reviews

Blauwe aliens en dito bonen
De hoofdpersoon Will, ingesproken door dezelfde voice-actor als bij Nathan Drake uit de Uncharted-serie, is een niet bepaald heroïsche transportpiloot, die tijdens één van zijn vluchten door toevallige omstandigheden bijgestaan wordt door zijn ex-verloofde, Ava. Zodra ze binnen het gebied van de Bermudadriehoek vliegen, crasht het vliegtuig en de twee figuren zijn opeens in een parallelle dimensie beland. In het enigszins wilde gebied komen ze een heleboel vreemde, metaalachtige wezens tegen, waar Will met een geweer korte metten mee maakt en na een flinke dwaling in het eerste level komen Will en Ava in een inheems dorp aan. Hier blijkt een geleerde te wonen, die uitlegt wat zich precies op deze plek afspeelt en een jetpack regelt voor Will. De zogenaamde Watchers, futuristisch uitziende en reptielachtige aliens, proberen via de dimensie (Void) de aarde te veroveren. De geleerde behoort tot de zogenaamde Survivors, mensen die net als Will bij wijze van toeval in de Void terecht zijn gekomen en aan het verzet tegen de Watchers vorm geven.

De game is gesitueerd in de jaren dertig en met de opkomst van het fascisme in Europa vertrouwt men ook in de parallelle dimensie elkaar niet helemaal. Het is jammer dat dit verhaal verder niet wordt uitgewerkt en dat is een proloog voor andere aspecten in de game. Hoe dan ook, in het begin loop je eenvoudigweg door een jungleachtige omgeving met sort-of Incaruïnes heen. Je zult hier basale Watchers tegenkomen, die je met futuristische plasmawapens bestoken en later ook met een soort turret. Deze buitengewoon op Uncharted lijkende start is niet bijzonder origineel, want de in combinatie met cover en simpele mechanics verlopende schietgevechten met weinig vernieuwende vijanden zijn niet bepaald aanlokkend. Enkele upgrades die je kunt kopen met zogenaamde Tech Points maken je wapens sterker, maar dit is niet goed gebalanceerd waardoor het spel uiteindelijk veel te makkelijk kan worden.

Verticaal kabaal
Door een jungle vol blauwe aliens heenknallen is best vermakelijk, maar met maximaal zes wapens in totaal en repetitieve vijanden ligt de replaywaarde hiervan niet bepaald hoog. De game wordt wat sterker zodra je beschikking krijgt tot de jetpack en bijhorende features. Naast het met X vrij kunnen bewegen in de lucht, zul je ook naadloos kunnen overschakelen op het lopen en daarmee ook acties zoals het met O en naar boven kijken opklimmen tegen een berg. Zo moet je vrijwel meteen op zoek gaan naar onderdelen van je vliegtuig, en hierbij zul je het vliegen moeten combineren met grootse gevechten tegen vijanden. Zo moet je op eerder beschrijven wijze een rots opklimmen en op die manier wordt het spel al wat gevarieerder. Na een gevecht met meerdere Watchers (met rocket launcher) in een tunnel kom je uit bij een enorme pantserkruiser, die in de bergen vastzit.

Hier maak je kennis met het originele deel van Dark Void: het verticale coversysteem. Met handig gebruik van de camera kun je randen en platen gebruiken om jezelf tegen de vijandelijke kogels te beschermen en van cover tot cover springend omhoog te komen. Het ouderwetse granaatje gooien naar de kindervrienden aan de overkant, of beneden je, krijgt hierdoor een nieuwe dimensie. Grappig is het als er opeens een gat zit in het dek van het eerder genoemde schip: dan moet je opeens weer vanuit een normaal perspectief schieten en vliegen om te kunnen ontsnappen. Het probleem aan deze factor in de game is dat je er maar in een beperkt aantal situaties gebruik van kan kunt maken. Verder is het ook geen wezenlijk deel van de gameplay. Later in het spel worden de wat strikte en lineaire levels vervangen door redelijk grote open gebieden, waarin de standaardwapens gedumpt worden voor het wat zwaardere geschut. Niet voor lang, helaas, want de campagne duurt maximaal zo'n 6 uur.

