PS3 - ‘Lieverd, wat voor soort mensen kopen zulke games nou?’, vraagt mijn vriendin uit nieuwsgierigheid als ik druk met Valkyria Chronicles bezig ben. Ik kan haar de vraag niet echt kwalijk nemen. De afgelopen weken heeft ze o.a. toppers als Farcry 2, Mirror’s Edge, Dead Space, FIFA en Resistance 2 zien langskomen op onze TV. En nu zit die volwassen gozer op de bank plots een game te spelen die het meeste wegheeft van een tekenfilm met een hoop Japans gelul tussendoor. Sterker nog, juist door deze kinderlijk ogende game zegt haar vriend voor de 3e nacht op rij dat ‘ie nog eventjes doorgaat. Beiden weten ze na 2 identieke nachten wat dat betekent, de zon gaat weer eerder opkomen dan dat hij erin ligt...
Ik ben een klein meisje geweest, ik heb mijn zus vermoord zien worden, heb jarenlang voor mijn hond gezorgd en wekenlang een man achter me aangehad. Ik heb urenlang onbeschermde seks met 'm gehad, een huis gekocht en ben uiteindelijk zelf zwanger geworden. Als je anderen vraagt mij te beschrijven dan zal het antwoord afhangen van het plaatsje waarin je de vraag stelt. Antwoorden zullen uiteenlopen van ‘heldhaftig’, ‘moedig’, ‘die heldin van het standbeeld op het marktplein’, ‘geweldige barmeid’, ‘spreeuwtje’, ‘uitstekende smid’, ‘hondenliefhebber’ en ‘prima houthakker’ tot en met 'wraakzuchtige rotgriet', 'de moordlustige', 'hoer' en 'zij die duister in een een licht hoekje laat kruipen van angst'. Mijn leven is divers en gevuld vol magische momenten waarbij je ‘magische’ meer dan eens letterlijk mag nemen. Ps: ik ben niet het meisje uit de foto hierboven.
Het zou eens tijd worden ook. Zitten ze daar in Japanland al decennia lang aan de Dragon Quest, wij kunnen weinig meer doen dan lijdzaam toezien. Bovendien was die ene release van Dragon Quest 8 hier in Europa ook gewoon een gemene streek. Wél laten zien hoe fantastisch de Dragon Quest-serie voor de liefhebber van old-skool rpg is, maar tegelijkertijd geen enkele toegift doen wat betreft de andere delen. Tot nu toe dan, want remake Dragon Quest 4: Chapters of the Chosen komt niet alleen naar de DS, hij komt ook eindelijk op onze kusten aangespoeld. Hè, hè...
14 augustus 1985, Super Mario Bros (samen op 1 cassette met Duck Hunt) ging voor het eerst mijn 4de spelcomputer in, een NES 8bit. Mijn eerdere Atari 2600, MSX en C64 konden niet tippen aan de prachtige kleuren en achtergronden van deze heerlijke grijze doos. De term platformgame was me nog niet bekend maar mijn eerste ervaring hiermee zou ik deze dag opdoen...vele dagen volgenden. 28 augustus 1991, Sonic The Hedgehog ging voor het eerst mijn 5de spelcomputer in, een sjiek zwarte Sega Megadrive 16bit. Na 6 jaar zou de besnorde held van zijn troon gestoten worden om de rest van zijn leven aan Sonic's veel snellere voeten te liggen. Ps: het betreft hier -in tegenstelling tot wat het nu lijkt- een review van Bioware's eerste RPG waarin Sonic de hoofdrol speelt.
In de wereld van Infinite Undiscovery heeft de Order of Chains de maan aan de aarde gebonden middels verschillende gigantische kettingen. Overal waar deze kettingen bevestigd zijn ontstaat chaos en duiken er monsters op. Op het moment dat jij – Capell – per ongeluk wordt aangezien voor de grote redder Sigmund die de kettingen aan het doorhakken is, beland je via een wirwar aan gebeurtenissen in zijn team om de maan los te hakken van de aarde. Tja, sorry, wij hebben het ook niet verzonnen...
(R)evolutionaire woordgrapjes te over, de Sporno is niet aan te slepen en vergelijkingen met buitenaardse Sims liggen er ook al zó dik bovenop dat we in de gemiddelde door clichés geteisterde intro bijna zouden vergeten waar het om draait: Spore is er, eindelijk, wat betekent het voor ons gamers?
Mijn naam is Zack. Ik ben een Soldier, 1st class, in dienst van Shinra. Onderweg naar het stadje Modeoheim raak ik aan de praat met een van de ‘normale jongens’, je weet wel, zo’n infanterie gozertje. Het lijkt een sympathieke gast, hij loopt in ieder geval beter door dan die kerel van de Turks, Tseng.
Ik vraag ‘m waar hij vandaan komt. ‘Nibelheim’, zegt het broekie. Ik lach om de ironie, dat ik daar tijdens die barre tocht met iemand sta te praten die net als ik uit zo’n gehucht komt. Ik draai me om naar Tseng en roep: ‘Good news Tseng! Me and...’ Ik kijk m’n nieuwe gesprekspartner aan, hoe heet ie eigenlijk? Hij zet z’n helm af, waar 2 straalblauwe ogen en wilde blonde plukken haar onder vandaan verschijnen. ‘Cloud’, zegt ie. ‘Tseng, me and Cloud are both backwater experts. Haha!’ Precies op dit moment raast bij mij als speler het kippenvel over mijn lijf als een onstuitbare tsunami van nostalgie. Ik ben weer terug in Final Fantasy VII. Vuistdiep...
De beste uitvindingen lijken achteraf altijd het meest voor de hand liggend. Kijk maar naar de paperclip, de wasknijper of bijvoorbeeld het wiel. Wat mij betreft mogen gamers sinds kort Puzzle Quest aan dat rijtje toevoegen, want een fictief middeleeuws rollenspel combineren met een puzzelgame als Bejeweled; waarom is dat nou niet eerder bedacht?
Een wereld verscheurd door een verschrikkelijke oorlog, de littekens dragend van rassenhaat, wanhoop en onbegrip. Gebieden bevolkt door monsters en demonen, Elven en Dwergen teruggetrokken en in de minderheid. Een mensheid, getekend door het gebrek aan menselijkheid en van ordehandhavers – de bovenbegaafde Witchers- ontbreekt zowat ieder spoor. Maak kennis met de wereld die ontsprong aan het brein van de Poolse schrijver Andrzej Sapkowski, maak kennis met de wereld van Geralt de Witcher.
Een RPG waar het leven van begenadigd componist en pianist Chopin als leidraad doorheen loopt. In alle eerlijkheid, dat is niet meteen het meest enthousiasmerende concept dat ik dit jaar gelezen heb. Maar soms, zo af en toe, heb je werkelijk geen idee wat je te wachten staat. Eternal Sonata bleek zo’n geval te zijn…
De politie heeft vrijdag twee jongens van 14 en 15 jaar uit Leeuwarden opgepakt voor het mishandelen en bedreigen van een 13-jarige plaatsgenoot. Dat meldde de politie maandag. Het slachtoffer had een dik vet account in Runescape opgebouwd.

