reviews
Review: White Knight Chronicles
Als een uitgever het lef heeft een om een RPG uit te brengen in dezelfde periode als Final Fantasy XIII dan kunnen er maar twee dingen aan de hand zijn. 1: de uitgever heeft een stel stalen ballen, of 2: meneer de uitgevert heeft in zijn jonge jaren een Level 64 tets voor het bolletje gekregen en hoopt nu tevergeefs mee te surfen op het succes van ‘die andere’ (J)RPG. Eén ding heeft hij in ieder geval voor elkaar: we gaan David en Goliath eens naast elkaar leggen. De vraag rest natuurlijk wie er aan het eind van deze slachting de titel van zegevierende David mag dragen. Of blijkt er misschien stiekem toch een derde mogelijke verklaring te zijn voor deze ogenschijnlijk roekeloze actie?
Wat weten we eigenlijk van White Knight Chronicles?
Tot vorige week had ik nog nooit van deze JRPG gehoord. Tenminste, ergens in de verte rinkelde héééééél zacht een klein belletje. Een Gamert zoekopdracht liet me tot de ontdekking komen dat we bijna een jaar geleden al een jaar aan het wachten waren op de vertaling van deze titel. De Nipponezen zijn de game al sinds Kerst 2008 aan het spelen. In mijn intro sprak ik over twee mogelijkheden waarom de game nu samen met FFXIII op de markt komt, maar ik weet nu dat de werkelijke reden is een stelletje luie vertalers is. Gelukkig doen de stemacteurs beter hun best.
Helaas is er in de tussentijd niets gedaan aan de klachten die spelers in Japan destijds al duidelijk lieten horen. Personages zien er uit als het beste dat de Wii heeft te bieden, terwijl we toch echt op een PS3 aan het spelen zijn. Omgevingen kunnen adembenemend zijn, maar kleine dingen zoals het niet gelijklopen van gesproken tekst en de lippen van de spreker, en het plots verschijnen van objecten (pop-up) halen je toch weer uit de meeslepende ervaring die iedere RPG zou moeten zijn. Toch is dat niets in vergelijking met de echte teleurstellingen en de showstoppers.
Eventjes WKC vs. FFXIII
Final Fantasy 13 is retegoed, het is visueel prachtig tot in het onwaarschijnlijke, het is meeslepender dan Adriana Lima die plots vraagt of je met haar mee naar boven wil. Maar bovenal: variatie in gameplay gedurende het spel en ten opzichte van voorgaande delen. De FF-spelers en -makers zijn gewend aan een vastgeroeste traditionele manier van spelen. Puristen zullen dan ook een paar keer moeten slikken, maar daarover meer in FFXIII's eigen review (die nu toch niet lang meer op zich zal laten wachten). Het punt is alleen, WKC is het tegenovergestelde van al het bovenstaande. Het is een zeer traditionele JRPG (puristen verheug u), inclusief de vele, vele, VELE menuutjes en onnodig gecompliceerde spelstructuur en bediening. Op zich nog geen probleem (voor een selecte doelgroep) maar dan zijn er nog de eerder genoemde diepe teleurstellingen en showstoppers. Maar eerst nog even de disclaimer en een stukje over Georama.
Disclaimer & Verhaal: Deel 1
Een stukje tekst dat ik liefst in iedere RPG review plak die over mijn bureau gaat is het volgende: Deze review bevat GEEN ENKELE informatie over het verhaal. U zal na het lezen van deze review alleen weten waar de game staat op een schaal van 'Moddervet' tot 'Absolute bagger'. Je hebt hier nog meer plezier van een avondje uit met je schoonmoeder net nadat... (Je punt is duidelijk, red.) Los van het feit dat ik dit label er niet doorheen krijg vanwege de lengte, hoop ik wel over te brengen dat je JUIST bij dit soort games nog niet een trailer gezien wil hebben en feitelijk niets weet van het verhaal voordat je de controller ter handen neemt. Behalve in het geval van WKC dan.
