Minigames zijn zooooooo 2006, Microgames zijn helemaal hot! Niet bepaald goed voor mensen met een concentratievermogen van een overspannen vlo, maar voor de rest valt er een hoop lol te beleven. Vooral als je met een paar vrienden aan het spelen bent. Je bent in ieder geval lekker snel aan de beurt. Wario Ware maakt gebruik van alle mogelijkheden die Nintendo’s zwieper-de-zwaai-controllert te bieden heeft en verpakt dat in een animé-achtig jasje dat qua stijl het meeste weg heeft van de Powerpuff Girls. Schrap daaruit het jong chickie-element en je weet precies wat ik bedoel.
Form Baton
Supervrek Wario hoeft een keer niet achter zijn centen aan maar simpelweg rennen voor zijn leven. Al scheurend op zijn motor komt hij terecht in een eeuwenoude tempel. Hierin treft hij de ‘Form Baton’ aan. Een mysterieus stenen ding dat sprekend op de Wii-Mote lijkt. Zodra hij zijn gretige handjes om het ding vouwt begint het gebouw uit zijn voegen te trillen. Wat volgt is een zalig slap excuus om het geval op alle denkbare manieren te gebruiken.
In de rechterhand plaatsen op de linkerheup. Wachten tot de boomstam in beeld verschijnt… uithalen! Zo weer eentje doormidden gekliefd. Seconden later zie ik een plaatje die de Wii-Mote op een hand laat zien. Snel doe ik het na. Voor me zie ik een bezemsteel om een hand en realiseer me dat ik het ding in evenwicht moet zien te houden. Nu moet ik plots de Wii-Mote als stuurtje vasthouden terwijl ik door de voorruit van een auto kijk. Zonder al te veel koeien te raken moet ik een parcours afleggen.

Snel
Het snelle schakelen tussen microgames is in het begin lastig. Voordat je het weet begin je ze snel door te krijgen. Precies rond dat moment wordt er niet meer voorgedaan wat je moet doen. Nu weet je inmiddels wel dat je hem als bezem vast moet houden om te vegen, je hebt wel door dat je moet mikken om blikjes te schieten of oma’s gebit in haar mond moet schuiven. Vooral als je alleen maar scheetwolken in beeld ziet zal je wapperen alsof je leven er vanaf hangt.

Alleen… oh nee, toch niet
Op de stadskaart zie je in het begin alleen Wario’s hoofd en kan je alleen zijn verhaaltje gevuld met microgames spelen. Zodra je deze hebt gehaald verschijnt er nog een gezicht, haal je die weer, dan nog een en ga zo maar door. Na verloop van tijd heb je een heleboel gezichten met ieder zijn of haar eigen grappige verhaaltje. Daarnaast kun je ook nog eens zes minigames vrijspelen waaronder een soort Arcanoid maar dan met een tennisracket en een veld dat langzaam maar omhoog blijft gaan. Ook het aloude Tetris krijg een vrij unieke ‘facelift’. Eigenlijk is het een compleet nieuw spel op zich.
Het enige dat je mist is die beloofde multiplay, daar koop je tenslotte een partygame voor toch? De optie ontbrak gewoon! Met nadruk op verleden tijd. Nadat je alle karakters hebt vrijgespeeld krijg je deze optie alsnog in het hoofdmenu met verschillende vormen om elkaar af te troeven. Gezien het ontdekken hiervan een belangrijk deel van de lol is, zal ik deze niet verklappen. Wel kan ik je vertellen dat er zelfs eentje tussenzit die je met 12 spelers kan spelen door telkens je ‘form-baton’ door te geven. Erg leuk!

Meer + feest van herkenning
Na het vrijspelen van alle karakters kom je er al snel achter dat je pas het eerste level van ze hebt gehaald. In totaal kan je 3 levels halen met ieder tot zo’n 16 microgames en een eindbaaslevel. Veel van die microgames zijn in een herkenbaar jasje gestoken. Zo moet je als Samus (Metroid) in balvorm een ton omstoten door snel je Wii-Mote te kantelen en kan je met Mario muntjes ‘pakken’ door de Wii-Mote snel op en neer te bewegen zodat hij met zijn hoofd tegen het bekende muntjes blokje aan springt. Mijn persoonlijke favoriet wat wel het naspelen van een scene uit Zelda The Windwaker. Link hangt aan zijn blaadje zwevend door de lucht. Door goed te sturen kan je hem op een platform laten landen… of te pletter laten vallen.

