reviews

Het Too Human dat bol staat van ambities is een game die zich in verschillende hokjes laat plaatsen. In de eerste plaats en boven alles is de game het resultaat van een gezonde mix van actie en rpg, maar daarnaast is het ook een Xbox360-exclusive, het begin van een trilogie en zoals gezegd dus een game die een paar jaartjes (en platformen) later uit komt dan gepland.

Het resultaat is een avontuur dat we vanuit de ogen van de godenzoon Baldur beleven. In een wereld waarin Noordse mythologie en cyberspace met elkaar verweven zijn worden we middenin een verhaal gedropt als een van de Aesir; een groep Goden die onder het toeziend oog van Odin de mensheid moet beschermen tegen de vijand, losgeslagen machines die een oorlog tegen de mensheid uitvechten.

De achtergrond van dit alles biedt ruimte genoeg voor een langdurig en diepgaande epische vertelling en dito vervolgen. Maar helaas, Silicon Knights faalt jammerlijk op een punt waar ze gebruikelijk zo straalt. Sowieso blijkt het hele plot uiteindelijk behoorlijk dun te zijn en als dat een voorbode is van de volgende 2 delen, dan kan ik je zo tientallen titels noemen die an sich al meer verhaal te bieden hebben dan 3 delen Too Human. Daarnaast valt de vertelling tegen, evenals de ongelooflijk cheesy dialogen en de karakterontwikkeling en -binding die van bedroevend laag niveau is. De graphics zijn hierin niet eens het grootste kwaad, al druk ik me licht uit als ik zeg dat het oog kan willen wat het wil, het krijg maar bar weinig van Too Human.

Een kleine illustratie van Too Human’s falen op het gebied van epiek en betrokkenheid. Een jaar geleden werd zo nog idealistisch gerept over de meeslepende keuze die je in de game zou krijgen om of het menselijke pad of het pad van de machine op te gaan. Zelden zo slecht een veelbelovend concept uitgewerkt zien worden. 2 uur in de game word je uit het niets gevraagd welk pad je wil bewandelen? Je maakt een keuze met een druk op de knop, er wordt je een skill tree toegewezen en that's that. Zoveel potentie zomaar door de afgoot...

De gameplay zelf komt al even moeilijk op gang. Kunnen we hier normaal gesproken trots vertellen op welke pijlers de game gebaseerd is om het interessant te maken. In het geval van Too Human kunnen we 3 pijlers aanhalen die deze game een paar punten degraderen. 1) gebrek aan variatie, 2) gebrek aan balans 3) gebrek aan uitdaging/spanning.

Hoe je de mix tussen actie en rpg ook goedpraat, uiteindelijk is dit een dungeon crawler van het eerste uur. Op zichzelf staand niets mis mee natuurlijk. Je verslaat hordes vijanden terwijl je door een stuk of 3, misschien 4 urenlange dungeons kruipt. Deze vijanden laten continu loot achter waarmee je Baldur steeds beter kan aankleden en na een baasgevecht volgt er een stuk verhaal en keer je even terug naar de redelijk krappe en weinig overtuigende stad van de Aesir.

Dat vijanden verslaan is leuk, maar het vechtsysteem laat te wensen over. Met de rechterpook bepaal je in welke richting je aanvalt, maar hierdoor komt controle over decamera te vervallen. Dit gemis wordt meer dan eens pijnlijk duidelijk. Bovendien is de variatie in vijanden belachelijk laag. Het verzamelen van loot en de groei van je karakter kennen positieve punten en ze hebben genoeg om het lijf om flink mee aan te klooien. Aangezien je vijanden echter geschaald worden naar jouw niveau, voelt het allemaal een beetje nutteloos aan.

Het ergste is echter nog wel het ontbreken van enige balans. Dan loop je een kamer in waarbij je honderden vijanden afslacht zonder te zweten, dan loop je een kamer in waarbij je binnen 1 minuut zelf genadeloos afgeslacht wordt. En als dat gebeurd, dan zit je wéér tegen dat ene filmpje aan te kijken dat zo’n 30 seconden duurt waarin je weer tot leven wordt geroepen om verder te knokken. De straf voor doodgaan? Niet aanwezig. Bovendien is het vrij onmogelijk om de hele game door te komen zonder in bepaalde (veel te lastige) encounters niet te sterven. De oplossing die Silicon Knights hiervoor bedenkt - gratis je levensbalk weer aanvullen na een frustrerende tussenpauze – is de makkelijkste oplossing. Tegelijkertijd haalt het ook direct alle spanning, uitdaging en geloofwaarheid van de game mijlenver naar beneden. Eeuwige zonde.

De allerlaatste dungeon die ik doorloop is (grotendeels) een fantastische ervaring. Ein-de-lijk komt het verhaal een beetje op gang. Voor het eerst in 8 uur tijd voel ik enigszins de beginselen van een epische strijd. Ik knal de dungeon binnen, werkelijk honderden vijanden stormen op me af. Voor het eerst heb ik het idee dat de balans in de game goed is. Ik heb moeite met ze, maar ik hou me steeds nét staande. Ik ram ze de lucht in om ze achterna te springen, ik gebruik mijn geweer indien nodig, al komt het soms toch even aan op een van mijn speciale skills. Net op de momenten dat het té pittig lijkt te worden, vind ik de juiste loot om er weer tegen aan te kunnen, vooral nadat ik m’n armor met de juiste bonussen equip in de vorm van runes.

In die laatste dungeon, die laatste uurtjes, in het hol van de leeuw, dáár leer ik Too Human waarderen. Daar zie ik precies want Silicon Knights voor ogen heeft gehad. Daar, zo af en toe, lijken de torenhoge ambities van wat iets episch had moeten worden soms bijna waargemaakt te worden. Maar helaas, het inzicht komt voor Too Human te laat. Ironisch genoeg, is het Too little, Too late...

Cijfer: 6

Waarom een 6? Omdat Too Human toch een beetje die puppy is waarvan je houdt, ondanks dat ie elke keer in je huis pist. Er zit teveel liefde in deze game, teveel potentie en teveel durf voor innovatie om hier een onvoldoende aan te geven. Dit is een hate-it-or-love-it-game ten voeten uit. Gamerts die geylen op looten en wild worden van de toffe setting eisen een hoger cijfer . Helaas staat de gemiddelde Gamert die hier 60 euro aan spendeert ook te snel te trappelen om het af te kraken tot op het bot. We kiezen de verdiende middenweg, een 6, in onze ogen verdient Too Human niet meer, en de aanwezige potentie niet minder...