reviews

Riff: Everyday Shooter(R:ES) is een telg uit de familie van games als Geometry Wars, Blast Factor en Every Extend Extra. Beweeg je ‘scheepje’ met het linkerpookje door het scherm, schiet met het rechterpookje. Zo simpel als iets, maar in gameplay tóch bijzonder uitdagend dankzij de tientallen vijanden die het scherm al snel veranderen in een hectische wirwar van one-hit-you-die vijanden.

Naast de bovenstaande titels proeven we ook sterk de muzikale invloed van een game als Rez en het niveau vingervlugheid zoals dat vroeger in side-scrolling shooters als R-type of Ikaruga al centraal stond.

Het zijn niet de minste titels waar ik dankzij R:ES aan refereer, maar ik ben daar niet alleen in. Jonathan Mak, die de game eigenhandig tot leven riep, vertelt in een kort stukje tekst over het tot stand komen van R:ES. Over hoe hij te ver doorsloeg in zijn wil een ‘arty’ game te willen maken en hoe R:ES ontstond toen bij besefte dat ie juist terug moest keren naar de kern van puur spelplezier. Hij sluit af door dank te geven aan de vele games vóór R:ES waarbij Mak het niet onder stoelen of banken steekt dat zij als inspiratiebron gediend hebben; ‘want op hun schouders is deze game gebouwd’. Het is een stukje tekst dat je binnen een minuut hebt doorgelezen, maar het maakt deze game onbetwist tot een bijzonder sympathiek en oprecht stuk software.

Maar goed, genoeg filosofie, terug naar de feiten. Je vliegende scheepje krijgt het dus aan de stok met de ene na de andere golf vijanden die kapot geschoten moeten worden. Die basis alleen al weet zeer vermakelijk te zijn, maar er zit meer diepgang in dan dat. Neem bijvoorbeeld de presentatie, als we losse cijfers gaven deelden we hier alleen al een 10 uit.

Visueel gezien is dit in zowel stijl als ontwerp niets minder dan een psychidillische en fantastisch creatieve uitspatting om van te watertanden;iets dat we altijd wel kunnen waarderen. Op ‘t gebied van audio echter worden alle verwachtingen overtroffen. Elektrische gitaarsolo’s (de duur van een level staat gelijk aan één nummer) zorgen op de achtergrond voor een fantastische combinatie rock en blues. Alle vijanden die je afschiet dragen daarnaast nog eens als ontploffende noten bij aan de dus beïnvloedbare gitaar riffs die jij in elkaar schiet. We trekken weer even de vergelijking met Rez, maar ook hier zorgt het totale audiovisuele pakketje ervoor dat je helemaal in de juiste sfeer raakt, alsof je de muziek om je heen kunt voelen. Ik hoor jullie denken:”dat klinkt weer lekker zweverig allemaal”, maar speelt en gij zult geloven.

Naast het kapot schieten van vijanden en het overleven (en maken) van de muziek op de achtergrond, dien je om fatsoenlijk te overleven ook te ontdekken hoe je chains moet scoren, iets dat in elk level weer anders is. Tijdens je eerste nummer zijn er bijvoorbeeld specifieke objecten die –eenmaal geraakt- een ontploffingsradius hebben waardoor alles in de buurt mee ontploft en er zodoende een kettingreactie op gang komt. Het nummer daarop staan de meeste vijanden in verbinding met elkaar door middel van snaren, nadat je uitgezocht hebt welke vijand de meeste schokgolven uitzend in plaats van ontvangt, is het neerleggen van dat bewuste object genoeg om via zijn snaarverbindingen de rest te laten ontploffen.

Terwijl ik dit typ merk ik dat ik dit eigenlijk niet zou moeten doen, het voelt in ieder geval fout aan. Riff: Everyday Shooter is namelijk geen game die in woorden en feiten op papier gezet moet worden. Nee, deze game is een ervaring en voor mensen die ervoor open staan ook nog eens een hele betrokken en diepe ervaring. Ik zal verder dan ook maar niets meer vertellen over de extra’s die vrij te spelen zijn of dergelijke zaken, maar sluit slechts af met een advies. Op het moment dat deze game beschikbaar is, leg even die lousy €7.99 neer en trek ‘m binnen. R:ES is namelijk een zeer bijzondere game die je niet wil missen, creatief en doordrenkt met puur spelplezier zoals dat ooit eens bedoeld was.