En dus…
…moet ik zeggen dat, tot mijn eigen grote verbazing, dit een erg lollig en verslavend spel is. Het steeds hoger wordende tempo leidt soms tot klunzige acties en soms tot kleine overwinningen met bergen voldoening. Zeker als je net wat beter scoort dan de persoon naast je. Winst of verlies, je speelt constant met een grote glimlach op je gezicht afgewisseld met schatergelach. Verwacht geen diepgaande game wat verhaal betreft. Je zal geen moment in een meeslepend avontuur worden ondergedompeld. Je zult geen moment tandenknarsend op het puntje van je stoel zitten omdat je niet zeker bent of je ‘the big bad’ wel in zijn eigen bloed kan laten verdrinken. Wat je wel krijgt is heerlijk simpel plezier dat vooral met vrienden gedeeld moet worden.
Reacties
Ik heb wario gekocht en heb eigenlijk spijt. heb m aan collega's geleend om te vragen wat zij er van vonden en ook daar waren de reacties niet positief.Eigenlijk hebben ze precies dezelfde kritiek als ik.
Als eerste is het irritant dat je maar met 1 Wii-mote kan spelen.
volgens nintendo verhoogt dit de chaos en is dit leuk. maar in werkelijkheid speelt het gewoon verrot.
er zit bijv.een dartspel in en stel je voor dat je na elke keer gooien het koort van de Wii-mote los moet maken en dat ding aan de speler naast je geven.gewoon vervelend.
Wat me ook tegen viel is dat ik met 2 vingers in mn neus alle levels vrij wist te spelen. en dat binnen 2 uur.daarna is het steeds meer van hetzelfde alleen op een hoger tempo.je bent er dan eigenlijk al klaar mee.
Kortom ik heb spijt dat ik hier euro's aan uit gegeven heb en mn collega's zijn blij dat ze hem eerst geleend hebben want die gaan Wario ook niet meer kopen.
van mij krijgt Wario een hele magere 6.......
DonnieD 29-01-07 | 14:52
@DonnieD: Bedankt voor je reactie! Als het aan mij zou liggen zou ik alle reviews door 2 verschillende personen laten schrijven. Meningen verschillen nou eenmaal en dat kan voor de blinde koper een vertekend beeld opleveren. De kritiek die je geeft is zeker waar en kan, terecht, voor menig gamer een afknapper zijn. Zelf had ik het geluk het spel voor het eerst te spelen met een groep vrienden, bier en vooraf al een melige bui. Ook als ik het daarna alleen speel heb ik bijna dezelfde lol. Platte games zijn wat dat betreft net een foto, een momentopname.
Verdi 29-01-07 | 19:06
ik vind het echt een super multi playert game :p ik ging echt stuk bij die uitleg elke keer :p
HongkongTfoe 29-01-07 | 22:43
@ Verdi
Klopt helemaal. Om met dit soort spellen lol te hebben moet je gewoon zwaar melig zijn.
Anders is het zwaar frustrerend, vooral als je fanatiek bent en niet verder komt...
Flying Bobman 29-01-07 | 23:56
@Flying Bobman: True, net als bij film en muziek, er is voor zowel ieder persoon als iedere bui iets leuks te vinden. Geloof het of niet, soms heb ik gewoon ff geen zin in GoW of Zelda, soms wil ik gewoon ff een kwartietje hersonloze loze lol hebben, soms ook weer niet :)
Verdi 30-01-07 | 08:56
Briljant spel, wees eens eerlijk Verdi, hoeveel keer heb je geposeerd voor dat je door kreeg dat je voor lul staat?
Multikuli 30-01-07 | 09:08
@Multikuli: Dat had ik direct al door ;)
Verdi 31-01-07 | 12:10