reviews

Dante’s Inferno is losjes gebaseerd op het eerste deel van het veertiende eeuwse literaire stuk The Divine Comedy. In dit epos van de Italiaanse dichter Dante Alighieri daalt hij zelf af in de hel op zoek naar 'de juiste weg'. In het verhaal van de game is Dante een kruisridder die tijdens de belegering van Jeruzalem oog in oog komt te staan met de Grim Reaper himself. Omdat Dante ervan overtuigt is dat hij een plek in de hemel verdient, en niet in de hel, zegt hij vette fuck you tegen de Dood, slacht ‘m af met zijn eigen zeis, en keert vervolgens weer huiswaarts. Eenmaal thuis aangekomen treft Dante zijn vader en vrouw Beatrice dood aan. In een visioen ziet Dante hoe de duivel Beatrice claimt en haar meeneemt naar de onderwereld. Dante spurt erachteraan en springt in de diepte van de hel om zijn geliefde te redden. Daar wachten negen cirkels op Dante, ieder symbool voor een doodzonde (volgens de Katholieke kerk), en in elke cirkel een legioen hellspawn en persoonlijke demonen om de game tot een hack & slashert te maken. Het is een simpel verhaal dat op een epische manier wordt vertaald, met een luguber character- en leveldesign om het geheel te ondersteunen.

Een goede game moet echter meer in huis hebben dan enkel leuke aankleding en een storyline. De gameplay vormt nog steeds de fundering van de fun in een game, waar de rest op gebouwd wordt. Dante’s Inferno is op dat vlak een typische hack & slash game. De gameplay bestaat vooral bestaat uit op vijanden inhakken, met hier en daar wat platformelementen en een paar kinderlijk simpele puzzels. Dante’s primaire wapen is zijn zeis, en hiermee kan hij een lichte of zware aanval uitvoeren. Daarnaast is hij bewapend met een heilig kruis dat lichtgevende projectielen afschiet om op afstand te kunnen vechten. Beide wapens zijn door souls te verzamelen up te graden met nieuwe moves. En die souls krijg je dan weer door vijanden te verslaan of bepaalde doelen te bereiken. Het upgraden gaat via een holy of unholy skilltree, die respectievelijk je kruis of zeis sterker maken en van extra combo's en abilities voorzien. Naast deze twee wapens krijgt Dante naarmate hij verder komt ook passieve en actieve magische krachten, bijvoorbeeld een extra weerstand tegen vijandelijke aanvallen of een kleine sidekick die vijanden voor je aanvalt. En tenslotte zijn er verspreid door de hel nog relics verspreid die je een extra boosts geven.

Dante’s Inferno is bedoeld als een epische hack en slash game waarbij een klein, arrogant en inferieur mannetje letterlijk door een hel gaat om zijn geliefde te redden. In het begin weet de game dit ook perfect te vertalen naar het scherm. De vechtscene met de Dood terwijl heel Jeruzalem om je heen afbrokkelt voelt groots aan en geeft je een gevoel van macht. De oversteek op Charon (de veerman die de doden over de rivier Acheron naar de Hel brengt, in de game weergegeven als een gigantische boot) geeft goed de schaal aan van hoe groot de Hel eigenlijk is. De weg naar de tweede cirkel, waar een kolossale Minos op de achtergrond de zondes van de verdomden opneemt en ze in de juiste cirkel indeelt, zorgt voor een opzwepende en benauwende sfeer. De characterdesigns zijn een speerpunt van Dante’s Inferno. Niet alleen zijn de eindbazen een prachtig schouwspel, ook de onderlinge vijanden zijn met veel zorg, durf en creativiteit ontworpen. De eerste vijanden die je tegenkomt zijn misschien simpele undead minions die an sich niet zo origineel zijn, maar later kom je ongedoopte baby’s met grote haken als armen tegen en gedoemde hoeren met als speciale aanval een soort schorpioenstaart die uit hun vagina schiet. Heerlijk. De designers hebben de verschillende zondes goed weten te vertalen via het characterdesign. Helaas brengt dit ook meteen de negatieve kant van Dante’s Inferno naar boven. Waar je in het begin nog vol verrassingen qua design komt te staan, wordt het later in het spel erg repetitief. Sterker nog; de vetste characters kom je in de eerste cirkels tegen. Later zijn het enkel nog simpele varianten zoals de heretics (een soort tovenaars) en arch demons (iets grotere standaard-demonen). Het is zonde om te zien hoe een game die zich zo onderscheidt via characterdesign uiteindelijk zo inspiratieloos eindigt. En dan laten we de wijze waarop Lucifer zelf is ontworpen nog buiten schot, want die stelt al helemaal niks voor in vergelijking tot eindbazen als Minos, Cleoptra en Cerberus.

