reviews

Rubi Malone, de main character van WET, is een lenige chick met een kort lontje. Wanneer iemand een probleem heeft en pistolen de enige oplossing bieden, bellen ze haar op. Vervolgens komt ze langs, pakt d'r dual pistols met oneindig veel ammo of samurai zwaard, doet een of andere over-the-top acrobatische combo en knalt wat goons naar het hiernamaals. En dat allemaal in een stijltje dat Kill Bill ademt, inclusief de keuze voor de soundtrack. Niks mis mee, maar origineel is toch echt iets anders.

Enfin, het verhaal van WET is dus huilen met de pet op. Gelukkig is dat niet hetgeen waar WET om draait. Rubi is een gun-for-hire in situaties waarin de opdrachtgever zelf te schijterig is om het te doen. Helaas is ze natuurlijk ook zo naïef als de pest, en wordt ze nadat ze tijdens een job in haar rug gestoken wordt, flink pissig. Hooray for storytelling. Ontwikkelaar Artificial Mind And Movement heeft duidelijk geen al te originele schrijvers in huis. Om door het verhaal heen te komen heeft Rubi een aantal acrobatische kunstjes in huis. In het begin jumped en slide ze zich door de levels heen, maar naarmate je meer goons in een combo afmaakt, vergaar je punten die je weer kunt inruilen voor wat extra acrobatiek of weapon-upgrades. Voor je het weet spring je met Rubi tegen muren en swing je aan poles terwijl je in slow-motion lood in tegenstanders zit te pompen. Hoe langer je combo en hoe meer goons je afknalt, hoe meer punten je krijgt. Best straight-forward allemaal, maar niks nieuws onder de zon. Oja, en om het nog makkelijker te maken richt Rubi tijdens een combo een van haar twee wapens automatisch op een vijand, en kun je met de tweede zelf richten. In totaal krijg je naast de dual pistols nog drie andere schietijzers, die allemaal onder de D-pad verstopt zitten. Bovendien heeft Rubi nog haar samuraizwaard, mocht zo'n goon toevallig binnen een meter afstand komen.

De leukste stukken van WET vinden plaats in arena's. Hierbij is er een oneindige toevoer aan vijanden, totdat Rubi alle spawnpoints kapot maakt. Het leveldesign zorgt ervoor dat de gamert aardige combo's uit de mouw kan schudden, en zo een flinke multiplier kan opwekken. Tussen de arena's door zitten nog wat welbekende quicktime events, welke geinig zijn om te doen maar weinig replay-value hebben, en stukken level waarbij Rubi op een zogenaamde rampage gaat. Hierbij verandert de levelsetting in een bloedrode-hue, wat wanneer je flink wat combo's achter elkaar maakt vooral zwaar desoriënterend is. De rampages voegen weinig toe aan de videogame.

WET is grafisch ook al niet baanbrekend. Veel clippingproblemen, character models die niet scherp zijn, lipsync-problemen, brakke anti-aliasing, het komt er allemaal in voor. De ontwikkelaar had dus best wel wat meer tijd mogen steken in het brushen and polishen, ze hadden immers tijd over omdat ze geen reedt aan de storyline hebben gedaan. Het characterdesign is ook al lekker cliché. Rubi is met haar leren jasje en zwaard op de rug een typische re-do van Beatrix uit Kill Bill. Geldt idem dito voor de vijanden; veelal volgetatoeëerde gasten die de ontwerper heeft gecopy-paste. Enfin, je kent het wel, hebben we allang ergens anders gezien en stukken beter ook.

WET is een net-niet game. Eén die ongetwijfeld bij sommige gamerts extreem goed in de smaak zal vallen, maar bij het gros niet. Er mist teveel. Een multiplayer bijvoorbeeld, of meer afwisseling in de gameplay. Combo's maken is leuk, maar uiteindelijk is de gamert al goed af met slechts de basismoves. De enige kudos die WET verdient zijn voor de soundtrack. Okay, ook die lijkt alsof 'ie rechtstreeks uit Kill Bill is gerukt, maar komt de sfeer toch wel ten goede. Zonder de soundtrack belandde WET in de categorie van mislukte games. Nu is het een 'mweh, wel grappig'.

Cijfer: 6