondom het verhaal. Ach, je moet iets te doen hebben toch?

Tot zover alles goed dus, maar ben maar niet bang, ik kan nog wel even doorgaan over de positieve punten hoor. De bizar goeie muziek, de prachtige getekende achtergronden, het lineaire verhaalverloop perfect gecombineerd met bergen side-quests ede…nou ja, jullie snappen het ondertussen wel.

Natuurlijk, die roze bril moet even af. We moeten kritisch zijn om het feit dat dit 13 jaar na dato niets meer is dan wéér een overzetting van een SNES-game, hoe goed deze ook moge zijn. We hadden zonder twijfel mogen rekenen op een DS-versie zo ondertussen. En tussen alles wat Final Fantasy 6 goed doet zijn ook wat pijnpuntjes te ontdekken. Het iets te lang rekken van het einde, wat stukjes in het verhaal waarbij de balans net even zoek is of wat onduidelijkheden in belangrijke quests. Maar wegen die puntjes op tegen de kwaliteit van het eindproduct? Absoluut niet.

Final Fantasy 6 is met recht dé klassieker van de Supernintendo. Zelfs nu, met z'n pixels en priegeldeuntjes, druipt de kwaliteit er nog vanaf. Zo sterk zelfs, dat ik continu vergat dat ik een game speelde die al zo'n 13 jaar oud is. Terecht staat deze game nu nog bekend als all-time favorite, met zo'n onvergetelijke cast, verhaal en een spelverloop waar bijna elke RPG nog van kan leren. Een topper, dus Square-Enix, kom maar eens op met die remake!

Cijfer: 8.7