Slecht hoor. Zetten we 2 weken geleden vrolijk Blue Dragon in de Sp!ts, vergeten we bijna onze eigenste achterban. Niet dat we iemand van jullie hoeven uit te leggen dat deze titel goed is, want de namen Toriyama, Sakaguchi en Uematsu laten daar geen twijfel over bestaan. Rest dus nog één vraagje, hoe goed is ie nou geworden?

Vraag een 20- gamer naar de beste RPG ooit en waarschijnlijk is het antwoord Final Fantasy 7. Vraag het aan een 20+ gamer echter en je moet niet verbaast staan te kijken als het antwoord Final Fantasy 6 is. Maar is dat nog wel terecht, zo'n 13 jaar na dato?

Of ik afgelopen vrijdag even naar het Witcher event in Rotterdam wilde komen. Tjah, op zich had ik nog 1001 andere dingen te doen. De game zelf heeft me nog niet echt weten te boeien (deels door een gebrek aan gelezen informatie). En het helpt m’n anders zo lekkere vrijdagmiddag naar de klote. Maar ach, als het samenvalt met een goede vriend bij Atari die vertrekt, dan ga je toch maar even een pilsje pakken de game checken.

Het werd eens een keer tijd zeg. Je hoort me niet klagen over de kwaliteit van klassieke Final Fantasy games, maar wel een beetje morren over het feit dat Square-Enix ze al lange tijd praktisch 1-op-1 overzet naar de (o.a.) Gameboy Advance. Maar we hebben eindelijk gerechtigheid, want met Final Fantasy 3 voor de DS breekt een tijdperk aan van remakes.