reviews
Review: Tomb Raider Anniversary -PSP-
Weinig dingen geven een fijner gevoel als een goeie portie nostalgie. Voor mij komt dat bijvoorbeeld door de geur van decemberochtenden in m’n ouderlijk huis, als de kerstboom er staat. Of het treffen van een arcadekast waar Golden Axe op draait. Of bijvoorbeeld…de geluidseffecten van de originele Tomb Raider!
Met Tomb Raider Anniversary komt Lara de remake van haar allereerste avontuur nog eens dunnetjes overdoen op de Psp. Ik weet nog hoe het ging een jaar of 11 geleden: precies tot aan het randje lopen, sprongetje terug en dan naar voren rennen en de springknop inhouden. Op die manier was je vervolgens verzekerd van de verst mogelijke sprong.
Tjah, dat was dus 11 jaar geleden. Wat blijkt al snel als ik me eenmaal in de handheld versie gestort heb: Lara’s learned some new tricks! Opeens schiet ze met een grapplehook en slingert ze ruïnes door, springt ze met de grootste soepelheid van rand naar rand, hebben de wolven en beren die ik tegenkom ineens een ‘rage-mode’ waarbij ik in slow-mo een allesbeslissende head-shot kan uitdelen, doe ik flik flak’s en salto’s en dan heb ik het nog niet eens over mevrouw Croft zelf en de omgevingen; beiden zien er meer dan fantastisch uit op m’n kleine zwarte meenemer.
Gelukkig blijft de gameplay van dit nieuwe deel ook met al die nieuwe trucjes als een huis overeind staan. Enerzijds zijn er nog meer dan voldoende herkenbare situaties te vinden –die waterval bijvoorbeeld, of het memorabele moment dat je voor het eerst die dino’s tegenkomt-, anderzijds heb ik zelden een game gezien die het stempel remake zoveel eer aandoet.
De gebieden blijven globaal gezien overeind, sommige puzzels hebben nog dezelfde insteek en de combinatie tussen actie en verkenning is nog redelijk te vereenzelvigen met het origineel. Buiten dat, een totaal andere ervaring. De nieuwe mogelijkheden van Lara maken alles bijvoorbeeld zóveel malen soepeler, waardoor er ook behoorlijk wat meer gesprongen en –klommen moet worden in de omgevingen. Kenners van het eerste deel zullen ook merken dat het zogeheten backtracken behoorlijk is teruggebracht. Niet meer van het kastje naar de muur blijven rennen, maar meestal een puzzel na één ritje obstakels al kunnen overkomen.
Wat de game betreft, die zit simpelweg fantastisch in elkaar. Qua leveldesign, duur en alle andere aspecten is dit nog steeds een dijk van een product. Tel daarbij op dat voor fans van het eerste uur kleine herkenningspuntjes als geluidseffecten of bepaalde geheimen kippenvel opleveren, en je hebt een game die uitstekend in elkaar zit en ieder wat wils biedt.
En dan komt de Psp in het spel. Het kleine kastje gaat fantastisch om met Lara’s behoeften. Veel checkpoints versterken dat ‘even snel een paar minuutjes tussendoor spelen’-gevoel enorm. Zoals gezegd ziet het er ook nog eens verschrikkelijk goed uit en is de besturing zeker niet onhandelbaar. Er had bij dat laatste net iets meer ingezeten, maar neem van mij aan dat het goed voldoet.
Qua totaalproduct is dit dus een game die je als Psp-gamer eigenlijk maar wegens een paar pijnpuntjes zou mogen laten liggen. Als je deze remake op de Ps2 al kapot gespeeld hebt bijvoorbeeld, of als je op zoek bent naar een fikse uitdaging (helaas, het spel laat zich net iets té makkelijk doorspelen). Ook zou het zo maar eens kunnen zijn dat je even geen zin meer hebt in Lara, of dat het origineel je om onverklaarbare redenen al niet aansprak.
Mijn grootste bezwaar vooraf zat ‘m juist in het feit dat ik wél helemaal fanaat was van het origineel. Want zo’n hap-slik-weg conversie…en dat op de Psp…een gegarandeerde combinatie om mooie nostalgie naar de kloten te helpen; daar leek het in ieder geval op. Maar niet is minder waar, Tomb Raider Anniversary is een van de betere games op de Psp geworden en dat zeg ik mét de kanttekening dat er iets meer uitdaging in had mogen zitten. En dan nog, maakt zo’n herkenbaar geluidseffectje een boel goed…