Veel potentie, weinig uitwerking
Met een rocket pack zweef je door de wat meer aride omgevingen heen en gewapend met machinegeweer of na upgrades raketten volgen er heel wat luchtgevechten. Als in een soort flight sim zweef je door de lucht, waarbij de invloed van Crimson Skies duidelijk zichtbaar is, maar de controls werken hierbij niet altijd even goed mee. Andere zaken hierbij zijn ook verre van perfect, zo kom je steeds weer dezelfde vijanden tegen en het stelen van een UFO (door op een heleboel knoppen te rammen) brengt een altijd identieke animatie met zich mee. Het eerder genoemde naadloos overschakelen van voet naar lucht is uiteindelijk veel te geforceerd en uiteindelijk zul je het meest bezig zijn met het doorlopen van claustrofobische en weinig originele grotten. Elke keer bestaan de objectives alleen uit ‘schiet dit en schiet dat neer’. Enkele opstekers als een infiltratie van een enorme basis en de bossfights in het einde weten het spel nog wel te redden, maar uiteindelijk is het allemaal gewoon niet genoeg uitgewerkt, terwijl de potentie zeer groot is. Er is geen diepte.

De omgevingen zijn een beetje flets en de grafische kwaliteit is ook niet bepaald meer van het hier en nu, maar de wereld is op het eerste gezicht best mooi ingericht (wel repetitief) en er zijn puur visueel gezien een stuk slechtere producten. Belangrijker is de missende sfeer: in het begin is er nog een soort historisch laagje, maar dat verdwijnt al snel. De aliens zouden je het Crytek-syndroom moeten geven: een prachtig, tropisch gebied met een constant drukkende sfeer, door monsterlijke wezens die opeens achter je rug kunnen opduiken. Hoewel sommige bosses er angstaanjagend uit kunnen zien, zijn er verder nauwelijks griezelige vijanden en momenten en wordt het niets meer dan een beetje gedachteloos knallen op alles wat blauw is. Misschien komt het door de muziek: deze is van hoge kwaliteit en kan in dogfights spannend werken. De enge sfeer die je zou verwachten bij het bijbehorende verhaaltje van agressieve aliens vind je er echter nooit in terug. Dit voegt ook niet bepaald veel toe aan de replaywaarde, die verder dan ook vrij laag is.

Conclusie
Naast een soundtrack van hoge kwaliteit en een interessant verticaal coversysteem heeft Dark Void niet veel te bieden. Het is eenvoudigweg een niet goed uitgewerkte game met oorspronkelijk veel potentie, een spel dat de nodige diepte had kunnen gebruiken maar het niet gekregen heeft. Dark Void is niet slecht, maar ook niet goed: de redelijk goed uitziende spelwereld wordt nooit aangevuld met een angstige of in ieder geval vasthoudende sfeer en uiteindelijk zit je met een vrij simpele shooter, die ook nog eens heel kort is. Hoewel ik altijd lof heb voor nieuwe IP’s, zeker in een tijd waar supercommerciële sequels regeren, weet deze game gewoon niet boven een bepaald niveau uit te komen. Ontwikkelaar Airtight Games heeft al verklaard aan een nieuwe IP te werken: hopelijk gaat dat deze keer wat efficiënter, want uit Dark Void blijkt dat veel geïnvesteerde tijd niet altijd een goed eindresultaat hoeft op te leveren. Mocht je toch eens een eenmalige afwisseling willen, dan kun je deze game altijd nog uit de budgetbak vissen.

Cijfer: 6½

Dark Void is ontwikkeld door het Amerikaanse Airtight Games, en wordt uitgegeven door Capcom. De game ligt nu in de winkels voor de PC, PS3 en Xbox 360. Wij reviewde hem op de PS3.