Disclaimer & Verhaal: Deel 2 *spoiler*
Om de vorige alinea meteen maar even tegen te spreken, hier een 'dikke' spoiler. Je begint als sulletje dat hulpje is van hoofdrolspeler Leonard, maar blijkt toch meer in je mars te hebben, er is zelfs een heuse prinses in nood. Iemand krijgt een krachtig magisch harnas tot zijn beschikking. Je gaat de prinses redden. Maar niet voordat je eerst met een sloot monsters hebt gevochten, tussendoor wat plotwendingen doorstaat die niet al te best overgebracht worden, jezelf al grindend sterker heb gemaakt en een bijna onoverwinnelijke eindbaas hebt verslagen. The End...? Of toch niet. Je blijft ook nog eens achter met een cliffhanger waar het einde van Halo 2 bij verbleekt. Fijn.
Georama en online multiplayer
Het Georama systeem laat je jouw eigen stadje bouwen waarin maximaal 11 andere spelers wat rond kunnen huppelen voordat je samen met maximaal drie van hen een quest gaat doen door in de quest room te stappen. Je kan die quests pas spelen als je ze vrijgespeeld hebt in Story Mode. In tegenstelling tot die mode, kan je nu wel met de Avatar spelen die je in het begin met uiterste zorg in elkaar hebt gezet. Je behaalde level en spulletjes neem je uiteraard mee. De quests zijn redelijk leuk om te spelen, alleen geeft ook dit onderdeel me het gevoel uit de overkoepelende ervaring getrokken te worden. Het is niet mogelijk de primaire verhaallijn samen te spelen, alleen deze missies. Een gevoel dat nog eens versterkt wordt door het feit dat communicatie en het uitwisselen van in de game gemaakte foto's niet, ik herhaal: niet via PSN verloopt, maar via het eigen Geo-netwerk.
Diepe teleurstellingen en showstoppers
Na iedere aanval zie je een metertje midden in beeld vollopen dat aangeeft wanneer je jouw volgende aanval mag doen. In de tussentijd kan je alleen wat rondlopen en wachten tot je geraakt wordt door je vijand. Net als in het echte leven ben je tijdens dit spel voornamelijk op iets aan het wachten in plaats van te spelen. Irritant. De echte showstopper is echter dat vijanden jou altijd kunnen raken. Altijd! Ook al is het een klein insect dat alleen met zijn korte pootjes naar je uit kan halen en ook al sta jij inmiddels aan de andere kant van de wereld, je wordt nog steeds geraakt! Het 'real-time' rondlopen heeft dus geen enkele zin. Het is gewoon turn-based gameplay met een zeer misleidend gevoel van vrijheid. Combineer dit gegeven met een aantal menuutjes, metertjes en sneltoetsen op je scherm die het beste vergelijkbaar zijn met het kijken van een bioscoopfilm waar gelijktijdig zestien verschillende talen ondertiteling in beeld zijn, -haalt diep adem- en je hebt een product over dat plaatsvervangende pijn oproept omdat je weet dat Level-5 meer in haar mars heeft.
White Knight Chronicles is ontwikkeld door het Japanse Level-5, en wordt uitgegeven door Sony Computer Entertainment. De game is alleen verkrijgbaar voor de PS3. Tijdens de Tokyo Game Show van 2009 is een vervolg aangekondigd dat voorlopig de titel 'White Knight Chronicles: Awakening of Light and Darkness' heeft.
Reacties
wat een belachelijk cijfer... een 1 had beter geweest, wat een kut spel!... ik eis mijn geld terug!!!!
genrmx 12-03-10 | 22:15
Ik heb het niet eens gekocht en ik eis geld voor het lezen van deze review en het kijken naar de screenshots! Boeee!
SvennusMax 12-03-10 | 22:16
@genrmx... Leest u alleen reviews die in het Nederlands worden aangeboden? Als u even op the interwebs had gegoogled voordat u het spel kocht, dan had u geweten dat dit spel nogal... zuigt...
Leopold 12-03-10 | 22:41
Jammer, toen ik in eerste instantie de trailers zag was ik overtuigd, maar de gameplay lijkt me inderdaad dodelijk saai. Kan iemand mij toevallig vertellen of jullie in de nabije toekomst ook een review van Final Fantasy XIII (een review op basis van eigen inzicht, als het even kan) en Resonance of Fate zullen schrijven?
