reviews

Hap, slik, poep, schiet!
Gezien de beperkte hoeveelheid gamerts die oud genoeg zijn om het eerste deel te kunnen herinneren (zij die wel die leeftijd hebben, zijn er toch te seniel voor) slaan we de vergelijkingen met het eerste deel over. Wat je in handen krijgt is een ‘Mario-achtige’ platformgame met een twist. Je ziet de actie van de zijkant en beweegt je van links naar rechts, trotseert een grote variatie aan vijanden, verslaat hier en daar een eindbaas, smijt af en toe je DS aan diggelen uit frustratie en “That’s it”. Gelukkig wijkt dit spel van het standaard concept af door je wat extra mogelijkheden te bieden. Iedere vijand die je tegenkomt kun je inslikken en uitpoepen als een ei. Je bent namelijk een soort van dinosaurusje dat over deze gave beschikt. De reeks eieren die vervolgens achter je kont aan slingeren, kun je middels een handig richtsysteem gebruiken om vijanden een eitje te laten ruiken, maar ook om speciale vraagteken wolkjes te activeren. Maar daarover later meer.

Het ‘verhaal’
Alle babies van het land worden ontvoerd door een hele gemene slechterik. Door stom toeval zijn het net Mario en zijn vriendjes die gered worden uit de klauwen van hun vliegende ontvoerders. Je valt een behoorlijk eind naar beneden en je overleeft het niet alleen, nee, je komt terecht op het eiland van Yoshi en zijn gekleurde vriendjes. Natuurlijk pikken deze dino’s het babydroppen niet en besluiten ze een einde te maken aan deze monstruositeit. Zoals bij vrijwel iedere platformgame hoef je geen hoogstaande literatuur te verwachten. Wat je wel krijgt is een hoop lol, een heuvel frustratie, gevolgd door een berg plezier.

Baby’s verschonen
“Change baby” stond er ineens in een van de hintschermpjes die je tijdens het spelen verder helpen. Gelukkig bleek het niet te zijn wat ik dacht dat het was. Bij zo’n ooievaarsbord (zie filmpje) kun je een andere baby met je meedragen die er voor zorgt dat je obstakels kan overwinnen die bij de specialiteit van de baby horen. Kleine Peach heeft zelfs op jonge leeftijd al haar parapluutje bij waardoor ze met de wind mee kan zweven. Wie de andere baby’s en vooral wat hun specialiteiten zijn moet je echt zelf ondervinden. Door ze nu te vertellen ontneem ik je een deel van het plezier.

”Little fluffy clouds” (een nummer van “The Orb”)
Als je geraakt wordt valt de baby van Yoshi’s rug af en heb je een paar seconden de tijd om hem snel terug te pakken. De eerdergenoemde vraagtekenwolkjes kunnen sterretjes uitpoepen waardoor je wat extra tijd hebt. Op sommige punten heb je die extra tijd hard nodig, zeker bij eindbazen. De wolkjes kunnen er ook voor zorgen dat een brug tevoorschijn komt die je kunt gebruiken om bij bonusitems te komen zoals speciale bloemen of munten. Sommige van die bonusitems, die bijdragen aan je totaalscore, kun je alleen pakken door er een ei tegen aan te schieten. Meer dan eens moet je het ei via een muur laten ketsen om erbij te kunnen. Hierbij is een zekere mate van oplettendheid toch wel gewenst. Nu kun je door de X-knop ingedrukt te houden van scherm wisselen zodat je onder of juist boven meer van het veld te zien krijgt.

En dus…
Wat in deze review nog niet aan bod is gekomen, is de besturing. Soms heb je het gevoel alsof je op ijs speelt wat het meer dan eens frustrerend maakt om een bepaald platform te kunnen halen. Los van dat “daar wen je wel aan”-minpunt mag je rekenen op een grote variatie aan levels en een uitgebreide gameplay. Het schieten en laten afketsen van je eieren is leuk om te doen en de diverse baby’s met hun verschillende vaardigheden diepen die gameplay nog wat verder uit. De graphics zijn speels en duidelijk met liefde gemaakt. Toch kan ik er minder van genieten na het spelen van New Super Mario Bros. Die heeft bewezen dat de DS tot meer in staat is dan wat je hier op je netvlies krijgt. Om af te sluiten met een dooddoener; scheetig spelletje man.

Cijfer: 8.0