reviews

Probeer het maar eens te beantwoorden zo’n vraag. Wat voor soort mensen kopen zulke games nou? Half bezig met de game, half met het geven van een antwoord waarop niet doorgevraagd zal worden, begin ik mijn antwoord met ‘Ik. Nou ja, en andere mensen dan die een goed verhaal belangrijk vinden. Deze games zijn net als boeken, de beleving staat voorop. En bovendien, dat hele strategische gebeuren is enorm verslavend. Dat gevoel als je een urenlange missie naar een goed einde brengt dankzij je eigen tactische inzicht, dat smaakt elke keer weer naar meer.’

Helaas faal ik in mijn initiële opzet, ze vraagt namelijk direct door. ‘Ja maar dat van vorige week dan, ehhh...Farcry ofzo. Daar mocht je tenminste vrij rondrennen en schieten. Hier moet je steeds op je beurt wachten. Vind je dat niet frustrerend?’ Eigenlijk wil ik mijn tweede antwoord beginnen met: ‘Weet je wat ik frustrerend vind?’ Maar ik hou me netjes in, met een duidelijk afsluitende toon schaar ik de shooters en actiegames voor haar gemak maar in de categorie gemakkelijk vermaak. ‘Maar deze game, hier moet je nadenken, net als met schaken. Schaken met een heel goed verhaal en met personages die je leert kennen en waar je om gaat geven. Mensen die dat willen, die kopen deze game.’

Voor wie het nog niet door had, Valkyria Chronicles is een turn-based tactische rpg. Stel je een veld voor, een berg units en een map. Iedere unit heeft z’n eigen skills en hitpoints, tijdens jouw beurt verzet je jouw units, daarna is de computer aan de beurt. Een missie kan uren duren, na de eerste introductie wordt het gruwelijk pittig. Eén foute zet kan uren werk verneuken. Er is geen genre waarin zelfs de beste games zó frustrerend kunnen zijn, er zijn ook weinig andere genres die zo’n verslavende werking hebben. Zo, en hier houden de conventies een beetje op. Valkyria Chronicles volgt ze netjes, maar brengt zoveel nieuwe innovaties met zich mee dat we bijna van een nieuwe genre mogen spreken. Wat zullen we het eens noemen, cinematic squad-based turn-based real-time tactical rpg?

Laten we beginnen bij het verhaal. We maken meteen in het begin kennis met Welkin Gunther. Een min of meer zoetsappige gast met een adoptiezusje van een fictief minder ras die in een klein landje woont aan de westkust van een fictief Europa in een fictief 1935. Een evenzeer fictieve WO 3 breekt uit en het fictieve Empire breekt uit zijn voegen op zoek naar een fictieve grondstof. Z’n zus is een Jood, Europa is Europa, the Empire is Duitsland en die grondstof is een excuus voor de oorlog; daar komt het eigenlijk op neer. Na de inval in Welkin’s geboortedorp – die hij samen met zuslief en de mooie stadswacht Alicia weet af te slaan – voegen de 3 zich bij de nationale strijdmacht waar Welkin commandant van zijn eigen squad wordt. Het verhaal neemt vanaf hier vlucht en betrekt een oeroude civilisatie en andere goed uitgewerkte oorlogsthema’s in dit verhaal. Vanaf dit punt krijg je als Welkin ook de mogelijkheid om je eigen squad samen te stellen uit een stuk of 50 karakteristieke personages met elk hun eigen smoel. Vanaf hier wordt het écht interessant...

Die squad die je krijgt zorgt namelijk voor allerlei verse mogelijkheden. Al je manschappen zijn onder te verdelen in 5 verschillende klassen, die je eigenhandig kunt voorzien van experience om nieuwe skills en stats vrij te spelen per klasse. Daarnaast kun je geld stoppen in het leren van nieuwe bevelen, resource & development projecten voor nieuwe wapens en armor, het uitrusten van de tank die jij op slagveld bestuurt of een journaliste sponsoren die verhalen over jou en de oorlog schrijft om het moraal hoog te houden. Ja, dit is micromanagement voordat je het slagveld op treedt. Maar zoals alles in Valkyria Chronicles - en dit is een hele belangrijke factor in de game – is het zelfs voor de leken fantastisch overzichtelijk en kraakhelder in beeld gebracht.