Maar er is meer mis in de fundering van Dante’s Inferno. De camera zweeft boven Dante en neemt vooraf bepaalde posities in. Dit werkt vaak goed tijdens de gevechten, maar bij het puzzelen mis je het overzicht. Het is niet best als de camerapositie de moeilijkheidsgraad van een puzzel bepaalt. En dan zijn de meeste puzzels al simpel genoeg om op te lossen door trial en error. Tevens staan soms de vijanden buiten beeld, maar meestal pakt de auto-aim ze dan alsnog, wat weer resulteert in een onbedoelde aanval. Met name de vliegende vijanden zijn hierdoor totaal niet op hun plaats in Dante’s Inferno. Deze vliegende wombats, of 'pests' zoals we ze eigenlijk moeten noemen, vormen geen uitdaging, maar zijn omdat ze bijna niet te targetten zijn een grote bron van irritatie. Het was alsof de ontwikkelaar er perse een vliegende vijand in wilde hebben maar de beker met creativiteit al leeg was. Het komt te vaak voor dat je kruis op de aanstormende hellspawn blijft schieten, terwijl die mislukte vleermuizen je maar blijven raken met hun vuurballen. Ook voelen de platformelementen meer aan om de speler te vertragen dan om de vakkundigheid van de speler te testen. Er hoeven geen halsbrekende moves met perfecte timing uitgehaald te worden. Platformen bestaat alleen uit (double) jumpen, ladders en richels beklimmen en aan een touw over de muren rennen

De gemiddelde hack & slashgame bezit quicktime events. Dat is nou eenmaal zo. Mits goed uitgewerkt kan dat een welkome toevoeging zijn. Het idee achter een QTE is dat het een interactieve cinematic is, en de speler op het juiste moment de corresponderende knop indrukt en daarvoor beloond wordt met een brute kill. De QTE’s in Dante’s Inferno zijn echter niet zo vergevensgezind. Wanneer je in bepaalde gevechten een knop mist, wat op zich niet raar is gezien je er weinig tijd voor hebt, ben je zelfs meteen deaud. Dat kan anno 2010 natuurlijk niet meer. Niet sinds we hebben gezien hoe het er aan toe gaat in Heavy Rain. Maak er een échte interactieve cutscene van. Eentje die niet het verhaal stopt wanneer je iets niet juist doet, maar je desnoods op een brute wijze afmaakt, in plaats van langs de eindbaas glijden, op de grond landen en om een onverklaarbare reden dood zijn. Want ondanks dat Dante met gemak de vuistslag van een titaan kan overleven, kan hij niet van zijn arm op de grond vallen. Om over de cutscenes maar meteen door te zeiken; dat mochten er een stuk meer zijn. Ik wil niet in low-res zien hoe Dante over een hek klimt, met daarachter opgepropte kermende zondaars. Nee, ik wil dat in HD zien goedverredomme. Geef me een filmpje waarin de meest lugubere onderdelen van de hel van je scherm af springen. NSFW-cinematics die nog net niet op Ogrish.com verschijnen.

Dante’s Inferno sluit af met een bittere nasmaak. De eerste uren die je met Dante door de cirkels van Hel gaat voelen groots aan, maar halverwege het spel brokkelt het in rap tempo af. Op den duur wordt de nieuwsgierigheid naar hoe de volgende eindbaas is ontworpen de enige reden dat je verder speelt. Dante’s Inferno steunt teveel op characterdesign, en te weinig op interessante game mechanics, waardoor het ook totaal geen replay-value heeft. Hierdoor ontstijgt het niet de gemiddelde hack & slashgame, en is het geen must have voor in je gamecollectie.

Cijfer: 7

Dante's Inferno is ontwikkeld door Visceral Games (consoleversies) en Artificial Mind and Movement (PSP). De game wordt uitgegeven door EA en ligt nu in de winkel voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PSP. Wij reviewden hem op de PlayStation 3.