Voornamelijk naar de laatste ben ik zelf vrij benieuwd, FFXIII heb ik toch al in huis.
Meneerik 12-03-10 | 22:59
En toch een halve punt hóger dan AvP?
Dat vind ik dan toch wel iets waarmee ik het niet eens ben.
BeerGod 13-03-10 | 00:06
Hoezo wordt deze rommel gereviewed? Ik had liever een volledige Final Fantasy XIII review gezien, ben wel benieuwd naar de review van Gamert.
Cunro 13-03-10 | 00:59
@ Meneerik & Cunro: De review voor FFXIII is gaande, maar zal wat later komen dan normaal. JUIST omdat het op eigen inzicht gerviewt (wat is het alternatief eigenlijk? Vragen wat je mama er van denkt?) kost een tital als FFXIII meer tijd dan anders.
Verdi 13-03-10 | 15:10
@ Cunro
Rommel moet ook gereviewd worden om de koper te behoeden van miskopen, niet? Een review-sectie met alleen maar negens en tienen is ook niet bepaald informatief.
.
OT: Gemiste kans. Vond het op de trailers er helemaal niet slecht uitzien.
Phyla 13-03-10 | 17:05
Verdi: Het alternatief is niet zelf kunnen denken en van het internet maar aannemen dat het spel alleen maar lineair is, geen stadjes of NPC's heeft en uitgaande van die twee punten dus maar een flutspel noemen. Heb nog weinig volk gezien wat zelf een eigen (onderbouwde) mening aan het spel heeft gehecht.
Meneerik 13-03-10 | 19:04
Ik vind Final Fantasy 13 echter ook niet zo goed. De eerste 20 uur van het spel speel je net als een hack & slash game met een trager combat system. Je komt een gebied binnen, kunt maar 1 kant op en vijanden huppelen vrolijk rond. Je weet eigenlijk al meteen hoeveel vijanden je moet slopen en na een tijdje gaat dit echt enorm vervelen. Voice acting is niet goed, maar ik verwachtte ook niet beter. Daar komt dan nog bij dat het verhaal ook niet bepaald baanbrekend is.
Conclusie: Niet wat ik had verwacht. Combat system is wel erg goed, graphics ook, anders had ik er geen 20 uur in gestoken :)
Devega 13-03-10 | 20:54
Devega 13-03-10 | 20:54 Hij's ook niet helemaal wat ik er van verwachtte, maar inderdaad, het spel heeft ook zijn pluspunten. Ik vind zelf dat het spel degelijk oppikt vanaf Chapter 7, maar het spel heeft zeker qua verhaal behoorlijk wat steken laten vallen om 'echt' een indruk te wekken.
Ik vind zelf dat er te weinig (achtergrond)informatie wordt verstrekt, ik kan me gewoon niet binden aan de characters. En dat het combat-systeem na een tijdje hakken toch echt erg saai wordt (Boss fights uitgezonderd, die heersen de pan uit en daar moet je toch echt opletten.
Al met al is het een erg leuk spel, maar er is gewoon best wat ruimte voor verbetering, wat eigenlijk jammer is, want de basis is fantastisch.
Tl;dr TOWNZ, LINEAR, THIS GAME SUCKS!
Meneerik 13-03-10 | 23:19
@Meneerik
Bij FF7, 8, 9 en 10 zag ik mezelf obsessief doorspelen om te weten te komen wat er zou gaan gebeuren in het verhaal, juist omdat het verhaal de spanning er goed in hield. Hier speel ik alleen maar door met de hoop dat het toch nog goed gaat worden. Heb zojuist chapter 11 gehaald waarbij je eindelijk een map op gaat, maar veel beter wordt het er niet op.
De verhaallijn is slecht en verwarrend. Precies wat je zegt: geen binding met de characters. Nog erger, naast Lightning en Sazh kan ik de resterende characters niet uit staan.
Over het combat systeem ben ik erg tevreden. Telkens dezelfde monsters bevechten gaat echter snel vervelen, maar de tactiek zit er zeker in en bossfights zijn erg leuk :)
Devega 14-03-10 | 00:09