Al dat gebeuren om de daadwerkelijke gameplay heen heeft behoorlijk wat om het lijf en dat is goed. Vooral omdat alles zo netjes en duidelijk wordt uitgelegd. Al die verschillende karakters regelen voor je squad en dan vooral de manier waarop je ook echt persoonlijkheden in plaats van loze figuren tot je beschikking hebt. Dit is een game die je onherroepelijk naar binnen gaat trekken puur op karakter en charme. Doen de verschillende karakteristieke koppen dat niet, dan zijn het wel de schitterende graphics in airbrush/tekenstijl die je weten te raken. De ontwikkelaar doet er werkelijk alles aan om de beleving rondom de missies in leven te houden. Dat werkt tot op zekere hoogte, maar de terugslag komt zo hier en daar doordat ze wat doorgeslagen zijn qua cutscenes. Het zijn er te veel, er zitten teveel zaaddodende en zweverige scènes tussen en dan ook nog eens totaal irrelevant. Jammer, want dit zijn meestal de momenten waarop je de game voor je gevoel weer even weg wil leggen. Let wel, de enige momenten, want tijdens de missies zul je aan je buis gekluisterd zitten.

Die – grotendeels uitstekend ontworpen, maar niet altijd even gevarieerde - missies speel je namelijk op het puntje van je stoel. Voornamelijk dankzij het turn-based werk in de game en de combinatie van personages die voorgoed dood kunnen blijven, hitpoints en de moeilijkheidsgraad heeft deze game het beste uit het tactische genre te bieden. Maar dat genre, dat is voor veel mensen net iets te zwaar om in te stappen. De oplossing die Valkyria Chronicles biedt: maak het toegankelijker met real time elementen en geef de gamer het idee ook een tikje shooter te spelen. Het mag gezegd worden, dat werkt perfect.

Zo mogen we hier verfrissend genoeg onze acties per beurt zelf verdelen onder onze units. Het is niet meer zo dat elke unit per beurt 1 keer iets mag doen, maar je krijgt per beurt bijvoorbeeld 10 acties, waarbij je ook 1 unit 10 keer kunt verzetten. Tel daarbij op dat het raster verruild is voor een beperkte afstand vrij rondlopen, het zoeken van dekking, het maken van headshots met de nodige risico’s, het wisselen van wapens en de steen-schaar-papier-opzet waardoor je echt gaat nadenken over je klassen en het gebruik daarvan in het veldslag en Valkyria Chronicles mag zich de allereerste game noemen die die best wel hardcore genre een ongekende frisse wind bezorgt.

Had ik dát eerder geweten, dan was ik die derde nacht heel snel klaar geweest. Lieverd, wat voor soort mensen kopen zulk soort games nou? Simpel schatje, mensen die houden van kwaliteit, die uitgedaagd willen worden op een intelligent niveau zonder dat toegankelijk vermaak daarvoor moet inboeten. Eigenlijk iedereen die van topgames houdt dus.

Cijfer: 8.8

Waarom een 8.8? Omdat Valkyria Chronicles barst van de kwaliteit. Omdat de game een genre op z’n kop blaast en voor mij persoonlijk omdat het de enige game is die me dit jaar letterlijk een nacht heeft doen overslaan. De manier waarop deze game een wat stijver genre combineert met toegankelijkheid zonder dat daarvoor ook maar een centimeter diepgang voor opgeofferd wordt is niets dan pure klasse. Valkyria Chronicles brengt daarnaast ook nog eens een dosis karakter met zich mee om verliefd op te worden. Met iets minder gezever tussendoor, iets minder van dat té typisch Japanse zweverige gedoe en net even iets meer variatie in missies en uiterlijk en deze game had er bijna een puntje bij mogen tellen. Maar toch, laat je nergens door afschrikken, deze game gaat iedereen met een beetje een open mind urenlang onvergetelijk vermaak bieden.