reviews

Bikkel
Om met een groot arsenaal (waaronder gelukkig de befaamde boog die de eerdere delen zo sierde) dino’s af te knallen, moet je toch wel een bikkel zijn. Om dit spel na het eerste level met veel plezier door te willen spelen moet je zo ongeveer uit hetzelfde hout gesneden zijn. Je start met een redelijk mooi introfilmpje waarin direct duidelijk wordt dat jouw voorouders van een indianenstam afkomstig zijn, dat je nieuw bent in het team, dat niemand je mag omdat je schijnbaar je vorige team hebt laten barsten en dat je allemaal naar dezelfde planeet afgereisd bent om de bad-guy, tevens jouw voormalig leider, in de boeien te slaan. Het spreekt vrijwel voor zich dat er iets mis gaat op dit punt. Geheel naar verwachting wordt je schip uit de ruimte geknald, stort je neer op de planeet en ben je een van de weinige overlevenden.

Dom bloed
Je start met een team’maatje’ die je bloed wel kan drinken en jij –persoonlijk als speler zijnde- ook het zijne. Waarom? Die kerel is nog dommer dan de hordes dino’s die op je afkomen, maar ook weer niet zo dom als de manschappen van je voormalig commandant die in te grote aantallen op deze planeet aanwezig zijn om nog geloofwaardig door te kunnen gaan voor een kleine selecte elitegroep. Die mannen staan rustig 10 tot 15 seconden naar je te staren als je plotseling voor hun neus staat. Het is dan ook een ‘enorme’ uitdaging om ze af te knallen.

Denk alleen niet dat het spel alleen maar makkelijk is, sterker nog, de moeilijkheidsgraad gaat nog sneller op een neer dan het vleugeltje van een kolibrie. Klinkt het te verwend als ik vraag om een rustig opbouwende moeilijkheidsgraad die me telkens op het puntje van mijn stoel weet te houden? En om in dezelfde lijn van de hak op de tak te blijven springen, zit je toch echt wel op het puntje van je stoel. Je kruipt namelijk steeds dichter bij het beeldscherm om te zien waar je in vredesnaam nu weer naar toe moet gaan in de chaos die men hier leveldesign noemt. En als dat nog niet reden genoeg is, laat het dan de grafische kwaliteit zijn waardoor je steeds nog wat verder naar voren schuift. “Was dat blokje nou een T-Rex of een Bronto?”. Overdreven? Absoluut! Het op dit moment wel de beste manier om mijn punt duidelijk te maken.

Genuanceerde kritiek, gevolgd door iets positiefs
Het schieten voelt niet echt krachtig aan. Daar waarbij andere recente shooters je controller dusdanig laten vibreren dat je vriendin er op klaar kan komen dat je ondergedompeld wordt in de actie, laat Turok je een laf trilletje voelen dat niet in verhouding staat met het wapen dat je in beeld ziet. Met dat wapen schiet je op Dino’s die nogal houterig bewegen. In “King Kong” twee jaar geleden had je een prachtige scene waarbij je onder de poten van een horde brontosauriërs door moest lopen. Toen al zag de beesten er indrukwekkend uit. Waarom dan nu, twee jaar later, niet? De geluidseffecten passen dan weer wel heel goed bij de graphics en het gevoel dat je wapenarsenaal je geeft. Het positieve punt is dat het spel in balans staat, helaas ligt de lat van het geheel onder het niveau dat wij verwende gamertjes nu als ‘gewoon’ bestempelen.

En dus…
Hersenloos knallen dat op sommige momenten best plezierig kan zijn.. en dat ongeveer 8 tot 10 uur lang voor het solo-gedeelte. De 3 co-op missies kunnen dat nog een paar uur rekken, afhankelijk van hoe vaak je er met een vriend in wil duiken, wat zal niet heel vaak zal zijn.. Als dit toevallig de eerste online multiplayer shooter is die je ooit speelt, dan kan je er nog wat tijd bijplakken voor dat onderdeel. Voor de overige gamerts heeft deze optie niets spannend is huis. .. zeg maar een soort Serious Sam, waarbij de humor ingeruild is voor matig geanimeerde Dino’s.

Cijfer: 5